II SA/Gl 1571/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. W. (W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 września 2024 r. nr SKO.II/426/112/2024 w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 31 lipca 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 31 lipca 2024 r. Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku D. spółki z o.o. z siedzibą w B. przy ul. [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w B. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, złożonego przez strony postępowania; M. i P. W. oraz I. i M. Z., zaskarżoną decyzją z dnia 18 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 31 lipca 2024 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że prowadząc postępowanie w sprawie warunków zabudowy, organ I instancji objął analizą przestrzenną, istniejącą w wyznaczonym obszarze analizowanym zabudowę i wyznaczył na jej podstawie poszczególne parametry dla przedmiotowej inwestycji. Analiza wykazała, że na wymienionym obszarze występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Organ ustalił w decyzji wskaźniki nowej zabudowy, jako dolne i górne granice dopuszczalnego parametru. Dolny wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono na poziomie 15,5% powierzchni zabudowy. Górny na poziomie 17,18 % powierzchni działki - zgodnie ze średnim wskaźnikiem zabudowy w analizowanym obszarze. Ustalone wskaźniki pozwalają na realizację zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych o powierzchni zabudowy od 300 m2 do 333 m2 każdy. Wysokość zabudowy została ustalona od 3 do 4 kondygnacji, od 10 do 12,8 m., a ponadto ustalono parametry dla czwartej kondygnacji, której ściany zewnętrzne mają być wycofane z lica ścian zewnętrznych niższych kondygnacji, co zmniejszy powierzchnię. Ustalona wysokość budynków nawiązuje do wysokości wielorodzinnych budynków sąsiednich (ul. [...] i [...]). Ustalone parametry nowej zabudowy pozwalają na wpisanie się jej w otoczenie na pograniczu zabudowy jedno i wielorodzinnej. Szerokość elewacji frontowej ustalono indywidualnie od 13 m. (wartość zbliżona do średniej) do 22 m. (zgodnie z wnioskiem) ustalono na 17 m. Udział powierzchni biologicznie czynnej określono wskaźnikiem minimalnie wymaganym, ponieważ przepisy art. 74 i 75 prawa ochrony środowiska wymagają przekształcenia elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) projekt decyzji został uzgodniony: - z Dyrektorem Zarządu Zlewni Wód Polskich w zakresie melioracji; - MZD w B. w zakresie obsługi komunikacyjnej; - Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia 3.07.2024 r., działając jako organ właściwy w sprawie ochrony przyrody, umorzył jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie uzgodnienia niniejszej decyzji, wskazując, że decyzje o warunkach zabudowy uzgadnia się jedynie w zakresie obszarowych form ochrony przyrody oraz otulin rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a kwestia ochrony gatunkowej pozostaje poza zakresem tego uzgodnienia. Z uwagi na brak na wnioskowanym terenie wymienionych form ochrony przyrody, uzgodnienie wnioskowanego zamierzenia z RDOŚ nie jest wymagane. Ponadto organ wskazał, że zarzuty odwołania dotyczące infrastruktury drogowej są niezasadne. Miejski Zarząd Dróg w przedmiotowym postępowaniu wyraził swoje stanowisko dwukrotnie - w opinii z dnia 2.04.2024 r. oraz w uzgodnieniu z dnia 28.06.2024 r. Organ dodał, że z dokonanych uzgodnień wynika, iż dostęp do drogi publicznej jest pośredni do ul. [...] (droga gminna), poprzez drogę wewnętrzną przebiegającą po działkach nr [...] i [...] (będących w trwałym zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg). Droga wewnętrzna posiada istniejące włączenie do ul. [...]. Skomunikowanie terenu inwestycji z drogą wewnętrzną może nastąpić poprzez zjazd istniejący, który należy przebudować do parametrów pozwalających na swobodne mijanie się pojazdów lub poprzez zjazd projektowany o analogicznych parametrach. Dopuszcza się możliwość obsługi terenu inwestycji poprzez maksymalnie dwa zjazdy. Organ podniósł, że zarzut stron, iż parametry drogi są niewystarczające jest niezasadny, ponieważ o tym decyduje ich zarządca, a nie strony. Ponadto na etapie decyzji o warunkach zabudowy, badana jest jedynie możliwość obsługi komunikacyjnej oraz kwestia, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, a to zostało potwierdzone przez zarządców. Szczegóły techniczno-budowlane zjazdu zostaną ustalone na etapie pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do kwestii miejsc parkingowych organ wskazał, że według ustaleń zawartych w decyzji wydanej w I instancji, w granicach wnioskowanej działki budowlanej należy zapewnić nie mniej niż 1,5 miejsca licząc na każde mieszkanie. Część ogólnej ilości miejsc należy urządzić dla użytkowników tymczasowych jako naziemne. Od 3% do 6% ogólnej ilości miejsc należy dostosować do osób niepełnosprawnych. Do każdego miejsca postojowego należy dostosować bezpośredni dostęp z drogi manewrowej. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca M.W. – reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem – podniosła zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która jest niezgodna z przepisami odrębnymi tj. art. 60 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098), poprzez niepodjęcie działań zapewniających trwałe zachowanie gatunku, jego siedliska lub ostoi i przez eliminowanie przyczyn powstawania zagrożeń oraz poprawę stanu ochrony jego siedliska lub ostoi, a także niepodjęcie działań skierowanych na ochronę przyrody, w tym polegających na ratowaniu zagrożonych wyginięciem gatunków zwierząt, objętych ochroną gatunkową i nieeliminowanie przyczyn ich zagrożenia oraz nietworzenie warunków do ich rozmnażania. Zarzuciła również naruszenie przez organ art. 52 ust 1 pkt 7 w związku z art. 5 pkt 18 ustawy o ochronie przyrody i § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 roku w sprawie ochrony gatunkowej poprzez ich niezastosowanie i niezobowiązanie wnioskodawcy do ochrony gatunkowej zwierząt występujących na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i niewprowadzenie zakazów, o których mowa w art. 52 ustawy o ochronie przyrody, a to zakazu niszczenia siedlisk lub ostoi, będących obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania dla zwierząt występujących na nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Ponadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia w sprawie, przepisów postępowania, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tj. art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez; - a) nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w pełnym zakresie, zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności kwestii występowania stawu oraz zwierząt objętych ochroną gatunkową na nieruchomości objętej wnioskiem; - b) zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności w materiale dowodowym co do kwestii występowania płazów i innych organizmów żywych na nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, a w konsekwencji powyższego zaniechanie dokonania oceny, czy organ I instancji nie był zobowiązany do zawieszenia postępowania do czasu pozyskania przez wnioskodawcę odstępstw związanych z ochroną gatunkową; - c) lakoniczną ocenę materiału dowodowego, w tym dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez B. J. K. i E. J. w zakresie stwierdzenia występowania ochrony miejsc lęgu, życia i żeru płazów; - d) zaniechanie przeprowadzenia wizji w terenie i niedokonanie organoleptycznie oceny występowania dziko żyjących zwierząt, bądź zaniechanie zobowiązania inwestora do przedłożenia aktualnej na dzień procedowania, opinii środowiskowej w przedmiocie oceny stanu przyrody na nieruchomości objętej wnioskiem, w szczególności wobec zgromadzenia materiału dowodowego w okresie prowadzenia postępowania, potwierdzającego występowanie płazów w stawie rzekomo pozbawionym życia; - e) pominięcie kwestii braku przepustowości drogi dojazdowej do inwestycji (ul.[...]), który to argument był przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy w przeszłości; f) pominięcie kwestii ukształtowania terenu (teren górzysty) oraz faktu, że nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy w naturalny sposób jest położona wyżej względem sąsiednich nieruchomości, a dodatkowo została podwyższona poprzez nawiezienie ziemi, co powodować będzie zaburzenie równowagi krajobrazu na skutek umożliwienia wzniesienia budynku czterokondygnacyjnego o parametrach do 12 m. wysokości, co przy ukształtowaniu terenu inwestycji będzie skutkowało posadowieniem budynku około 4-5 metrów ponad budynkami sąsiednimi (pomimo wykonana analizy obszaru nieruchomości sąsiednich), a ponadto będzie stanowiło immisję w postaci braku dostępu do widoku na góry/krajobrazu, dla działek położonych niżej, w obszarze nieruchomości zabudowanych w większości domami jednorodzinnymi, a do 2010 roku wyłącznie domami jednorodzinnymi, a także poprzez umożliwienie zabudowania nieruchomości sąsiednich dla właściciela nieruchomości pgr [...] trzema budynkami wielomieszkaniowymi o rzeczywistej wysokości do 15 metrów, a to wobec wydania również decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 26 lipca 2024 r. dla działek [...], [...], [...], [...], Skarżąca zarzuciła również naruszenie przez organ przepisów postępowania, które miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tj. art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 52 ustawy o ochronie przyrody, poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu uzyskania przez inwestora stosownych zezwoleń na odstępstwa od zakazów związanych z ochroną przyrody. Wobec powyższych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Uczestnicy postępowania wnieśli o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu tej decyzji oraz decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w B. Wśród podstaw prawnych rozstrzygnięcia wymieniony został art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) zwanej dalej u.p.z.p., według którego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, wymienionych w pkt od 1 do 6 tego przepisu. Natomiast w art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, został wymieniony warunek zgodności przedmiotowej decyzji z przepisami odrębnymi. Na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt niniejszej decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony - z Dyrektorem Zarządu Zlewni Wód Polskich - w zakresie melioracji oraz z MZD w B. - w zakresie obsługi komunikacyjnej. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej również RDOŚ), postanowieniem z dnia 3 lipca 2024 r., działając jako organ właściwy w sprawie ochrony przyrody, umorzył jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu niniejszej decyzji, wskazując, że decyzje o warunkach zabudowy organ ten uzgadnia jedynie w zakresie obszarowych form ochrony przyrody oraz otulin rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a kwestia ochrony gatunkowej pozostaje poza zakresem tego uzgodnienia. Jednocześnie organ ten wskazał w tym postanowieniu, że z posiadanych przez niego informacji wynika, iż na terenie działki nr [...], w sąsiedztwie potoku znajduje się staw będący siedliskiem i miejscem rozmnażania płazów (żaby trawnej Rana temporaria, żaby wodnej Pelophylax esculentus, kumaka nizinnego Bombina bombina oraz salamandry plamistej Salamandra salamandra). Pismo zawierające wymienione informacje przekazał do Prezydenta Miasta B. zawiadomieniem z 18 czerwca 2024 r. RDOŚ stwierdził, że działkę ze stawem/obszar żerowania płazów, należy traktować jako potencjalne siedlisko gatunków płazów objętych ochroną prawną na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2022 r., poz. 2380). W stosunku do dziko występujących zwierząt objętych ochroną, zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 ze zm., zwanej dalej również u.o.p.), uszczegółowionym zapisem § 6 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, obowiązuje zakaz niszczenia siedlisk lub ostoi, będących obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania. Podkreślenia wymagało, że powyższe zakazy są konsekwencją regulacji przewidzianych w art. 46 ust. 1 u.o.p., zgodnie z którym, ochrona gatunkowa obejmuje okazy gatunków oraz siedliska i ostoje roślin, zwierząt i grzybów, a także w art. 52 ust. 1 u.o.p., przewidujących możliwość wprowadzenia konkretnych zakazów. Z kolei według art. 56 ust. 1 i 2 u.o.p., odpowiednio Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska mogą zezwolić w stosunku do określonych gatunków roślin i zwierząt objętych ochroną ścisłą lub częściową na określone czynności podlegające wymienionym zakazom. W związku z tym, w przedmiotowym postanowieniu z dnia 3 lipca 2024 r., RDOŚ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o ochronie przyrody istnieje odrębny tryb, w którym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska lub Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska może wydać zezwolenie na odstępstwa od zakazów wprowadzonych w stosunku do okazów gatunków oraz siedlisk i ostoi zwierząt. Dodał przy tym, że w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku gdy występowanie gatunku chronionego uniemożliwia proponowane przeznaczenie terenu, wydanie zezwolenia z zakresu ochrony gatunkowej należy traktować jako zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy. Ponadto RDOŚ podkreślił, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy tj. Prezydent Miasta B., "przed wydaniem tej decyzji musi rozważyć możliwość zawieszenia postępowania i zobowiązania inwestora do uzyskania stosownych zezwoleń na odstępstwa od zakazów związanych z ochroną gatunkową (m.in. niszczenia siedlisk lub ostoi dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania, etc.), wydanych przez właściwe organy ochrony przyrody. Dopiero po uzyskaniu takich zezwoleń i przedłożeniu ich Prezydentowi Miasta B., możliwe będzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnej z przepisami z zakresu ochrony gatunkowej". Pomimo zawarcia przez RDOŚ powyższej – bardzo precyzyjnej wskazówki w cytowanym postanowieniu, Prezydent Miasta B. wydał w niniejszej sprawie decyzję o warunkach zabudowy, bez przeprowadzenia wymienionych czynności – czyli bez zawieszenia postępowania i zobowiązania inwestora do uzyskania stosownych zezwoleń na odstępstwa od zakazów związanych z ochroną gatunkową. Jednocześnie w treści decyzji, w ust. 2.3 lit. b, zatytułowanym "ochrona przyrody i krajobrazu", stwierdził, że "prowadzenie robót budowlanych w tym terenie wymaga uzyskania od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.zezwolenia na odstępstwo od zakazów w stosunku do gatunków chronionych w trybie art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody". Z powyższego wynika, że Prezydent Miasta B. dostrzegł konieczność uzyskania stosownych zezwoleń na odstępstwa od zakazów związanych z ochroną gatunkową, jednak pomimo tego wydał decyzję o warunkach zabudowy - bez rozstrzygnięcia wymienionego zagadnienia wstępnego. Natomiast w niniejszej sprawie wydanie zezwolenia z zakresu ochrony gatunkowej należy kwalifikować jako zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od którego rozstrzygnięcia, zależy wynik postępowania dotyczącego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W związku z tym, przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w kontekście ustalenia, czy został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody i § 6 ust. 1 pkt 7, 8 i 12 rozporządzenia Ministra Środowiska z 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Sąd w pełni podzielił zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 881/20, ocenę prawną dotyczącą sprawy, w której uchylono decyzje organów obu instancji o ustaleniu warunków zabudowy ze względu na uprawdopodobnienie w trakcie postępowania administracyjnego, występowania na terenie inwestycji, rośliny podlegającej ochronie gatunkowej. NSA stwierdził, powołując się dodatkowo na wyrok tego Sądu z 19 lutego 2021 r., sygn. II OSK 3017/20, że do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., należy zaliczyć wszelkie regulacje prawne dotyczące m.in. ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, z których mogą wynikać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości. W ocenie NSA, celem art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jest zapewnienie spójności systemu prawa w ramach procesu inwestycyjnego. W odniesieniu do objętego ścisłą ochroną gatunkową pełnika europejskiego obowiązują m.in. zakazy umyślnego niszczenia, umyślnego zrywania lub uszkadzania oraz niszczenia siedlisk (§ 6 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej roślin w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1-3 u.o.p.). Z istoty procesu budowlanego wynika, że w jego trakcie może dojść do zniszczenia lub uszkodzenia prawnie chronionych gatunków roślin występujących na terenie inwestycji. Tym samym, w ocenie NSA, nie budzi wątpliwości, że wprowadzone w ustawie o ochronie przyrody oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy regulacje zakazujące niszczenia lub uszkadzania określonych gatunków roślin stanowią przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Powyższy pogląd należało odnieść również do niniejszej sprawy, z modyfikacją dotyczącą tego, że w realiach tej sprawy, zastosowanie mają przepisy o ochronie gatunkowej zwierząt, a nie roślin. W wyniku przeprowadzenia w określonych wyżej ramach, kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stwierdzić zatem należało, że wystąpiły przesłanki zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., gdyż pominięcie dokonania wymienionych wyżej czynności dotyczyło kluczowej kwestii w sprawie. Wobec tego, należało orzec jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wskazania dotyczące konieczności uzupełnienia ustaleń i przeprowadzenia czynności we wskazanym wyżej zakresie i na tej podstawie wyda rozstrzygnięcie. Przepis art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wpis.