II SA/Gl 1599/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w Katowicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr SKO.OS/41.9/382/2022/10840/KK w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę. Prezydent Miasta R. decyzją z 27 czerwca 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1, art. 83a ust. 1, art. 83c ust. 3, art. 83d ust. 1 i 2 oraz art. 86 ust. 1 pkt. 4 i 10 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego zezwolił w pkt. 1 Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. (dalej jako strona lub skarżący) na usunięcie, w terminie do dnia 31 grudnia 2022 r. 12 drzew ozdobnych gatunków, w tym: 1 drzewo gatunku wierzba krucha o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 52 cm, 42 cm, 46 cm, 32 cm, 38 cm i 43 cm (nr inw. 45) rosnącego na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb[...] , w pasie drogowym [...] przy ul. [...] w R.; 3 drzew gatunku topola mieszaniec euroamerykański o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 154 cm (nr inw. 57), 117 cm (nr inw. 88), 291 cm (nr inw. 97) rosnących na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb[...] , w pasie drogowym [...] przy ul. [...]w R.; 5 drzew gatunku topola mieszaniec euroamerykański o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 306 cm (nr inw. 11), 228 cm (nr inw. 22), 110 cm (nr inw. 27) 103 cm (nr inw. 29), 242 cm (nr inw. 30), rosnących na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym 345 obręb[...] , w pasie drogowym [...] przy ul. [...] w R.: 2 drzew gatunku robinia biała o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 64 cm, 36 cm, 18 cm, 33 cm (nr inw. 1), 100 cm (nr inw. 6), rosnących na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb[...] , w pasie drogowym [...] przy ul. [...] w R.: 1 drzewa gatunku robinia biała o obwodach pni mierzonych na wysokości 1,3 m wynoszących: 91 cm, 168 cm (nr inw. 65), 100 cm (nr inw. 6), rosnącego na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] obręb[...] , w pasie drogowym [...] przy ul. [...] w R. W pkt. 2 tej decyzji organ pierwszej instancji w ramach rekompensaty przyrodniczej za usunięcie 12 drzew wskazanych w pkt. 1 decyzji nakazał posadzenie do 31 października 2023 r. na terenie nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym [...] i [...]w pasie drogowym [....]przy ul.[...] w R. w celu utrzymania szpaleru drzew, w miejscach nie kolidujących z infrastrukturą nadziemna i podziemną 12 drzew gatunku głóg jednoczyjkowy o minimalnym obwodzie na wysokości 100 cm wynoszącym 8 – 10 cm. Do nasadzeń należy wykorzystać materiał roślinny, z prawidłowo ukształtowaną koroną, pniem i bryłą korzeniową, bez wad jakościowych i drzewa zabezpieczyć 3 palikami oraz elastycznym wiązaniem. W pkt. 3 decyzji zobowiązano stronę do poinformowania organu administracji pierwszej instancji o wykonanych nasadzeniach, do 8 listopada 2023 r. a w pkt. 4 decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji przywołał wpierw przepisy normujące możliwość wycięcia drzewa zawarte w ustawie o ochronie przyrody, a w dalszej kolejności przedstawiono działania podejmowane przez ten organ w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego i zawarto stwierdzenie, że złożone podanie o wycinkę drzew spełnia wymogi wynikające z obowiązujących przepisów prawa. W dalszej części uzasadnienia przedstawiono czynności faktyczne podejmowane w ramach przedmiotowego postępowania zmierzające od ustalenia, jaki jest stan wnioskowanych do wycięcia drzew. W ramach tych działań dokonano oględzin poszczególnych drzew wnioskowanych do usunięcia. W następstwie poczynionych ustaleń stwierdzono, że wszystkie drzewa tworzą zadrzewienie przydrożne. Większość drzew wyrasta w trawiastym poboczu, w szczycie stromej skarpy przydrożnego rowu lub sąsiadując bezpośrednio z chodnikiem lub ulicą. W dalszej części uzasadnienia organ dokonał analizy zasadności bądź braku zasadności usunięcia poszczególnych drzew będących przedmiotem rozstrzygnięcia. Następnie przywołano argumentację strony przemawiającą za usunięciem wszystkich drzew objętych przedmiotowym postępowaniem i odwołano się do zagrożenia bezpieczeństwa dla ruchu drogowego i złego stanu drzew. Uwzględniając podniesione argumenty organ pierwszej instancji uznał za zasadne usunięcie wymienionych w pkt. 1 decyzji dwóch drzew nie rokujących szans na przeżycie i stwarzających zagrożenie. W dalszej kolejności zamieszczono rozważania dotyczące usytuowania poszczególnych drzew i roli jaką pełnią. Organ pierwszej instancji ustalił, że rosną one na terenie objętym formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody, albowiem leżą na terenie Parku Krajobrazowego [...] R., ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego widnieje zapis o objęciu ochroną szpaleru drzew, który rośnie na tym odcinku wzdłuż ulicy [...]. Wskazana okoliczność skłoniła organ do zobowiązania strony do nasadzeń zastępczych w miejscu usuwanych drzew. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przybliżył przebieg postępowania przed wydaniem tej decyzji, a w szczególności własną decyzje z 18 sierpnia 2021 r. nr [...] oraz decyzję organu odwoławczego z 8 listopada 2021 r. uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W końcowej części uzasadnienia organ ten wskazał na zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyrażono niezadowolenie z otrzymanej decyzji akcentując, że nasadzenia nie są obligatoryjne w przypadku usunięcia drzewa. Nasadzenia te będą w dalszym ciągu generowały zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Podkreślono, że w zakresie nasadzeń organ działa w warunkach uznania administracyjnego a to oznacza, że organ pierwszej instancji obowiązany był do rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy, a tego nie dokonał. Podkreślono, że dokonanie nasadzeń nowych drzew w miejsce usuniętych niweczy skutki usuwania drzew z pasa drogowego. W końcowej części odwołania wskazano na obowiązujące regulacje w rozporządzeniu wykonawczym przewidujące nasadzenia drzew w odległości 3 m od krawędzi jezdni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 19 sierpnia 2022 r. nr SKO.OS/41.9/382/2022/10840/KK wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołano w sposób bardzo rozbudowany regulacje prawne dotyczące wycinki drzew oraz związanych z nią nasadzeń. W dalszej części uzasadnienia przybliżono przebieg postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji i podejmowane w trakcie tego postępowania czynności. Z uwagi na fakt, że w odwołaniu kwestionowano nałożony obowiązek nasadzeń, organ odwoławczy odniósł się do tego zagadnienia i przywołał w tym zakresie stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślił, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy odniósł się do kwestii związanej z nasadzeniami, ponieważ rozważył ją w kontekście umiejscowienia wycinanych drzew i podkreślił, że znajdują się one na terenie Parku Krajobrazowego [...] R., a ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego widnieje zapis o objęciu ochroną szpaleru drzew, który rośnie na tym odcinku wzdłuż ulicy[...] . W konsekwencji organ pierwszej instancji dopełnił wymogów wynikających z obowiązujących regulacji prawnych i w ramach prowadzonego postępowania nie naruszył obowiązujących przepisów i dokonał rozważenia okoliczności związanych z nałożeniem na stronę obowiązku nasadzeń. W końcowej części uzasadnienia odniesiono się do argumentacji zawartej w odwołaniu i nie podzielono jej, akcentując, że nowe nasadzenia będą w odległości większej niż 3 metry od krawędzi jezdni. Zaznaczono również, że drzewa te będą pełniły funkcje dekoracyjne o niewielkiej wysokości. Z powyższą decyzją w części dotyczącej pkt. 2 i pkt. 3 nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez adw. A. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej przywoływanej decyzji we wskazanym zakresie zarzucono naruszenie postanowień art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uchylenia wskazanej decyzji w części zobowiązującej do dokonania nasadzeń zastępczych i brak przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w sytuacji w której decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w postaci naruszenie postanowień art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału w sprawie, i brak uwzględnienia, że nałożenie na stronę obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych stoi w sprzeczności z interesem społecznym w postaci zapewnienia bezpieczeństwa na drodze publicznej oraz ciążącym na stronie obowiązku zapewnienia takiego bezpieczeństwa. Wskazano na naruszenie § 52 ust. 2 oraz § 53 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez ich nie zastosowanie, polegające na całkowitym pominięciu, że drzewa wnioskowane do wycinki stanowią bezpośrednie zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego oraz są usytuowane zbyt blisko krawędzi jezdni. Jako ostatni zarzut poczyniono naruszenie art. 86 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że nałożenie na stronę obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych na nieruchomości wchodzącej w skład pasa drogowego jest obligatoryjne. W skardze tej wystąpiono o uchylenie obu decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie w zaskarżonym zakresie, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W motywach wniesionej skargi podkreślono, że organ odwoławczy w żadnym zakresie nie wypowiedział się co do argumentów podniesionych w odwołaniu. W tej części skargi zawarto również argumentację przemawiająca za uwzględnieniem wniesionej skargi i rozwinięto zarzuty sformułowane w jej pierwszej części. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ odwoławczy podkreślił, że podejmując kwestionowaną decyzję miał w polu widzenia wszystkie przepisy prawa materialnego wskazane przez pełnomocnika strony skarżącej, jak również nie dopuścił się naruszenia wymienionych przepisów prawa procesowego. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; . Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Oznacza to zatem, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji publicznej uzasadniało będzie uwzględnienie wniesionej skargi. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że skarga została wniesiona jedynie od dwóch punktów decyzji organu pierwszej instancji, a mianowicie od nałożonego na skarżąca obowiązku nasadzeń oraz od terminu związanego z wykonaniem przedmiotowego obowiązku. Tym samym skarżąca nie kwestionowała decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej zezwolenia na usunięcie wymienionych w pkt. 1 tej decyzji 12 drzew. Powyższe oznacza, że decyzja organu odwoławczego w części dotyczącej zezwolenia na usunięcie wskazanych drzew stała się decyzja ostateczną i prawomocną, ponieważ w tym zakresie nie skorzystano z możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W następstwie powyższego sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ograniczona zostanie wyłącznie do zakresu wskazanego w skardze, a zatem do pkt. 2 i pkt. 3 decyzji organu pierwszej instancji. Jak zostało to już podniesione mocą zaskarżonej decyzji wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej zezwoliły skarżącej na usunięcie 12 drzew i w zamian za ich usunięcie zobowiązały do nasadzeń w liczbie odpowiadającej liczbie usuniętych drzew. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej w swoich decyzjach zamieściły w sposób bardzo rozbudowany regulacje prawne dotyczące wydania pozwolenia na wycinkę drzewa jak również związane z nasadzeniami nowych drzew w zamian za usunięte. Okoliczność ta pozwala tutejszemu Sądowi na uznanie, że stan normatywny w omawianym zakresie jest prawidłowo ustalony i nie jest przez strony tego postępowania kwestionowany. Z treści pism procesowych strony skarżącej wynika jedynie odmienna ich interpretacja, która zmierza do uwzględnienia prezentowanego stanowiska. W konsekwencji w ramach niniejszego uzasadnienia zbędne jest ponowne przybliżanie stanu normatywnego obowiązującego w rozpoznawanej sprawie, skoro stan ten nie budzi istotniejszych wątpliwości. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie postanowień art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uchylenia wskazanej decyzji w części zobowiązującej do dokonania nasadzeń zastępczych i brak przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w sytuacji w której decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w postaci naruszenie postanowień art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału w sprawie, i brak uwzględnienia, że nałożenie na stronę obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych stoi w sprzeczności z interesem społecznym w postaci zapewnienia bezpieczeństwa na drodze publicznej oraz ciążącym na stronie obowiązku zapewnienia takiego bezpieczeństwa. Tak sformułowany zarzut opiera się na dwóch podstawach, a mianowicie na tym, że w ramach postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz nie dokonał rozważenia interesu społecznego w postaci zapewnienia bezpieczeństwa na drodze publicznej. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ co do pierwszej z podniesionych okoliczności, to przyjdzie podnieść, że organ pierwszej instancji przed podjęciem rozstrzygnięcia przeprowadził postępowanie dowodowe, przy pomocy którego wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. W szczególności w następstwie przeprowadzonych oględzin wszystkich drzew doszedł do przekonania, że wskazane w decyzji drzewa znajdują się w złym stanie i zagrażają bezpieczeństwu, a tym samym wydał zezwolenie na ich wycinkę. Tym samym tak sformułowany zarzut nie jest trafny i nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Drugi argument sformułowany w przywołanym zarzucie sprowadza się do braku rozważenia interesu społecznego w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa na drodze publicznej. Ze wskazanym zarzutem nie można się zgodzić, ponieważ organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wyraźnie odniósł się do tej kwestii i rozważał problem nasadzeń zarówno w kontekście bezpieczeństwa w ruchu na drodze publicznej, jak również w zakresie respektowania innych regulacji prawnych. W szczególności przyjdzie podnieść to co skarżącej stronie umknęło, że drzewa, na których wycinkę zezwolono rosną na terenie Parku Krajobrazowego [...] R., a ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego widnieje zapis o objęciu ochroną szpaleru drzew, który rośnie na tym odcinku wzdłuż ulicy [...] w R. Oznacza to, że organy administracji publicznej wypowiadające się w tej sprawie miały w polu widzenia regulacje związane z ustawą o ochronie przyrody oraz dodatkowo wynikające z faktu obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wprowadzonych do niego przepisów pełniących funkcję ochronną. Ponadto organ ten zobowiązał skarżącą stronę do nasadzeń drzewami niskimi do 6 – 8 metrów, jak również w odległościach większych niż wynika to z przepisów normujących tę kwestię. W konsekwencji uznać należy, że tak sformułowany zarzut nie jest trafny i nie daje podstaw dla jego uwzględnienia. W skardze wskazano na naruszenie § 52 ust. 2 oraz § 53 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez ich nie zastosowanie, polegające na całkowitym pominięciu, że drzewa wnioskowane do wycinki stanowią bezpośrednie zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego oraz są usytuowane zbyt blisko krawędzi jezdni. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny i to z dwóch powodów. Po pierwsze organy wypowiadające się w sprawie wskazały, że nasadzenia te będą w odległości większej niż 3 metry od krawędzi jezdni, a tym samym brak jest tu naruszenia postanowień przywołanych w skardze przepisów. Po drugie skarżący w żadnym miejscu nie wskazał, że nasadzone drzewa będą w odległości mniejszej niż wskazana powyżej. Na marginesie jedynie można zaznaczyć, że przedmiotowe rozporządzenie odnosi się do nowo budowanych dróg, tym samym nie ma ono zastosowania do dróg już istniejących, jak również stronie skarżącej umyka inna okoliczność, a mianowicie znacznie bliżej krawędzi jezdni znajdują się słupy energetyczne i w praktyce to te słupy w kontekście rozpoznawanej drogi stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a nie przywoływane tu drzewa przewidziane do nasadzeń. W świetle powyższego przyjdzie stwierdzić, że podniesiony zarzut nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Jako ostatni zarzut poczyniono naruszenie art. 86 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że nałożenie na stronę obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych na nieruchomości wchodzącej w skład pasa drogowego jest obligatoryjne. W ocenie skarżącej stanowisko takie nie jest trafne, ponieważ w tym zakresie ustawodawca przewidział wydanie decyzji uznaniowej. Z tak sformułowanym zarzutem także nie można się zgodzić. Za takim stanowiskiem przemawiają już argumenty podniesione powyżej. W sprawie tej skarżącemu umyka fakt obowiązywania przepisów prawa miejscowego, które mają przymiot przepisów prawa powszechnie obowiązującego i organy administracji przy podejmowaniu rozstrzygnięć obowiązane są również te regulacje honorować. Skoro we wskazanych przepisach lokalnych przewiduje się dla tego terenu określone rozwiązania w zakresie szpaleru drzew, to tym samym w omawianym zakresie decyzja przewidziana normami ustawowymi o charakterze fakultatywnym, staje się decyzją obligatoryjną. Istotne jest to, że w ramach uzasadnienia zamieszczonego w kwestionowanych decyzja okoliczność ta była silnie akcentowana, a tym samym zarzut braku rozważenia jej nie jest trafny i nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę