II SA/Gl 157/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 400 (czterysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...]r. Urząd Miasta R. powiadomił A. i H. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości jednorazowej opłaty z tytułu spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrostu wartości zbytej nieruchomości –działki nr 1 w R. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji zlecił rzeczoznawcy opracowanie operatu szacunkowego określającego rynkową wartość działki. Jak wynika z treści operatu wyliczony przez rzeczoznawcę wzrost wartości nieruchomości wyniósł [...]zł. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta R. ustalił w stosunku do A. K. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości [...] zł. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez A. K. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchyliło jednak wydaną przez organ I instancji decyzję i przekazało sprawę organowi temu do ponownego rozpoznania z uwagi na niejasność co do faktycznego wykorzystywania gruntu w okresie przed uchwaleniem planu miejscowego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta R. powtórnie ustalił w stosunku do A. K. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości zbytej nieruchomości w wysokości [...] zł wskazując, że część ww. parceli o powierzchni [...]m2 jest położona w terenie, gdzie ustanowiono 30% opłatę od wzrostu wartości nieruchomości. Wartość części ww. parceli przed zmianą planu wynosiła [...]zł, wartość części ww. parceli po zmianie planu wynosi [...]zł, tym samym wzrost wartości części nieruchomości w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosi [...]zł, a 30% stawka opłaty planistycznej od ww. wzrostu wartości działki wynosi [...]zł. W uzasadnieniu Prezydent Miasta R. wskazał, iż Rada Miasta R. Uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...]poz. 2145) ustaliła 30% stawkę opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) stanowi zaś, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Po wejściu w życie ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że strona dokonała sprzedaży działki o nr 1 położonej w R. Odpis aktu notarialnego umowy sprzedaży Repertorium A Nr [...] z dnia [...]r. został przekazany Prezydentowi Miasta R. Zgodnie z rysunkiem planu, ww. parcela jest położona tylko częściowo w terenie 30% wzrostu wartości nieruchomości, dlatego autor planu sprecyzował powierzchnię parceli objętą stawką wzrostu wartości nieruchomości. Sprecyzowana wielkość części parceli podlegająca opłacie została wymieniona w rozstrzygnięciu niniejszej decyzji, tj. wielkość 1180,5 m2. W dniu [...]r. przeprowadzono oględziny parceli nr 1 , w których uczestniczyła strona. W trakcie oględzin ustalono, że parcela była niezabudowana i nieogrodzona, porośnięta trawą, z dostępem do mediów. Strona podniosła, że parcela w okresie przed wejściem w życie nowego planu nie była użytkowana rolniczo. Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół dołączony do akt sprawy wraz z dokumentacją fotograficzną. Ponadto ustalono, że ww. parcela jest zapisana w ewidencji gruntów jako grunt klasy bonitacyjnej IV b. Ze względu na fakt, iż przedmiotowa parcela położona była w terenie górniczym KWK "B" wydanie decyzji o warunkach zabudowy było niemożliwe. Obecnie pod rządami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. z dnia [...]r. parcela nr 1 znajduje się częściowo w terenie ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej o symbolu [...], częściowo w terenie ogrodów przydomowych o symbolu [...], częściowo w terenie publicznych ciągów pieszojezdnych o symbolu [...], częściowo w obszarze zagrożonym zalaniem przy prawdopodobieństwie wezbrania oraz w przypadku awarii zapory zbiornika [...], częściowo w terenie 30% wzrostu wartości nieruchomości. W dniu [...]r. do Urzędu wpłynęło pismo rzeczoznawcy majątkowego sporządzającego operat szacunkowy dla przedmiotowej parceli, odnoszące się do uwag zawartych w decyzji SKO w sprawie ustalenia faktycznego sposobu wykorzystania działki nr 1 położonej w R. Rzeczoznawca stwierdził, iż przy określaniu wartości nieruchomości w momencie, gdy nie obowiązywał jeszcze nowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęto jej rolniczy charakter (plan ten stracił ważność w dn. [...]r.). Fakt, że przedmiotowa działka nie była przez byłego właściciela użytkowana rolniczo, lecz stanowiła grunt rolny odłogowany nie pozwala na uznanie, że jej teren mógł być wykorzystywany na cele inne niż rolnicze w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Wzrost wartości rynkowej części parceli został określony operatem szacunkowym z dnia [...]r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. nr 261 poz. 2603 z 2004 r. z późn. zm.) operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Wobec braku zmian danych z art. 154 zgodnie z art. 156 ust. 3 ww. ustawy uznano, że sporządzony operat stanowi aktualny materiał dowodowy. Od decyzji organu I instancji A. K. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu strona podniosła, iż organ pierwszej instancji przyjął bezkrytycznie ustalenia zawarte w wykonanym w dniu [...]r. operacie szacunkowym, a więc i wartość nieruchomości określoną w oparciu o przeznaczenie nieruchomości skarżącej w poprzednio obowiązującym planie. Ten stan rzeczy nie uległ zmianie w postępowaniu ponownym, co oznacza, że organ nie zastosował się w pełnym zakresie do uwag Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczących wyceny nieruchomości, polegającej na analizie cen występujących na tym rynku, stosowanych stawek oraz warunków zawierania transakcji i w rzeczywistości ponowił dotychczasową argumentację stwierdzając jednocześnie, że sporządzony operat stanowi aktualny i wystarczający materiał dowodowy. Zdaniem strony organ pierwszej instancji wykonał zatem jedynie część wskazań organu odwoławczego i nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające ustalenie jednorazowej opłaty na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co zdaniem skarżącej rodzi konieczność uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy zaskarżona decyzja nie powinna być wykonywana, albowiem dopiero po przeprowadzeniu wszystkich dowodów i dogłębnym przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem słusznego interesu ekonomicznego skarżącej, możliwe będzie postawienie tezy o obowiązku uiszczenia jednorazowej opłaty, względnie o jego braku. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ drugoinstancyjny przytoczył okoliczności faktyczne sprawy i przywołał przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 zdanie drugie tej ustawy obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. O ile przeznaczenie przedmiotowej działki w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jest jednoznacznie określone, to ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed dniem wejścia w życie tego planu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Kolegium zaakcentowało, iż podstawą wyceny pozostał operat szacunkowy z dnia [...]r., w którym wartość przedmiotowej działki przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązującego planu, została ustalona w oparciu o zapisy planu obowiązującego do dnia [...]r. (a nie w oparciu o faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości). W operacie tym, wskazano, iż w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem [...]r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na obszarze przeznaczonym pod strefę ekologiczną dolin i cieków układu fizjograficznego miasta. Powyższe uchybienie było powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. Nr [...]. Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji wystąpił pismem z dnia [...] r. do rzeczoznawcy majątkowego sporządzającego operat szacunkowy z wnioskiem o ustosunkowanie się do treści decyzji Kolegium z dnia [...]r. nr [...]. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w ewidencji gruntów, a także ustalił, iż przedmiotowa działka zlokalizowana była na terenie obszaru górniczego. Z zapisów ujawnionych w ewidencji gruntów, na które powoływał się także rzeczoznawca majątkowy w piśmie wyjaśniającym z dnia [...]r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest jako grunt rolny klasy IVB. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi nadto na fakt, iż nieruchomość położona była na terenie obszaru górniczego nie istniała możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego zdaniem organu przedmiotowa nieruchomość przed dniem wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego wykorzystywana była na cele rolnicze. W piśmie wyjaśniającym z dnia [...]r. rzeczoznawca majątkowy wskazał, iż przy wycenie nieruchomości przyjęto jej rolniczy charakter, natomiast w operacie szacunkowym wskazał, iż wyceny dokonano biorąc pod uwagę tereny przeznaczone na cele ekologiczne, bez prawa zabudowy i tereny zieleni. Zdaniem jednak Kolegium w zakres pojęcia gruntów przeznaczonych na cele ekologiczne, bez prawa zabudowy i tereny zieleni wchodzą również grunty rolne. Na tych terenach nie jest bowiem możliwe lokalizowanie zabudowy. Ponadto niezależnie od przeznaczenia w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka była w przeszłości wykorzystywana na cele rolnicze. Zatem faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości jest tożsamy z jej przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc [...]r. W konsekwencji zdaniem Kolegium decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z prawem. Pismem z dnia [...]r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu przytoczyła in extenso treści zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej dodając nadto, że pomimo iż w po raz pierwszy prowadzonym postępowaniu odwoławczym Kolegium wskazało na potrzebę jednoznacznego ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości przed dniem wejścia w życie uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. to na obecnym etapie postępowania organ odwoławczy całkowicie kwestię tę pominął. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy jest zatem niekonsekwentny w swym stanowisku. Organ powołując się na treść stanowiska rzeczoznawcy majątkowego z dnia [...]r. wskazał, iż przy wycenie nieruchomości przyjęto jej rolniczy charakter, natomiast w rzeczywistości w operacie szacunkowym z 2007 r. dokonano wyceny biorąc pod uwagę przeznaczenie terenów na cele ekologiczne, bez prawa zabudowy i tereny zieleni, bowiem w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania obowiązującym do [...]r., nieruchomość skarżącej znajdowała się na obszarze przeznaczonym pod strefę ekologiczną dolin i cieków układu fizjograficznego miasta. Część tego terenu znajdowała się również na terenie obszaru górniczego i nie ustalono dla niego warunków zabudowy. Na podstawie przeprowadzonych dotychczas dowodów zdaniem skarżącej nie można ustalić, czy rzeczywiście doszło do zwiększenia wartości nieruchomości z kwoty [...]zł do kwoty [...]zł, co stanowi różnicę [...]zł, która stalą się podstawą do ustalenia dodatkowej jednorazowej opłaty. Skoro bowiem w decyzji uchylającej SKO zakwestionowało sporządzony operat, który nie uwzględniał faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości, rzeczoznawca majątkowy winien był w tej sprawie wydać nową opinię uwzględniającą wszystkie wskazania organu nadzoru, alternatywnie - winien wydać opinię uzupełniającą do już wykonanej, a nie posiłkować się jedynie wyjaśnieniem, na podstawie którego, zgodnie z ustawą, nie określa się wartości nieruchomości. Skoro więc podstawowy dowód jakim jest opinia rzeczoznawcy- jest wadliwy, to w ocenie skarżącej należy go przeprowadzić od nowa. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga, choć po części z przyczyn innych niż w niej podniesione, zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji naruszył art. 156 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.). Stosownie do przywołanej normy, operat szacunkowy może być bowiem wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził (art. 156 ust. 4). Wymogi formalne w tym zakresie precyzują przepisy § 58 ust. 1 i § 57 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.). Stosownie do tych regulacji potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, który sporządził operat, następuje poprzez dołączenie do operatu szacunkowego klauzuli, w której rzeczoznawca oświadcza o aktualności operatu. Rzeczoznawca majątkowy podpisuje klauzulę zamieszczając nadto datę i pieczęć rzeczoznawcy majątkowego. W przedmiotowej sprawie operat szacunkowy został sporządzony [...]r., zaś zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...]r., a więc po upływie terminu 12 miesięcy od daty sporządzenia operatu szacunkowego. Na operacie tym rzeczoznawca go sporządzający nie umieścił klauzuli, o jakiej mowa w art. 156 ust. 4 ww. ustawy. W konsekwencji zdaniem Sądu operat szacunkowy, stanowiący w niniejszej sprawie podstawę ustalenia wartości nieruchomości i wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, nie spełniał w dacie wydania zaskarżonej decyzji wymogów przewidzianych w art. 156 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i § 58 ust. 1 w związku z § 57 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, zawarte w nim ustalenia nie mogły zatem stanowić podstawy obliczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości zbytej przez A. K. nieruchomości. W konsekwencji zaskarżona decyzja musiała ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, a z uwagi na upływ czasu uchyleniu musiała z powyższych względów ulec także decyzja pierwszoinstancyjna (która w dacie jej wydania nie naruszała wskazanych wyżej norm). Pomimo konieczności sporządzenia w ramach ponownego postępowania kolejnego operatu, a tym samym braku potrzeby szczegółowego odniesienia się do ustaleń zawartych w operacie z 2007 r. wskazać jednak należy, iż Sąd podziela zastrzeżenia skarżącej co do niejednoznaczności operatu w części dotyczącej wartości nieruchomości przed wejściem w życie planu miejscowego i niekonsekwencji w tej mierze organu II instancji. Podkreślenia wymaga bowiem, iż w operacie wartość przedmiotowej działki przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązującego planu, została ustalona w oparciu o zapisy planu obowiązującego do dnia [...] r., a nie w oparciu o faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości. Kolegium ustalenia te zakwestionowało, uchylając decyzję pierwszoinstancyjną w dniu [...]r. Pomimo, iż w obecnym postępowaniu podstawą wyceny był ten sam operat Kolegium tym razem zaakceptowało jego treść stwierdzając, iż jego zdaniem w zakres pojęcia gruntu przeznaczonego na cele ekologiczne (którym posłużono się w operacie) wchodzą również grunty rolne, a w taki właśnie sposób nieruchomość była wykorzystywana przed wejściem w życie nowego planu. Teza ta w żaden sposób nie została przez Kolegium umotywowana, Kolegium nie rozważyło też czy istotnie wartość nieruchomości rolniczych była analogiczna do przeznaczonych na cele ekologiczne. Wbrew bowiem pismu rzeczoznawcy z dnia [...]r. z treści operatu jednoznacznie wynika, że za podstawę ustalenia wartości nieruchomości przed wejściem w życie planu miejscowego przyjęto (str. 14 operatu) nie działki rolne lecz działki o przeznaczeniu w planie na cele ekologiczne. Dodatkowo Sąd zauważa, że z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08, przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Nr 24, poz. 124 z 2010 r. i wszedł w życie z dniem 15 lutego 2010 r. Wyrok ten z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, ma walor powszechnie obowiązujący. Jak się wydaje w niniejszej sprawie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego pozostaje bez wpływu na jej wynik, tożsamość ustaleń planów miejscowych w odniesieniu do przedmiotowej działki zdaje się bowiem nie występować. Z uwagi jednak na brak w aktach sprawy szczegółowych ustaleń planu, którego moc wygasła w roku [...], i brak stosownych rysunków planu, kwestii tej Sąd nie może jednoznacznie przesądzić, a tym samym w ramach ponownego rozpoznania orzekający w sprawie organ także i ten aspekt winien mieć na uwadze. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 400,00 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej po myśli art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.