II SA/Gl 1567/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że nie dysponuje środkami pozwalającymi jej na poniesienie wydatków w postaci wpisu od skargi kasacyjnej. W druku formularza podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoim małżonkiem, a w skład ich majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. 150 m2 o szacunkowej wartości około 150.000,00 zł. Strona zadeklarowała, że posiada oszczędności w kwocie 50.000 zł, a jej małżonek "posiada dom". Źródłem utrzymania się jej rodziny są dochody ze stosunków pracy (wnioskodawczyni i jej męża) w łącznej wysokości 7.200 zł brutto miesięcznie, a strona zaznaczyła, że "wydatki odpowiadają dochodom". Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że tylko w sytuacji, gdy sąd lub referendarz sądowy jest w pełni przekonany co do trudnej sytuacji materialnej strony, możliwe jest przyznanie prawa pomocy. Kluczowe jest więc przedstawienie informacji, które pozwolą stwierdzić, że rzeczywiście obiektywne okoliczności wykluczają lub też w sposób istotny ograniczają możliwość poniesienia przez stronę kosztów sądowych. W realiach rozpoznawanej sprawy nie można stwierdzić, ze poniesienie kosztów sądowych, sprowadzających się zasadniczo do wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł, leży poza granicami możliwości finansowych skarżącej. Strona i jej małżonek dysponują bowiem łącznym dochodem w wysokości 7200 zł brutto miesięcznie. Zarazem, strona w najmniejszym stopniu nie uprawdopodobniła prawdziwości swojego twierdzenia o tym, iż "wydatki odpowiadają dochodom", a znajomość realiów społeczno – gospodarczych pozwala założyć, że o ile brak jest jakichkolwiek stałych wydatków o nietypowym charakterze (np. bardzo wysokich kosztów leczenia lub rehabilitacji), dochód tej wysokości z powodzeniem pozwala na zaspokojenie potrzeb bytowych dwóch osób i wygospodarowanie kwoty 250 zł na poczet wspomnianego wpisu. Takich wydatków nie wykazano, stąd też nie można przyjąć oświadczenia strony za wiarygodne. Dalej wskazać przyjdzie, że nie może oczekiwać wsparcia ze strony środków publicznych osoba, która dysponuje oszczędnościami w kwocie 50.000 zł i której małżonek "posiada dom". Fakty te przeczą bowiem tezie o trudnym położeniu materialnym strony, a tylko taka okoliczność dawałaby podstawę do ewentualnego zwolnienia jej od kosztów sądowych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.