II SA/Gl 1609/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. F.i S. F. na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną oddala skargę. Decyzją Z dnia [...] r. Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 73 ust. 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) oraz art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 2 i ust. 5, art. 130 i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tjedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o ustaleniu na rzecz A. i S. F. odszkodowania w wysokości 7.153,00 zł z tytułu utraty prawa własności nieruchomości położonej w K., obejmującej działkę nr 1 o powierzchności 39m² k.m. [...] obręb P., zapisaną w KW nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy K. - Wschód w K., która z mocy prawa stała się własnością Miasta na prawach powiatu K., jako grunt trwale zajęty pod powiatową drogę publiczną - ulicę [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] r. przez Miasto K. własności wymienionej powyżej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ulicę [...]. Z kolei z treści art. 73 przywołanej w podstawie prawnej decyzji ustawy wynika, że za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa stały się własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządowych, przysługuje odszkodowanie, pod warunkiem, że dotychczasowy właściciel złożył wniosek o wypłatę odszkodowania w ustawowym terminie tj. od [...] r. do [...]r. W niniejszym przypadku A. i S. F. złożyli stosowny wniosek z zachowaniem ustawowego terminu - w dniu [...] r. Organ przeprowadził wymagane postępowanie, w sprawie przygotowany został operat szacunkowy, organ powiadomił strony o możliwości zapoznania się z tym operatem, a do zgłoszonych przez strony wątpliwości rzeczoznawca ustosunkował się w trakcie rozprawy administracyjnej. Po przeanalizowaniu całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że wymagana wycena nieruchomości przygotowana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a analizując treść sporządzonego operatu szacunkowego stwierdził, iż sporządzony on został z należytą starannością oraz zgodnie z zasadami obowiązującymi rzeczoznawców majątkowych. Opracowanie zawiera wyczerpujące uzasadnienie dokonanego wyboru podejścia i wyceny przedmiotowej nieruchomości, zestawienie stosownych cen transakcyjnych nieruchomości przyjętych do porównań, ich szczegółowy opis oraz wnioski rzeczoznawcy. Następnie organ przywołał przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, a w szczególności § 36 ust. 1. Wskazał, że wartość przedmiotowej nieruchomości określona została przez biegłego przy zastosowaniu metody porównawczej metodą korygowania ceny średniej (spełniono zatem wymogi określone w § 36 rozporządzenia oraz art. 153 ustawy). Po przeanalizowaniu rynku biegły wyłonił piętnaście nieruchomości podobnych do wycenianej, dla których znane były ceny transakcyjne. Określił rodzaj i liczbę cech rynkowych wpływających na wartość nieruchomości na rynku lokalnym, dokonał opisu i określił cechy rynkowe wpływające na wartość nieruchomości. Odniósł się też do trendu zmian cen transakcyjnych na badanym rynku oraz kwestii aktualizacji cen transakcyjnych nieruchomości porównywalnych. Następnie określił cenę transakcyjną średnią ze zbioru transakcji przyjętych do analizy oraz zakres sumy współczynników korygujących i na podstawie tak dokonanych ustaleń dokonał korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi wartości przypisane poszczególnym cechom nieruchomości. Wyjaśnił też biegły, iż z uwagi, że nie odnaleziono wystarczającej liczby danych umożliwiających określenie wartości przedmiotowej nieruchomości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych (tzn. zajętych lub przejętych pod drogi), zgodnie w przepisami rozporządzenia analizie poddano rynek niezabudowanych nieruchomości gruntowych z terenu miasta K. o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do wycenianego, czyli terenów zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej. Niezadowoleni z powyższego rozstrzygnięcia A. F. i S. F. złożyli odwołanie, kwestionując wysokość wyliczonego odszkodowania. Uznali, że wyliczona kwota jest zdecydowanie za niska, biorąc po uwagę cenę za wieczystą dzierżawę gruntów uzbrojonych w tym rejonie. Podnieśli, iż ceny oscylują w granicach 350zł/m² i biegły powinien wziąć to pod uwagę oraz ponownie przeliczyć wartość działek nr 2, 3 i 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że procedura wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte z dniem [...] r. pod drogi publiczne unormowana została w art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Obligatoryjnym warunkiem ustalenia takiego odszkodowania jest przygotowanie w sprawie operatu szacunkowego przez biegłego rzeczoznawcę. Przygotowany w niniejszej sprawie operat szacunkowy, oceniony przez organy, spełniał ustawowe wymagania (ustawy o gospodarce nieruchomościami) oraz wymogi określone w rozporządzeniu wykonawczym. Wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości określono przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej, przyjmując z rynku właściwego ze względu na położenie nieruchomości wycenianej co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane były ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości . W pierwszej kolejności biegły poszukiwał transakcji rynkowych dotyczących nieruchomości niezabudowanych zajętych pod drogi publiczne na terenie miasta K., ale wskazał, że nie znaleziono wystarczającej liczby danych do celów porównawczych, w związku z czym poddano analizie rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych z terenu miasta K. o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych - tj. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (na dzień [...] r. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z [...] r.) teren, na którym znajduje się wyceniana nieruchomość zlokalizowany był w granicach jednostki strukturalnej "K" i położony w liniach rozgraniczających drogi zbiorczej o dwu pasach ruchu. Biegły do porównania przyjął 15 transakcji gruntami zlokalizowanymi na terenie miasta K., przeznaczonymi pod budownictwo mieszkaniowe (z okresu od [...]r. do [...]r.). Średnią cenę transakcyjną ustalono w ten sposób na poziomie 180,12 zł/m², a następnie biorąc po uwagę cechy nieruchomości wycenianej - jej lokalizację, położeniem, uzbrojenie techniczne, powierzchnię, kształt oraz dostępność komunikacyjną - ustalił wartość wycenianej nieruchomości na kwotę 183,41 zł/ m², a na tej postawie wartość całej nieruchomości na kwotę 7.153,00 zł. Wobec treści art. 145 ust. 3 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami aktualność sporządzonego w sprawie operatu została potwierdzona przez biegłego rzeczoznawcę. Operat ten został oceniony przez orzekający w sprawie organ zarówno pod względem formalnym (zgodności z obowiązującymi przepisami), jak i materialnym (logiczności i spójności). W ocenie Wojewody wątpliwości co do wysokości ustalonego odszkodowania nie znajdują uzasadnienia. Kontrolowane postępowanie zostało bowiem przeprowadzone zgodnie z wymogami ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ustalone odszkodowanie odpowiada wartości przedmiotowej nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. F. i A. F. wnieśli o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że rozstrzygnięcie Wojewody obarczone jest błędem. Podkreślili, że procedurę wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte z dniem 1 stycznia 1999 r. jako zajęte pod drogi określa art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Warunkiem określenia wysokości odszkodowania jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego w postaci operatu szacunkowego. Szczegółową regulację szacowania wartości rynkowej gruntu zajętego pod drogi publiczne zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego nieruchomości, gdzie określono m.in. "kolejność stosowania podejść dla celów dokonania wyceny, wskazując w pierwszym rzędzie na ceny transakcyjne, uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne (§ 36 ust. 1 rozporządzenia), a dopiero w przypadku braku takich cen zezwalają na odwołanie się do wartości gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych (§ 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia)". W przedmiotowej sprawie biegły poddał analizie rynek nieruchomości gruntowych niezbudowanych zajętych pod drogi i wskazał na ich brak w wystarczającej liczbie do celów porównawczych, a wobec tego poddał analizie rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych z terenu miasta K. o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych. W ocenie skarżących biegły nie zbadał rynku nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, a zastosowanie § 36 ust. 2 pkt 1 możliwe jest tylko wtedy, gdy biegły wykaże że brak jest transakcji opisanych w § 36 ust. 1 rozporządzenia. Z kolei obowiązkiem organu jest dokonanie oceny sporządzonego operatu szacunkowego zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym, z czego jednak organ się nie wywiązał. Wskutek tego skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dnia 14 maja 2015 r. skarżący podtrzymali skargę i zawartą w niej argumentację. Podkreślili, że przedmiotowa działka jest korzystnie położona i nie można jej porównywać z działkami leżącymi na obrzeżach miasta. Pełnomocnik Wojewody wnosząc o oddalenie skargi podtrzymała tezy wyrażone w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę, zważył, co następuje: Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracyjne nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania. Taki zakres kontroli wynika zaś jednoznacznie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn . Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawą orzekania w niniejszej sprawie jest przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (DzU. nr 133, poz. 872 ze zm.) regulujący tryb i zasady postępowania w przedmiocie odszkodowania za grunty zajęte pod drogi. W ust. 4 cytowanego artykułu jednoznacznie wskazano, że wniosek o odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, której własność przeszła z mocy prawa (ust. 1 cyt. artykułu tej ustawy) z dniem [...]r. na własność Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, można było złożyć w dokładnie wyznaczonym, okresie – tj. od [...]r. do [...]r. W niniejszej sprawie skarżący A. i S. F. złożyli stosowny wniosek z zachowaniem ustawowego terminu, w dnu 25 listopada 2003 r. Po przeprowadzeniu wymaganego postępowania, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. wydał decyzję, w której ustalił na rzecz A. i S. F. odszkodowanie z tytułu utraty prawa własności nieruchomości położonej w K., obejmującej działkę nr 1 o powierzchni 39m² k.m. [...] obręb P., która stała się z mocy prawa własnością miasta na prawach powiatu, jako grunt trwale zajęty pod drogę, w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy wymienioną powyżej decyzję. W skardze wniesionej na to rozstrzygnięcie Wojewody A. i S. F. zakwestionowali wysokość przyznanego odszkodowania, uznając je za zaniżone i ustalone niezgodnie z przewidzianą procedurą. W tym miejscu odwołując się do § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) podkreślili, że według określonej w nim kolejności "stosowania podejść do celów dokonania wyceny", w pierwszym rzędzie przy wycenie uwzględnia się ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne (§1) a dopiero w przypadku braku takich cen - przepisy zezwalają na odwołanie się do wartości gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych. W ocenie skarżących biegły przygotowujący operat szacunkowy wbrew powyższym przepisom, wprawdzie poddał analizie rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych zajętych pod drogi publiczne na terenie K., ale wskazując, że nie znaleziono wystarczającej liczby do celów porównawczych, poddał analizie rynek nieruchomości niezabudowanych z terenu K. o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, pomijając zupełnie nieruchomości przeznaczonych pod drogi. Ich zdaniem, zgodnie z cytowanym § 36 ust. 1 rozporządzenia bierze się pod uwagę ceny transakcyjne dotyczące zarówno gruntów zajętych jak i przeznczonych pod drogi publiczne, a w operacie rzeczoznawcza nie wskazał takich transakcji. Sąd w składzie orzekającym nie podzielił zarzutów skarżących i wbrew ich ocenie uznał, że wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem. Zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem § 36 ust. 4 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów "w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Trzeba nadmienić, że brzmienie zacytowanego ust. 4 tego przepisu wprost nawiązuje do ust. 1 tego przepisu, który odnosi się do wartości nieruchomości wywłaszczonej lub przejętej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jednak na mocy ust. 6 cytowanego § 36 rozporządzenia stosuje się go także odpowiednio przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych zajętych lub przejętych pod drogi, w szczególności – przy określaniu wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przy czym stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień 29 października 1998 r.( czyli na datę wejścia w życie wymienionej ustawy). Stanowi o tym także art. 73 ust 5 wymienionej ustawy. W przedmiotowej sprawie wartość rynkowa nieruchomości przejętej z mocy prawa pod drogę – ulica [...] (decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r.) określona została w przygotowanym dla potrzeb sprawy operacie szacunkowym. Biegły rzeczoznawca dla oszacowania wartości prawa własności nieruchomości gruntowej zastosował podejście porównawcze metodą korygowania ceny średniej, co spełnia wymogi określone w przywołanym powyżej § 36 rozporządzenia, a także w art. 153 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Biegły dokonując oszacowanie zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami – art. 73 ust. 5 ustawy czy końcowym fragmentem § 36 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia – podał, że podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie tej ustawy, czyli przy ustaleniu tej okoliczności powinno się uwzględnić ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego październiku 1998 r. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego aktualnego na dzień 29 października 1998 r. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...]r. , teren na którym znajduje się wyceniana nieruchomość, zlokalizowany był w granicach jednostki strukturalnej "K" i położony w liniach rozgraniczających drogi zbiorczej obszarowej o dwu pasach ruchu. Biegły do porównania przyjął 15 transakcji gruntami zlokalizowanymi na terenie miasta K. przeznaczonymi pod budownictwo mieszkaniowe z okresu od [...] r. do [...]r.. Odniósł się do trendu zmian cen w czasie, ustalił średnią cenę transakcyjną na poziomie 180,12 zł/m², następnie biorąc po uwagę cechy nieruchomości wycenianej - jej lokalizację, położenie, uzbrojenie techniczne, powierzchnię, kształt oraz dostępność komunikacyjną - ustalił wartość wycenianej nieruchomości na kwotę 183,41 zł/ m², i na tej postawie wartość całej nieruchomości na kwotę 7.153,00 zł. Nie można tego działania rzeczoznawcy uznać za błędne i niezgodne z przepisami. Skarżący zarzucają w skardze, iż przy wycenie przedmiotowej nieruchomości pominięto i nie wzięto w pierwszej kolejności pod wzięto cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznczonych lub zajętych pod drogi publiczne, co jest niezgodne z prawem. Trzeba jednak podkreślić, że według obowiązującego brzmienia przepisu ust. 4 § 36 rozporządzenia - ustalenie wartości rynkowej następuje, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Jak wyjaśniły organy, co potwierdził sam biegły w przygotowanym operacie szacunkowym, w pierwszej kolejności poszukiwał on transakcji rynkowych dotyczących nieruchomości gruntowych zajętych pod drogi publiczne na terenie K., jednak nie znaleziono wystarczającej ich liczby do celów porównawczych, dlatego zgodnie z zacytowanym przepisem analizie nieruchomości gruntowe niezabudowane z terenu K. o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych tj. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową Zatem dokładna analiza § 36 ust. 4 musi prowadzić do konkluzji, że wartość rynkową nieruchomości określa się, przyjmując właśnie przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Tak więc tylko w przypadku gdy jest to możliwe- czyli gdy są do porównania transakcje nieruchomościami drogowymi, ta metoda ma zastosowanie w sprawie, natomiast gdy brak takich transakcji, wyceny dokonuje się na podstawie wartości gruntów przeważających wśród gruntów przyległych. Skoro w ocenie biegłego rzeczoznawcy, nie można było zastosować wyceny przy uwzględnieniu transakcji nieruchomościami drogowymi, wobec braku reprezentatywnej próbki takich transakcji, to wobec braku możliwości zastosowania tego sposobu określenia wartości nieruchomości, zasadnie biegły zastosował pierwszą z wymienionych metod. Działanie takie rzeczoznawcy należy uznać za poprawne i zgodne z obowiązującymi przepisami. Podzielić trzeba także stanowisko organów, iż przygotowany w sprawie operat szacunkowy sporządzony został z należytą starannością i zgodnie z zasadami obowiązującymi rzeczoznawców majątkowych, a dokonana przez biegłego wycena nieruchomości jest prawidłowa, czyli orzeczona wysokość należnego odszkodowania odpowiada przeprowadzonej analizie rynku. Sąd nie podziela zatem podnoszonego w skardze zarzutu o niezgodnym z prawem określeniu wartości odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Dodać przy tym trzeba, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sposób pełny, prawidłowy i zupełny. W sposób należyty zebrały i oceniły wyczerpująco materiał dowodowy, który posłużył za podstawę wydania merytorycznie prawidłowych decyzji. Nadto trzeba zwrócić uwagę, że skarżący nie przedstawili i nie podnieśli, poza powyższym zarzutem, żadnych innych uwag w stosunku do przygotowanego w sprawie operatu szacunkowego. Dopiero podczas rozprawy wskazali, iż ich działka położona jest korzystnie i nie można jej porównywać z działkami położonymi na obrzeżach miasta. W tej kwestii trzeba jednak podkreślić, że biegły do porównania przyjął w operacie nieruchomości położone na terenie miasta K., stąd w liczbie przyjętych transakcji znalazły się i takie nieruchomości, które położone były korzystniej - np. przy ulicy [...], jak niekorzystnie. Jednak w tym zakresie biegły zastosował odpowiednie wskaźniki korygujące. Należy też przy tym podkreślić, że nieruchomości przeznaczone pod drogi publiczne z oczywistych względów mają niższą wartość rynkową niż inne nieruchomości, szczególnie nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe sprzedawane na wolnym rynku, co w tym przypadku oznacza korzystniejszą dla skarżących wycenę. Wreszcie podkreślić trzeba, że art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje stronie wywłaszczonej nie pełne lecz słuszne odszkodowanie tj. związane z wartością nieruchomości, stanowiące kompromis pomiędzy oczekiwaniami obywateli a możliwościami finansowymi państwa (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000 r. P 5/99, OTK 2000/2/60 oraz z dnia 20 lipca 2004 r. SK 11/02 OTK-A2004/7/66). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.