II SA/Gl 158/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 listopada 2024 r. nr SKO.OS/41.9/644/2024/15356/KS w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Prezydent Miasta T. (dalej w skrócie: "organ I instancji") decyzją z dnia 22 lipca 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, dalej w skrócie: "u.i.o.ś."), § 3 ust. 1 pkt 82 i 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2019 r."), po rozpatrzeniu wniosku E. sp. z o.o. w T. (dalej: "strona skarżąca"), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą [...]. W uzasadnieniu wskazał, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na działce nr [...], obręb [...], w S., polegać będzie na eksploatacji zakładu przetwarzania odpadów składającego się ze stanowiska demontażu odpadów wielkogabarytowych, sortowania i rozdrabniania odpadów budowlanych, magazynu odpadów niebezpiecznych, boksów na surowce wtórne, kontenerów administracyjnych i socjalnych, garażu, warsztatu, wagi samochodowej oraz urządzenia infrastruktury technicznej, jak np. przepompownie oraz plac magazynowy przeznaczony do zbierania odpadów innych niż niebezpieczne. Organ I instancji podał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia będzie prowadzona dwuetapowo. Zabudowany zostanie również zbiornik rozsączający, do którego będą odprowadzane wody opadowe i roztopowe po oczyszczeniu w separatorze substancji niebezpiecznych z terenów utwardzonych, obejmujących pierwszy i drugi etap inwestycji, stanowiących drogę wewnętrzną, teren wokół hali magazynowej oraz teren manewrowo-magazynowy. Odpady przeznaczone do magazynowania gromadzone będą na utwardzonym terenie w szczelnych, zamykanych kontenerach oraz posiadać będą postać odpadu stałego o właściwościach innych niż niebezpieczne, a zatem nie będą przyczyniać się do powstawania ścieków przemysłowych. Na terenie planowanego zakładu zostaną ustawione mobilne sanitariaty, a więc nie zostanie posadowiona kanalizacja sanitarna. Organ I instancji podał, że z kolei dojazd do wydzielonej części działki nr [...] będzie przebiegał planowaną drogą dojazdową od ul. [...], którą strona skarżąca zamierza dzierżawić wraz infrastrukturą techniczną. Organ I instancji wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie jest wymienione w rozporządzeniu z 2019 r. i kwalifikuje się do rodzaju przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. Znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wschodniej i południowo wschodniej części gminy S. (uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...], dalej: "m.p.z.p. z [...] r.") oraz zmianą fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wschodniej i południowo-wschodniej części Miasta S. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...], obejmującą rejon obszaru poeksploatacyjnego C. S.A. ( [...]) i ulicy [...] (uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...], dalej: "m.p.z.p. z [...] r."). Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. z [...]r. obowiązującym na nieruchomości nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w S. ustalając że: planowana inwestycja zlokalizowana będzie na części działki o nr [...], obręb [...], gmina S., województwo śląskie w obszarze obowiązującego m.p.z.p. z [...]r., oznaczonym na rysunku planu symbolami: Ba.KD 2-GB, Ba.KD 26-D, Ba.14IT0 (NU); część działki nr [...], oznaczona na rysunku m.p.z.p. z [...]r. symbolem Ba.14IT0 (NU) nie posiada dostępu do drogi publicznej zgodnie z ustaleniami zawartymi w m.p.z.p., nie stanowi również działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz.1130, dalej: "u.p.z.p."), jak również w rozumieniu definicji zawartych w analizowanych m.p.z.p. Część działki nr [...] znajduje się na oznaczonej na rysunku m.p.z.p. z [...]r. symbolem Ba.KD 2-GP - droga publiczna główna ruchu przyspieszonego, teren o obowiązującym przeznaczeniu na cele komunikacyjne, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia jego niezgodności z planowaną inwestycją, ponieważ plan dopuszcza przez teren drogi głównej przyspieszonej wyłącznie przejazd dwupoziomowy na skrzyżowaniu z drogą oznaczoną symbolem Ba.KD 15-D, a projektowany dojazd do zakładu nie stanowi zjazdu z drogi głównej ruchu przyspieszonego, oraz nie spełnia parametrów drogi klasy głównej przyspieszonej, jak też zmienia dotychczasowy sposób zagospodarowania (zadrzewiony nieużytek na podstawie ortofotomapy z 2022 r.), stanowiąc nowy obiekt budowlany, a zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 7 m.p.z.p. z [...]r. przed realizacją docelowej drogi dopuszcza wyłącznie dotychczasowy sposób zagospodarowania terenów, bez możliwości lokalizacji nowych obiektów budowlanych. W konsekwencji organ I instancji wyjaśnił, że zgodność z postanowieniami m.p.z.p. z [...]r. jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie istniejących sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami m.p.z.p. zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Organ I instancji wskazał również, że dokonał wymaganych przepisami prawa uzgodnień w zakresie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a nadto zaczerpnął opinii biegłego, z której wynika, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami m.p.z.p., obowiązującymi na przedmiotowym terenie, ponieważ żaden z nich nie ustalił możliwości zabudowy przedmiotowej nieruchomości w sposób przewidziany w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji i zarzuciła jej naruszenie: art. 80 ust. 2 ustawy, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."). Wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia 26 listopada 2024 r., nr SKO.OS/41.9/644/2024/15356/KS, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 22 lipca 2024 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał postępowanie organu I instancji za prawidłowe i zgodne z przepisami prawa. Podkreśliło, że jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia planowana inwestycja polegać będzie na eksploatacji zakładu przetwarzania odpadów, a jego realizacja będzie prowadzona dwuetapowo. Z kolei dojazd do niej będzie przebiegał planowaną drogą dojazdową od ul. [...], przebiegającą po działce o nr [...], na której planowane jest przedsięwzięcie. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie w oparciu o rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r., tj. § 3 ust. 1 pkt 82 i 83. Stosownie do treści w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w tym przed decyzją o pozwoleniu na budowę wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz przed zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów i zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zatem koniecznym było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co prawidłowo zostało przez organ I instancji wykonane. Z kolei, w myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w m.p.z.p., który jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do postanowień art. 14 ust. 8 u.p.z.p., plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, zatem powszechnie obowiązującego, czyli wiążącego zarówno podmioty władzy, w tym organy administracji publicznej, jak i podmioty pozostające poza strukturą władzy, to jest jednostki i ich organizacje. Stanowi akt podstawowy i powszechnie obowiązujący na obszarze, którego dotyczy. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa działka w części północnej położona jest w obszarze, oznaczonym na rysunku m.p.z.p. z [...] r. symbolem B.17 0(NU), w części centralnej nieruchomości położona jest w obszarze, oznaczonym na rysunku planu z [...] r. symbolem Ba.KD2-GP, w części północno-wschodniej znajduje się w obszarze, oznaczonym na rysunku planu z [...] r. symbolem Ba.KD 26-D, a w części południowej i wschodniej w obszarze oznaczonym na rysunku planu z [...] r. symbolem Ba. 14 ITO(NU) oraz Ba.3aP.O. Kolegium zauważyło również, że z m.p.z.p. z [...] r. i [...] r. wynika, iż w części działki nr [...], oznaczonej na rysunku m.p.z.p. z [...]r. symbolem Ba.KD 2-GP, tj. droga publiczna główna ruchu przyspieszonego jest sprzeczne z planowaną inwestycją. Plan dopuszcza przez teren drogi głównej przyspieszonej wyłącznie przejazd dwupoziomowy na skrzyżowaniu z drogą oznaczoną symbolem Ba.KD 15-D, a projektowany dojazd nie stanowi zjazdu z drogi głównej ruchu przyspieszonego. Zatem projektowa droga nie spełnia parametrów drogi klasy głównej przyspieszonej oraz zmienia dotychczasowy sposób zagospodarowania, a zgodnie z § 12 ust.4 pkt 7 m.p.z.p. z [...]r. przed realizacją docelowej drogi dopuszcza się wyłącznie dotychczasowy sposób zagospodarowania terenów, bez możliwości lokalizacji nowych obiektów budowlanych. W tej sytuacji, wydana przez biegłego opinia jest prawidłowa pod względem formalnym i materialnym, nadto organ I instancji prawidłowo ustalił zasięg oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, a zarazem i stron postępowania. Pismem z dnia 2 stycznia 2025 r. strona skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego i zarzuciła jej naruszenie: - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie i w sposób obiektywny oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, co mogło mieć wpływ na jej wynik; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego i uzasadnienie istnienia podstaw do wydania negatywnej decyzji, co mogło mieć wpływ na jej wynik; - art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z m.p.z.p., podczas gdy eksploatacja zakładu przetwarzania odpadów w sposób opisany w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jest prawnie dopuszczalna. Z tego powodu strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, jak też dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu urbanistyki i planowania przestrzennego, celem wykazania faktu, że planowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p. Lakoniczne stwierdzenia organu odwoławczego, że sporządzona w toku sprawy opinia biegłego pozostaje poprawna pod względem formalnym, jak i materialnym, nie są zdaniem strony skarżącej wystarczające by konwalidować powstałe uchybienie procesowe. Nadto, organ odwoławczy nie odniósł się do kluczowej w sprawie kwestii, tj. zasadności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnego biegłego z zakresu urbanistyki i planowania przestrzennego celem wykazania faktu, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Strona skarżąca wskazała, że pismem z dnia 31 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta S. wyraził stanowisko, że przedsięwzięcie jest zgodne z m.p.z.p. w odniesieniu do terenu BA.14 ITO (NU) oraz BAKD26-D. Następnie, po uzupełnieniu przez stronę skarżącą materiału dowodowego w sprawie, organ I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiedzy specjalistycznej. Z kwestionowanej opinii biegłego wynika z kolei znaczna sprzeczność z powyższymi wnioskami organu I instancji, a to w kontekście terenu BA KD 26-D, który został przez biegłego uznany za sprzeczny z planowaną inwestycją, jeśli chodzi o jego przeznaczenie wynikające z m.p.z.p. z [...]r. Strona skarżąca zaznaczyła, że wnioski wynikające z powyższej oceny biegłego są całkowicie odmienne od wniosków pierwotnie poczynionych przez organ I instancji, dlatego w sprawie istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w możliwie jak najszerszym zakresie, w szczególności poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii sporządzonej przez kolejnego biegłego specjalistę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy dla planowanej inwestycji możliwe jest wydanie decyzji środowiskowej. Zgodnie bowiem z art. 59a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. przystąpienie do analizy w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza analizą zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 59a ust. 3 pkt 1 u.i.o.ś.). Z kolei w myśl art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu nie tylko zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, ale wręcz obliguje do wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia. Z dokonanej przez Sąd analizy akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą do ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia były w szczególności informacje zamieszczone w karcie informacyjnej przedsięwzięcia dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedłożona karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie jest wymienione w rozporządzeniu z 2019 r. i kwalifikuje się do rodzaju przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. Znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wschodniej i południowo wschodniej części gminy S. (uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...], dalej: "m.p.z.p. z [...] r.") oraz zmianą fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wschodniej i południowo-wschodniej części Miasta S. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...], obejmującą rejon obszaru poeksploatacyjnego C. S.A. ([...]) i ulicy [...] (uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...], dalej: "m.p.z.p. z [...]r."). W przedmiotowej sprawie okolicznością niekwestionowaną jest, że działka inwestycyjna, na której zaplanowano realizację i eksploatację zakładu przetwarzania odpadów, szczegółowo opisanego w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, położona jest w obszarze, oznaczonym na rysunku m.p.z.p. z [...] r. symbolem B.17 0(NU), natomiast w części centralnej położona jest w obszarze, oznaczonym na rysunku planu z [...] r. symbolem Ba.KD2-GP, w części północno-wschodniej znajduje się w obszarze, oznaczonym na rysunku planu z [...] r. symbolem Ba.KD 26-D, a w części południowej i wschodniej w obszarze oznaczonym na rysunku planu z [...] r. symbolem Ba. 14 ITO(NU) oraz Ba.3aP.O. Tymczasem z postanowień m.p.z.p. z [...] r. i [...] r. wynika, iż w części działki nr [...], oznaczonej na rysunku m.p.z.p. z [...]r. symbolem Ba.KD 2-GP, tj. droga publiczna główna ruchu przyspieszonego jest sprzeczne z planowaną inwestycją. Omawiany plan dopuszcza przez teren drogi głównej przyspieszonej wyłącznie przejazd dwupoziomowy na skrzyżowaniu z drogą oznaczoną symbolem Ba.KD 15-D, jednakże projektowany przez stronę skarżącą dojazd nie stanowi zjazdu z drogi głównej ruchu przyspieszonego. W tym stanie rzeczy projektowa droga nie spełnia parametrów drogi klasy głównej przyspieszonej oraz zmienia dotychczasowy sposób zagospodarowania. Trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z § 12 ust.4 pkt 7 m.p.z.p. z [...]r. przed realizacją docelowej drogi dopuszcza się wyłącznie dotychczasowy sposób zagospodarowania terenów, bez możliwości lokalizacji nowych obiektów budowlanych. Niewątpliwie wykładnia przepisów planu miejscowego powinna prowadzić do przyjęcia wyników, które nie tylko są racjonalnie uzasadnione interesem publicznym, ale również nie skutkują nadmierną ingerencją w sferę prawną jednostki. W tym miejscu należy podkreślić, że przeznaczenie terenu jest podstawowym pojęciem, którego używa ustawodawca na określenie tego, co powinien zawierać plan miejscowy i przeznaczenie danego terenu winno być określone możliwie precyzyjnie. Tym samym przeznaczenie określonego terenu na konkretny cel samo w sobie oznacza niedopuszczalność realizacji na tym terenie celu innego. W rozpatrywanej sprawie, na wniosek organu I instancji, została sporządzona stosowna opinia biegłego z dnia 23 kwietnia 2024 r. (k. 433-461 akt administracyjnych). Przedstawione w niej wnioski są wiążące dla organów administracji. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym ustalenia stanu faktycznego i ustalenia stron postępowania, a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego ma odpowiadać zasadzie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Organy administracji oparły się na podstawowym dowodzie, jakim w niniejszej sprawie była karta informacyjna przedsięwzięcia oraz na wyrażonych przez wyspecjalizowane organy współdziałające opiniach dotyczących konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedstawionego we wniosku przedsięwzięcia, jak również opinii biegłego oraz postanowieniach obowiązującego m.p.z.p. z [...]r. Fakt, że organy uznały te dowody za w pełni wiarygodne, nie oznacza, że były zobowiązane dalej szukać dowodów na poparcie stanowiska strony skarżącej. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi, dotyczącego braku uzyskania przez organy administracji opinii biegłego z zakresu urbanistyki i planowania przestrzennego, celem wykazania, że wnioskowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy zaakcentować, że regulacje zawarte w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie zwalniają strony skarżącej z obowiązku przejawiania inicjatywy dowodowej, w szczególności w przypadku gdy dotychczas zgromadzony materiał podważa jej stanowisko. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd, orzekł jak w sentencji wyroku.