II SA/Gl 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. P. i A.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Starosta [...] zatwierdził projekt budowy i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku zakładu konfekcji masła o halę produkcyjno - magazynową wraz z częścią socjalno - bytową, rozbudowę komunikacji wewnętrzną działki, budowę murów oporowych, przebudowę i rozbudowę kanalizacji deszczowej wraz z separatorem i zbiornikami retencyjnymi, przekładkę kanalizacji linii ŚN oraz teletechnicznej, budowę podłączenia wody p.poż. i rozbiórkę budynku gospodarczego na terenie działek nr 1, 2, 3 obręb [...] w S. dla inwestora – [A] Sp. z o.o. w B. Postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją zostało wznowione na wniosek A. i A. P. (postanowienie Starosty [...] z dnia [...] roku). Ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] odmówiono uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę (to jest decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku). Na skutek skargi A. i A. P. decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2011 roku sygn. akt II SA/Gl 558/11. Na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez [A] Sp. z o.o. w B. wyrok ten został przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Nastąpiło to wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 roku wydanym w prawie oznaczonej sygn. akt II OSK 1117/12. NSA w wyroku z dnia 7 listopada 2013 roku wskazał na pominięcie faktów i okoliczności wynikających z akt administracyjnych, a w szczególności z decyzji Burmistrza Miasta S. z [...] roku i dokumentacji, na którą ta decyzja się powoływała, między innymi w zakresie ewentualnych przekroczeń uciążliwości poza granice działek inwestora. Sąd – NSA – podkreślił, że bez wnikliwej analizy materialnoprawnych okoliczności sprawy dotyczących ustalenia tzw. "obszaru oddziaływania przy wydaniu pozwolenia na budowę nie jest możliwe dokonanie oceny, czy określony podmiot posiada w tej sprawie interes prawny legitymujący go do wzięcia w niej udziału w charakterze strony. Podkreślono, że w postępowaniu wznowieniowym ocenie powinien podlegać obiektywnie istniejący interes prawny, którego wystąpienie ustalić należy przez ocenę przytoczonej w treści wniosku przesłanki wznowienia. Na gruncie postępowania wznowieniowego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę ocena interesu prawnego następuje w oparciu o zbadanie, czy przepis odrębny stanowić może podstawę ochrony praw lub obowiązków podmiotu, który został pominięty. Nie jest zatem wystarczające powołanie się we wniosku jedynie na okoliczności nie wzięcia udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, skoro przepis szczególny stwarza bariery podmiotowe i przedmiotowe do udziału w tym postępowaniu. Możliwość zakwestionowania ocen organów co do tego, czy danemu podmiotowi przysługiwał przymiot strony w sprawie o pozwolenie na budowę i dokonanie właściwej oceny na gruncie ustaleń poczynionych przez organy, powinno zatem polegać na wskazaniu takiego przepisu prawa materialnego, niezastosowanego lub wadliwie zastosowanego przez organ, który polegałby na sformułowaniu innej oceny w zakresie oddziaływania zamierzonej inwestycji na ewentualne ograniczenie sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. W sprawie Sąd Wojewódzki dokonał własnych ocen stanu faktycznego ustalonego przez organy, nie wskazując jednak na jakiekolwiek wady procesowe w zakresie dochodzenia do tych ocen przez organy, ani nie wskazując, które z okoliczności zostały wadliwie ocenione. Sąd ten nie wskazał także przepisów prawa materialnego, które doprowadziły go do wniosku, że zakres oddziaływania inwestycji wykracza poza granice działek inwestora, co miałoby być podstawą do ustaleń, czy działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Powyższy wyrok oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jest zobowiązany do rozpatrzenia skargi A. P. i A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Przy rozpatrzeniu sprawy, której dotyczy powyższa skarga zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 7 lipca 2013 r. Już po wyroku NSA z dnia 7 lipca 2013 roku skarżący złożyli pismo z dnia 26 lutego 2014 roku, w którym podtrzymali zarzuty skargi, pismo z 28 marca 2014 roku, a także szereg innych dowodów i opracowań na okoliczność, że winni być stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę. Złożyła także pismo z dnia 17 marca 2014 roku uczestniczka postępowania B. P. oraz organ odwoławczy w dniu 27 marca 2014 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuję: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] Starosty [...] z dnia [...] roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku konfekcji masła na terenie działek nr 1, 2, 3, 4 obręb [...] S., dla inwestora – [A] Sp. z o.o. Decyzja powyższa została wydana między innymi na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, co oznacza, że organ stwierdził (w zaskarżonej decyzji), że działki należące do A. P. i A. P. nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu produkcyjno - magazynowego zlokalizowanego na działce 1 obręb [...] S. objętego inwestycją rozbudowy istniejącego zakładu – [A]. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że brak przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa na podstawie której należałoby uchylić dotychczasową decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ podał, że podstawową kwestią w sprawie jest ustalenie czy A. P. i A. P. powinni posiadać status strony w postępowaniu zakończonym decyzją, objętą wnioskiem o wznowienie. Stwierdził, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę organ go wydający dopełnił czynności przewidzianych art. 35 Prawa budowlanego. Do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę została dołączona decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] roku o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W decyzji tej Burmistrz Miasta S. uznał przedsięwzięcie rozbudowy hali magazynowo - produkcyjnej Firmy "A" za przedsięwzięcie, które nie ma charakteru zakładu stanowiącego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W związku z tym nie doszło do naruszenia art. 73 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Nie doszło także do naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne, co wynika z decyzji środowiskowej oraz projektu budowlanego. Rozbudowa budynku należącego do Firmy A nie zmieni również warunków obsługi komunikacji zakładu (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach). Natomiast, naruszenie art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska (przekroczenie dopuszczalnych norm imisji hałasu) jest na tym etapie hipotetyczne i nie poparte żadnymi dowodami. Wskazano na zapisy planu miejscowego (uchwała nr [...] z [...] roku) dla terenu inwestycji i regulację rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120, poz. 826) i stwierdzono, że funkcja mieszkalna na ternie inwestycji nie jest funkcją dominującą, a nadto, że A. P. i A. P. nie złożyli dowodów świadczących o przekroczeniu dopuszczalnych wartości. Także rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) nie pozwala na uznanie A. i A. P. za strony postępowania, o czym świadczy projekt zagospodarowania działek objętych inwestycją. A. i A. P. są właścicielami działek nr 5 i 6. Pierwsza z tych działek stanowi grunt orny, a przeznaczenie drugiej (w części zbliżonej do działek inwestora) są grunty orne i teren zabudowy mieszkaniowej (od strony ul. [...]) i tutaj znajduje się budynek mieszkalny, żadna więc z działek A. i A. P. nie graniczy bezpośrednio z działkami należącymi do inwestora. Organ przytoczył treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i stwierdził, że nie istnieją przesłanki do przyjęcia, że działki należące do skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu produkcyjno - magazynowego zlokalizowanego na działce nr 1, a w związku z tym nie mieli oni (skarżący) przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na rozbudowę zakładu Firmy A. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] zarzucili, ze decyzja Wojewody [...] narusza art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w związku z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1997 roku oraz w zw. z art. 73 ust. 3 , art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 roku Prawo wodne, a także art. 101 pkt 1 i art. 112 Prawa ochrony środowiska oraz art. 1 ust. 2 pkt 3, 5, 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2003 roku, nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w zw. z treścią uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. – obręb [...], poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżący nie mają statusu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...]roku nr [...]. Zdaniem skarżących ustalenie kręgu stron postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ma zastosowanie także w przypadku rozpatrywania sprawy w jednym z trybów nadzwyczajnych. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji architektoniczno - budowlanej jest w pierwszej kolejności ustalenie wszystkich przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenie w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Co oznacza, że dla uznania, że podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. W zaskarżonej decyzji powinno więc podlegać badaniu czy w postępowaniu o pozwoleniu na budowę zostały naruszone konkretne przepisy, to znaczy czy wskazane przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania (oraz w odwołaniu) przepisy prawne uzasadniają status strony. Z całej skargi wynika, że inwestycja będąca przedmiotem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] roku oddziałowuje na nieruchomość stanowiącą własność skarżących, a w związku z tym zasadne jest przyjęcie, iż skarżącym powinien przysługiwać status strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Skarżący przyznali, że są właścicielami działek nr 5 i 6. Działka nr 6 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest oznaczona symbolem MN/U. Natomiast odległość od rogu działki 3 wynosi około 14,7 m co zdaniem skarżących świadczy o tym – że mimo braku bezpośredniego sąsiedztwa - ze względu na bardzo małą odległość istnieje realne ryzyko oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących. Konkludując skargę skarżący stwierdzili, że w postępowaniu organ odwoławczy powinien – w kontekście powołanych przepisów materialnoprawnych, ustalić obszar oddziaływania obiektu i ustalić czy w związku z tym (obszarem oddziaływania obiektu) skarżącym przysługuje status strony. Jeżeli natomiast organ ustaliłby, że skarżącym przysługiwał status strony w pozwoleniu na budowę to oznacza to, że w wyniku wznowienia postępowania decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być uchylona. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w decyzji ostatecznej. Już po wyroku NSA z dnia 7 listopada 2013 roku sygn. akt II OSK 1117/12 zostało przez skarżących w dniu 26 lutego 2014 roku złożone pismo procesowe w którym podtrzymali oni zarzuty skargi, a nadto wskazali że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku dopuścił się naruszenia przepisów postępowania: art. 7 i 77 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez niewłaściwe postępowanie, polegające na poprzestaniu na formalnej ocenie decyzji Burmistrza S. z [...] roku oraz karty informacyjnej bez odniesienia się do argumentów podnoszonych przez skarżących, a w szczególności odnoszących się do niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących, ich działki znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, co wynika z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku w zw. z § 12 art. 1 i 2, § 42 pkt 2 i § 44 planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 października 2006 roku, art. 81 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne, a także art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Także uczestnik postępowania Firma "A" złożyła pismo procesowe z dnia 3 marca 2014 roku z którego wynika, że rozbudowa Zakładu o halę produkcyjno-magazynową w S. została zrealizowana, a inwestor uzyskał końcowe pozwolenie na użytkowanie w dniu 10 lipca 2012 roku, chociaż proces produkcyjny w nowym zakładzie nie został w pełni wznowiony. Inwestycja jest – zdaniem uczestnika – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o czym świadczy wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2013 roku, któremu Sąd ten oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku odmawiającą stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] roku (prawomocnej), a działki skarżących nie znajdują się w obrębie oddziaływania obiektu. Pismo z 27 marca 2014 roku złożył organ odwoławczy, w którym ustosunkował się do zarzutów skarżących zawartych w piśmie z dnia 26 lutego 2014 roku. Stwierdził (powołując się na wyrok II OSK 1117/12), że organy orzekające w niniejszej sprawie nie miały podstaw do oceny zgodności (z prawem) decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] roku. Organ podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska) wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, a organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest uprawniony do jej weryfikacji, a jedynie do oceny czy projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami decyzji środowiskowej. Zdaniem organu, inwestycja objęta pozwoleniem na budowę, nie ogranicza sposobu zagospodarowania działek skarżących. Zarzut dotyczący naruszenia art. 81 Prawa ochrony środowiska i art. 219 Prawa wodnego poprzez zmianę stosunków wodnych na działkach skarżących, nie znajdują uzasadnienia ani w decyzji środowiskowej ani w projekcie budowlanym. Nie znajduje także potwierdzenia - zdaniem organu - zarzut skarżących przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, a w szczególności to twierdzenie skarżących nie zostało poparte żadnymi dowodami przez nich złożonymi. Przebudowa zakładu Firmy "A" nie zmienia również warunków obsługi komunikacyjnej zakładu (projekt budowlany i decyzja środowiskowa Burmistrza Miasta S.). Skarżący złożyli pismo procesowe z dnia 28 marca 2011 roku wskazując, że prawomocny wyrok wydany w sprawie VII SA/Wa 399/13 został wydany w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a treść tego wyroku nie ma znaczenia dla ustalenia czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania. Do pisma dołączyli szereg zdjęć "dokumentacja fotograficzna – zmiana stosunków wodnych w związku ze zmniejszeniem powierzchni stawu oraz zmiana konfiguracji terenu – wydruk zdjęć od 1-16". Nadto skarżący złożyli pismo z dnia 27 maja 2014 roku w którym w istocie, podobnie jak w poprzednich pismach, dążyli do wykazania, że działki do nich należące znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu na budowę którego wyrażono zgodę decyzją objętą wnioskiem o wznowienie postępowania. Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 roku pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę wskazując na fakt, że decyzja Burmistrza Miasta S. nie dotyczyła całego terenu objętego decyzją Starosty [...] z [...] roku. Dotyczyła ona wyłącznie działki 1, co powoduję że organ był zobowiązany do dokonania oceny oddziaływania inwestycji na nieruchomości skarżących w pozostałym zakresie. Zdaniem pełnomocnika skarżącym przede wszystkim przeszkadza ruch samochodów dojeżdżających do Zakładu. Pełnomocnik uczestnika Firmy A przyznał, że decyzja Burmistrza Miasta S. z [...] roku dotyczy wyłącznie działku nr 1, ale to na tej właśnie działce znajduje się hala, która została zaliczona do obiektów potencjalnie zagrażających środowisku. Zdaniem pełnomocnika uczestnika nie doszło także do naruszenia stosunków wodnych (opinia w aktach) na działce skarżących. Działki skarżących nr 5 i nr 6 nie znajdują się w obszarze oddziaływania. Natomiast zdaniem skarżącej, przed budową Zakładu należąca do niej działka nie była zalewana, mniejszy był ruch komunikacyjny a także uległo zmianie otoczenie jej działki. W terminie publikacyjnym, a mianowicie w dniu 12 czerwca 2014 roku skarżący złożyli pismo procesowe, które w istocie wyrażało ich przekonanie o tym, że powinni być stroną postępowania o pozwoleniu na budowę zakładu "A". W niniejszej sprawie jest sporna zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku, którą odmówiono we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku o pozwoleniu na budowę dla [A] Sp. z o.o. z uwagi na brak przez wnoszących o wznowienie tego postępowania – A. P. i A. P.- przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji z dnia [...] roku. Oznacza to, że spornym jest czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] roku o pozwoleniu na budowę Zakładu Produkcyjnego A Sp. z o.o. Należy też jeszcze raz podkreślić, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] roku została wydana we wznowionym postępowaniu. Ma to o tyle znaczenie, że o ile w postępowaniu zwykłym, organ winien uwzględnić potrzebę ochrony nawet potencjalnie tylko zagrożonego interesu prawnego, to w postępowaniu wznowieniowym ocenie powinien podlegać aktualnie istniejący interes prawny, którego wystąpienie ustalić należy przez ocenę przytoczonej w treści wniosku przesłanki wznowieniowej. Na gruncie postępowania wznowieniowego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę ocena interesu prawnego następuje w oparciu o zbadanie, czy przepis odrębny stanowić może podstawę ochrony praw lub obowiązków podmiotu, który został pominięty. Nie jest zatem wystarczające powołanie się we wniosku jedynie na okoliczności niewzięcia udziału w sprawie o pozwolenie na budowę skoro przepis szczególny stwarza bariery przedmiotowe i podmiotowe do udziału w takim postępowaniu. Ponieważ przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w stosunku do art. 28 Kpa, zawęża przesłanki uznania za stronę tego postępowania, akcentując konieczność zobiektywizowanego badania tego interesu, nie pozostawia organom swobody w zakresie oceny tego interesu przez skonkretyzowanie odniesień do obszaru oddziaływania zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a zatem wpływu zamierzonej inwestycji na ewentualne ograniczenie sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, przy czym punktem odniesienia od tych ograniczeń są przepisy odrębne, do których zalicza się m.in. przepisy techniczno - budowlane, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. NSA – II OSK 208/06 i II OSK 774/), ustawa o drogach publicznych, ustawa o ochronie terenów hitlerowskich obszarów zagłady, prawo ochrony środowiska czy prawo wodne. Reasumując obszar oddziaływania obiektu wymaga konkretyzacji oraz indywidualizacji na podstawie znajdujących w sprawie zastosowanie szczególnych przepisów prawa administracyjnego oraz ustaleń faktycznych. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu oraz innych jego cech charakterystycznych. Obszar oddziaływania obiektu, co trzeba zauważyć, dotyczy zarówno terenu niezagospodarowanego, jak i już zagospodarowanego. W dalszym ciągu zagadnieniem spornym w sprawie jest ustalenie, czy skarżący powinni posiadać status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] roku nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcyjnego firmy A w S. wraz z infrastrukturą techniczną. W decyzji Starosty [...] z [...] roku ustalono obszar oddziaływania obiektów, które obejmują nieruchomości 1, 3, 4, 7, 8, 9. Natomiast skarżący są właścicielami działki nr 6 (zabudowanej budynkiem mieszkalnym) oraz niezabudowanej działki nr 5. W związku z tym nie brali oni udziału w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] roku. Jak już wspomniano wyżej fakt, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] roku, co najwyżej uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie (przy powołaniu się przez skarżących na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa), ale badanie tej przesłanki to znaczy, czy istotnie skarżący powinni być stroną postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] roku następuje już we wznowionym postępowaniu przy zastosowaniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W tym zakresie skład orzekający podziela stanowisko Wojewody [...] wyrażone w decyzji z [...] roku czyli odmawiającej skarżącym przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] roku. W sprawie z uwagi na fakt, że inwestycja objęta wnioskiem jest przedsięwzięciem potencjalnie mogącym znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku – Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) Burmistrz Miasta S. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] roku. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ administracji architektoniczno - budowlanej (art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku...), a więc nie może on pominąć żadnych uwarunkowań wynikających z decyzji środowiskowej. Także obecnie skład orzekający nie jest uprawniony do oceny decyzji środowiskowej, bowiem została ona wydana w odrębnym postępowaniu i pozostaje w obiegu prawnym (jest ostateczna). Istotnie decyzja środowiskowa dotyczy budowy obiektu produkcyjno - magazynowego na działce nr 1 w ramach rozbudowy istniejącego zakładu A w S. Jednakże to właśnie z powiększeniem "zakładu produkcyjnego" na działce 1 skarżący łączą pozostawanie ich działek w obszarze oddziaływania obiektu, bowiem w ich ocenie to "powiększenie zakładu" zwiększa potencjalne oddziaływanie na środowisko w postaci emisji uciążliwego hałasu (przede wszystkim w soboty i niedziele, kiedy to są dni załadunku i wyjazdu samochodów), obciążenia drogi przez samochody. Inwestycja narusza także – zdaniem skarżących – stosunki wodne, co odczuli szczególnie w trakcie powodzi w maju 2010 roku. Rozbudowa hali magazynowo - produkcyjnej Firmy A nie powoduje objęcia działek skarżących obszarem oddziaływania tego obiektu ani z uwagi na art. 73 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska ani art. 112 tego prawa. Nie zmienią się także warunki obsługi komunikacji zakładu, ani stan wody na gruncie (art. 29 ust. 1 Prawa wodnego) bowiem wody opadowe z terenu Zakładu będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej przez istniejące separatory (brak naruszeń powyższych przepisów wynika z decyzji środowiskowej). Projekt budowlany, zatwierdzony decyzją z [...] roku, został przez Starostę [...] sprawdzony w zakresie wskazanym w art. 35 Prawa budowlanego, a więc także pod kątem ochrony środowiska, w szczególności zgodności z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie zasadne jest także twierdzenie skarżących, że ich działki powinny być objęte obszarem oddziaływania obiektu z uwagi na treść art. 1 ust. 2 pkt 3, 5, 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w decyzji środowiskowej stwierdzono zgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. (z [...]roku). Zostało to także potwierdzone w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku o pośrednio w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – sygn. akt VII SA/Wa 399/13 (wyrok jest prawomocny). Skarżący nie są także stronami postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] roku w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 roku (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), co wykazuje analiza projektu budowlanego. Trzeba też podkreślić, że żadna z działek skarżących nie graniczy z działkami objętymi pozwoleniem na budowę. Zasadnicza część inwestycji jest zlokalizowana na działce 1 oddalonej od działki nr 5 o około 61 m, natomiast najbardziej zbliżoną działką objętą decyzją o pozwoleniu na budowę jest działka 3. W związku z tym należy stwierdzić, że brak jest przepisu prawa materialnego w oparciu o który można by uznać, że działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu produkcyjno - magazynowego usytuowanego na działce 1, objętego inwestycją rozbudowy istniejącego zakładu A w S. przy ul. [...]. Oznacza to, że skarżący nie mieli przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] roku. W związku z tym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.). bu