II SA/Gl 1568/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. W. i T. W. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżących solidarnie kwotę 914 (dziewięćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca_ 1966 r. (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1438 z późniejszymi zmianami, dalej "u.p.e.a"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (dalej: PINB) z dnia [...] r. nr [...]. o nałożeniu na T. i J. W., jako współwłaścicieli, grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł do wykonania decyzji PINB w L. z dnia [...] r. w terminie do 23 sierpnia 2017 r. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. PINB w L. prowadził postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalno-usługowego w L. przy ul. [...] na działce o numerze 1, zakończone wydaniem w dniu [...] r. decyzji znak: [...], nakazującej J. i T. W. wykonanie określonych prac, w terminie do 30 września 2018 r., który to termin został zmieniony decyzją z dnia [...] na 31 grudnia 2018 r. W dniu [...] PINB w L. skontrolował z terenu drogi publicznej przedmiotowy budynek i stwierdził, iż nie wykonano robót nakazanych decyzją znak: [...] z dnia [...] r.  Pismami z dnia [...] r. znak: [...] oraz znak: [...] PINB w L. wezwał J. W. oraz T. W. do wykonania obowiązku nałożonego decyzją znak: [...] w dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. PINB w L. przesłał T. i J. W. tytuł wykonawczy znak [...] z dnia [...] wraz z kopią upomnienia z dnia [...]. W dniu [...] r. PINB w L. skontrolował z terenu drogi publicznej budynek przy ul [...] w L. i stwierdził, iż nie wykonano robót nakazanych przedmiotową decyzją. W dniu [...] r. PINB w L. wydał postanowienie znak: [...], którym nałożył na T. i J. W., jako współwłaścicieli obiektu, grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł, jednocześnie wzywając do zapłaty ww. kwoty w terminie do 30 kwietnia 2020 r. oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym znak: [...] w terminie do 30 kwietnia 2020 r. W dniu 8 maja 2020 r. do ŚWINB wpłynęło zażalenie J. i T. W. z dnia 21 kwietnia 2020 r. na ww. postanowienie PINB w L. Skarżący podnieśli, iż organ I instancji naruszył przepisy prawa procesowego i materialnego. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: ŚWINB) utrzymując zaskarżone postanowienie w całości w mocy podzielił stanowisko organu I instancji. Na wstępie należy zaznaczyć, że organ odwoławczy rozpatrując zażalenie na postanowienie nie OS może wyjść poza przedmiot zaskarżenia, w postępowaniu zażaleniowym zobligowany jest kontrolować tylko pewien fragment postępowania administracyjnego, do którego odnosiło się Ol Usi rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu (por. wyroki NSA (do 2003.12.31) w Warszawie z dnia 10.05.1993r., sygn. I SA1548/92 oraz z dnia 26.03.1998r., sygn. II SA 137/98). W pr ob Zastosowana instytucja grzywny w celu przymuszenia jest środkiem stosowanym w Ad postępowaniu egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez gr zobowiązanego obowiązków o charakterze niepieniężnym. Grzywna w celu przymuszenia nie po jest środkiem egzekucyjnym zaspokajającym, jako środek przymuszający, jak już sama nazwa yy tego środka wyjaśnia jego charakter, ma na celu doprowadzenie do wykonania przez wj zobowiązanego określonego obowiązku, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania tego obowiązku. Przedmiotem niniejszej sprawy jest obowiązek o charakterze niepieniężnym, albowiem odnosi —u.. dn stanu należytego, poprzez wykonanie robót budowalnych polegających na: wykonaniu izolacji przeciwwilgociowej murów fundamentowych; zespoleniu pęknięć muru kotwami stalowymi; przemurowaniu zarysowań ścian; wykonaniu uzupełnień ubytków ścian murowanych; wykonaniu napraw tynków zewnętrznych; wymianie zniszczonych elementów więźby dachowej; wymianie I uszkodzonych drewnianych belek stropowych; wykonaniu nowego szczelnego poszycia dachu; wykonaniu nowych obróbek blacharskich, orynnowania i odprowadzania wód opadowych; I wykonaniu napraw schodów wewnętrznych. IW związku z tym, że obowiązek nie został wykonany dobrowolnie przez adresatów decyzji, I organ I instancji w dniu [...] r. wydał tytuł wykonawczy, a w dniu [...] r. I wydał postanowienie, którym nałożył na Skarżących grzywnę w celu przymuszenia, oraz I równocześnie wezwał zobowiązanych do całkowitego wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym znak: [...] z dnia [...] r. Należy stwierdzić, iż takie działanie organu I instancji jest działaniem prawidłowym i zgodnym w przepisami prawa. Z art. 121 § 2 w zw. z § 4 u.p.e.a. wynika, że w rozpatrywanej sprawie grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie mogła przekraczać kwoty 10.000 zł. Wysokość ta jest zatem ustalana w ramach uznania administracyjnego, co znacznie ogranicza w tym przedmiocie zakres kontroli odwoławczej i sądowej. I Zgodnie z art. 125 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, jednakże w tym miejscu zasadnym jest przywołanie stanowisk wyrażonych w następujących wyrokach sądowych: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r. II OSK 1661/18: "Do umorzenia nieuiszczonej bądź nieściągniętej grzywny w celu przymuszenia dochodzi wówczas, gdy obowiązek określony w tytule wykonawczym został wykonany. Ustawodawca nie przewidział innej podstawy do zwolnienia zobowiązanego z powinności uiszczenia grzywny w celu przymuszenia. Oznacza to, że, możliwość umorzenia grzywny w celu przymuszenia nie powinna być łączona z jakimikolwiek innymi przyczynami niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym." oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2013 r. II SA/Wr 133/13): "Umorzenie 1 grzywny w celu przymuszenia, zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 599), możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Częściowe wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym nie może stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia." W myśl art 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucj administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zaskarżone postanowienie zawiera w swojej treści wymogi art 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., w związku z czym spełnia ustawowe przesłanki w powyższym zakresie. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. "Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia". Natomiast zgodnie z art. 26 § 5 pkt. 1 u.p.e.a. "wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego". Mając na uwadze powyższe, jak również poglądy judykatury i doktryny należy podkreślić, iż PINB w L. skutecznie doręczył upomnienie, jak i tytuły wykonawcze zobowiązanym. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji decyzje ostateczne objęte są domniemaniem prawidłowości. W wyroku WSA w Olsztynie z 18.9.214 r. I SA/O1 564/14 wskazano, że: "pewność obrotu prawnego wymaga, by decyzje ostateczne były co do zasady trwałe. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania prawidłowości. Organ, który wydał decyzję wadliwą, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem. Wszelkie decyzje ostateczne organów administracyjnych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, tylko i wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych. Doniosłość tej zasady powoduje, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji". Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a lub ustawach szczególnych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż w dalszym ciągu w obrocie prawnym pozostaje decyzja PINB w L. znak: [...] z dnia [...] r., nakładająca na Skarżących obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia stanu technicznego budynku do stanu należytego. Termin wykonania obowiązku został pierwotnie wyznaczony na 30 września 2018 r., który następnie zmieniono na 31 grudnia 2018 r. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi podczas czynności kontrolnych przez P1NB w L. w dniu [...] Skarżący nie wykonali robót budowlanych nakazanych decyzją organu I instancji. Fakt planowanych przez Skarżących robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego na podstawie decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r. (znak: [...]) nie powoduje wygaśnięcia ww. decyzji PINB w L.. Reasumując, decyzja PINB w L. nie stała się bezprzedmiotowa i nie uległa wygaśnięciu, obowiązek nie został wykonany przez zobowiązanych i w związku z tym faktem należało stwierdzić, iż postanowienie organu I instancji jest prawidłowe i w związku z tym faktem należało je utrzymać w mocy w całości. Zauważyć należy także, iż organ II instancji na obecnym etapie postępowania badał jedynie kwestię prawidłowości nałożenia na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia do wykonania decyzji PINB w L., w świetle powyżej wskazanych okoliczności pozostałe zarzuty i twierdzenia Skarżącej pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia W skardze z 6 sierpnia 2020 r. strony (dalej: Skarżący), reprezentowani przez pełno mocnika, podnoszą zarzuty dotyczące naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik postępowania, w tym:. 1) art. 28 ust. oraz art. 41 ust. 1 Prawa budowlanego (dalej p.b.) w związku z wydaniem zaskarżonego postanowienia, pomimo rozpoczęcia przez Skarżących prac budowlanych, zgodnie z ostatecznym pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. nr [...], w sytuacji gdy zakres prac objętych pozwoleniem na budowę, jest zbieżny z pracami określonymi w decyzji nr [...] z dnia [...] r., do wykonania której miała przymuszać grzywna nałożona postanowieniem z dnia [...] r. [...], zaś stopień zaawansowania wykonanych zgodnie z przepisami prac budowlanych uniemożliwia wykonanie decyzji [...] z przyczyn niezależnych od Skarżących, 2) naruszenie art. 126 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) - wobec wydania przez Organ II instancji zaskarżonego postanowienia, utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] r. [...] wydane na podstawie decyzji [...] z dnia [...] r., w sytuacji gdy wykonanie przedmiotowej decyzji jest niemożliwe i niecelowe z uwagi na uzyskanie przez Skarżących ostatecznego pozwolenia na budowę z dnia [...] r. nr [...], którego zakres konsumuję zakres decyzji [...], a co za tym idzie brak jest podstaw do przymuszania Skarżących do wykonania przedmiotowej, wygasłej decyzji, zaś zaskarżone postanowienie w sposób rażący narusza przepisy obowiązującego prawa, 3) naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym w szczególności poprzez brak wzięcia pod uwagę przez Organ II instancji faktu prowadzenia przez Skarżących prac budowlanych zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. nr [...], których zakres jest zbieżny, a nawet szerszy w stosunku do prac wskazanych w decyzji [...], co z przyczyn obiektywnych sprawia, że wykonanie decyzji [...] stało się niecelowe i niemożliwe, a jednocześnie nałożenie na Skarżących grzywny w celu przymuszenia do wykonania przedmiotowej decyzji stało się bezpodstawne i w sposób rażący narusza przepisy obowiązującego prawa. 4) naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego, w szczególności w związku z brakiem dokonania przez Organ II instancji analizy dowodów pod kątem możliwości wykonania przez Skarżących obowiązków nałożonych decyzją nr [...] z dnia [...] r., do wykonania której miała przymuszać grzywna nałożona postanowieniem z dnia [...] [...], w sytuacji gdy Skarżący w rozpoczęli w październiku 2018 r na budynku położonym w L. przy ul. [...] prace budowlane zgodnie z ostatecznym pozwoleniem ni budowę z dnia [...] r. 5) naruszenie art 8 k.p.a - poprzez działanie Organu II instancji w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, w związku z utrzymaniem w mocy nałożonej kary grzywny w sytuacji gdy wykonanie obowiązku wynikającego a decyzji z [...] r. nie jest możliwe z powodu rozpoczęcia prac budowlanych zgodnie a ostatecznym pozwoleniom no budowę z dnia [...] r., co oznacza ukaranie Skarżących za dzielenie zgodne z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. 6) naruszenie art 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez brak uchylenia postanowieniu z dnia [...] r. [...], pomimo braku wskazania w uzasadnieniu postanowienia Organu I Instancji kryteriów, którymi kierował się wymierzając grzywnę w ustalonej postanowieniom wysokości, 7) naruszenie art. 189d k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez brak uwzględniania przez Organ II instancji w trakcie określania wysokości wymierzonej kary, okoliczności mających znaczenie, w tym w szczególności sytuacji życiowej I materialnej Skarżących, braku naruszaniu w przeszłości przepisów obowiązującego prawa, jak również stopnia przyczynienia ale Skarżących do powstania naruszenia prawa (gdyby hipotetycznie uznać, że w wyniku działań Skarżących faktycznie doszło do naruszenia prawa - co nie ma w niniejszej sprawie miejsca), a także sytuacji epidemiologicznej panującej w kraju z uwagi na pandemię Sars-Cov-2 (COVID-19). 8) bezpodstawne niezastosowanie w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji istnienia przesłanek do uchylenia postanowienia Organu I Instancji oraz uchylenia grzywny nałożonej na Skarżących, Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik wnosi o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. [...] w całości albo, w razie uznania przez Sąd braku podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Organu I Instancji, w oparciu o normę art. 145 § 1 pkt 1 lit a I c ppsa, wnosi o uchylenie obu postanowień, 2) dopuszczenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej, 3) wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, 4) zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wnosi o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (ŚWINB) utrzymywało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakładające na Skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. Obowiązki te wynikały z decyzji PINB w L. z dnia [...] r. nr [...]. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438), dalej jako "u.p.e.a.", grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W myśl art. 121 § 4 u.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Zatem nie ma charakteru powtarzalnego, jak w innych przypadkach. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym o charakterze przymuszającym. Jej celem jest doprowadzanie do wykonania określonego obowiązku w sposób pośredni, to jest poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Ta "przymuszająca" funkcja grzywny powoduje, że może być ona nakładana jedynie wtedy, kiedy zobowiązanie nie zostało wykonane. Stan niewykonania nie może budzić wątpliwości. ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2020 r. VII SA/Wa 375/20, LEX nr 3099243; wyrok WSA w Gliwicach z 20 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 811/18) ). W rozpatrywanej sprawie kwestia niewykonania obowiązków wynikających z decyzji nie jest do końca jasny, wbrew temu co przyjmują organy orzekające w obu instancjach. W zażaleniu na postanowienie PINB pełnomocnik Skarżącej podnosi, że w wyniku uzyskania przez Skarżących pozwolenia na budowę z dnia [...]r. nr [...], wedle którego zakres prac nim objętych pozostaje zbieżny z robotami wskazanymi w decyzji PINB z [...] r. (konsumuje je), a stopień ich zaawansowania faktycznie uniemożliwia ich wykonanie (m.in. ze względu na częściową rozbiórkę budynku położonego przy ul. [...]), decyzja nakazowa PINB z [...] r. uległa wygaśnięciu. Organ II instancji nie podjął żadnych czynności wyjaśniających w tym zakresie. Zażalenie z dnia 21 kwietnia 2020 r. wpłynęło do organu 8 maja 2020 r., natomiast ostatnia czynność wyjaśniająca postępowaniu dotyczącym wymierzenia grzywny to "kontrola z drogi" przedmiotowego budynku dokonana w dniu [...] r. przez PINB w L.. W uzasadnieniu postanowienia z [...] r. ŚWINB odniósł się w do zarzutów Skarżących przywołując zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz fakt pozostawania w obrocie prawnym decyzji PINB w L. z dnia [...] r., nakładająca na Skarżących obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia stanu technicznego budynku do stanu należytego. "Zgodnie z ustaleniami dokonanymi podczas czynności kontrolnych przez P1NB w L. w dniu [...] Skarżący nie wykonali robót budowlanych nakazanych decyzją organu I instancji. Fakt planowanych przez Skarżących robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego na podstawie decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r. (znak: [...]) nie powoduje wygaśnięcia ww. decyzji PINB w L.. Reasumując, decyzja PINB w L. nie stała się bezprzedmiotowa i nie uległa wygaśnięciu, obowiązek nie został wykonany przez zobowiązanych i w związku z tym faktem należało stwierdzić, iż postanowienie organu I instancji jest prawidłowe i w związku z tym faktem należało je utrzymać w mocy w całości." (str. 4 i 5 uzasadnienia postanowienia ŚWINB z [...] r.). W ocenie Sądu spełnienie przez zobowiązanego obowiązku polegającego na wykonaniu określonych robót budowlanych, o którym mowa w art. 119 § 1 u.p.e.a., niekoniecznie musi przybierać postać wykonania wprost obowiązków wynikających z decyzji nakazowej. Może to również nastąpić niejako "przy okazji" wykonywania robót budowlanych powadzonych na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę. Jak wynika z analizy uzasadnienia postanowienia, ŚWINB nie zajął się kwestią podnoszonych przez Skarżących argumentów co do spełnienia przez zobowiązanych obowiązków wynikających z decyzji nakazowej. Wyjaśnienia, zdaniem Sądu, wymagały dwie podstawowe kwestie: Po pierwsze – zakres robót objętych pozwoleniem na budowę z [...] r. oraz zakres robót wynikający z decyzji nakazowej. tym bardziej, Trzeba zwrócić uwagę na to, że przedmiotem decyzji z [...] r. była "rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego w L. przy ul. [...]". Natomiast decyzja nakazowa dotyczyła obowiązku doprowadzenia budynku do stanu należytego, poprzez wykonanie robót budowalnych polegających na: wykonaniu izolacji przeciwwilgociowej murów fundamentowych; zespoleniu pęknięć muru kotwami stalowymi; przemurowaniu zarysowań ścian; wykonaniu uzupełnień ubytków ścian murowanych; wykonaniu napraw tynków zewnętrznych; wymianie zniszczonych elementów więźby dachowej; wymianie I uszkodzonych drewnianych belek stropowych; wykonaniu nowego szczelnego poszycia dachu; wykonaniu nowych obróbek blacharskich, orynnowania i odprowadzania wód opadowych; wykonaniu napraw schodów wewnętrznych. Po wtóre – rzeczywisty stan wykonanych robót na podstawie pozwolenia na budowę z 2018 r. Skarżący już na etapie zażalenia podają, że doszło do częściowej rozbiórki budynku, a ramach przeprowadzonych prac doszło do: całkowitego demontażu dachu, usunięcia większości stropu, wyburzenia ściany południowej (wskazanej przez nadzór budowlany do wzmocnienia), usunięcia drewnianej klatki schodowej oraz odłączenia instalacji elektrycznej. Dopiero ustalenia poczynione w tym zakresie pozwoliłyby na udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy na obecnym etapie egzekucji dotyczy ona rzeczywiście problemu przymuszenia Skarżących do wykonania obowiązków wynikających z decyzji nakazowej, a w ślad za tym czy zachodzą podstawy do wymierzenia grzywny w trybie art. 119 § 1 i nast. u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu.