II SA/Gl 1553/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] kierującą G. K. na badania psychologiczne mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ponosząc, że skarżący został potraktowany w sposób nieuprawniony jako osoba, która przekroczyła 24 punkty karne, z pominięciem okoliczności odbycia przez niego kursu powodującego zmniejszenie ilości tych punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, stanowi że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi zatem być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W świetle powyższych przesłanek Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek ten dotyczy bowiem decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Nałożony na skarżącego obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu ma zaś na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Jego niedopełnienie nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do kierowania pojazdami. Skierowanie na badanie psychologiczne ma jedynie na celu wyjaśnienie wątpliwości co do stanu psychicznego osób, które naruszają przepisy ruchu drogowego. Wykonanie zaskarżonego aktu nie jest również przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na badanie. Co prawda niepoddanie się przez skarżącego badaniu może doprowadzić do wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jednakże to nie decyzja o skierowaniu na badanie, lecz zachowanie strony wywoła takie konsekwencje. Przy czym poddanie się badaniu leży nie tylko w interesie skarżącego ale także innych użytkowników dróg. Podkreślić należy również, że ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie odrębny akt administracyjny. Od tego aktu przysługiwać zaś będą stronie środki zaskarżenia i jak wnioski, na zasadach ogólnych. Zdaniem Sądu wykonanie przez skarżącego badania nie zrodzi zatem trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tymczasem podniesione w skardze uwagi wskazujące na wady prawne zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania sądowego nie mogą być rozpatrywane. Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko co do ewentualnego naruszenia przez organ prawa oraz jego skutków. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji.