II SA/Gl 1587/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.S., S. G., A.T., M.P., M. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego obiektów budowlanych w kwestii wniosku skarżącej S. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: 1) zwolnić skarżącą z wpisu od skargi w kwocie przekraczającej 100 (sto) zł; 2) oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza podała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu mieszkalnym o pow. 47 m2. Zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, innych nieruchomości ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się strony jest dochód z tytułu zatrudnienia 3.500 zł brutto miesięcznie. Wedle sporządzonego przez stronę zestawienia bieżące wydatki związane z utrzymaniem się kształtują się na poziomie około 2200 zł. Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała dokumenty obrazujące poziom i strukturę wydatków a także wysokość uzyskiwanego dochodu. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej w całości albowiem nie wykazano, że jej sytuacja materialna wyklucza samodzielne pokrycie chociaż części wydatków z tytułu kosztów sądowych. Z tego też powodu zdecydowano, że skarżąca zostanie zwolniona z wpisu od skargi w kwocie powyżej 100 zł. W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że bieżące wydatki skarżącej związane z utrzymaniem się (opłaty za media, czynsz za mieszkanie, usługi telekomunikacyjne, zakup lekarstw) kształtują się na poziomie około 1.000. Dochód netto strony to kwota 2605 zł. Do dyspozycji strony pozostaje więc co miesiąc około 1600 zł, z których pokrywa ona pozostałe wydatki. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca ma ograniczoną możliwość poniesienia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w wysokości 500 zł, który, co należy podkreślić, stanowi zasadniczy wydatek na obecnym etapie postępowania. Biorąc pod uwagę wysokość wspomnianego wpisu oraz środki, które pozostają skarżącej po poniesieniu niezbędnych wydatków związanych z utrzymaniem się, należało uznać, że konieczność uiszczenia wpisu od skargi w opisanej wyżej wysokości uszczupliłaby pozostające w dyspozycji strony środki o niemalże 30%. Strona nie ma zaś ani oszczędności ani też składników majątku, których zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść jej dodatkowy dochód. Z tego też względu uznano, że strona będzie wstanie uiścić 1/5 wpisu od skargi a także pozostałe, ewentualne koszty sądowe. Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.