II SA/Gl 161/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant St. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi B. M. i D. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w R. na wniosek S. S. wszczął w dniu [...] r. postępowanie w sprawie zgodności z przepisami prawa budowlanego robót związanych z budową garażu położonego na działce nr [...] przy ulicy [...] w R., która stanowi współwłasność E. i K. małżonków W. w ustawowej wspólności w ½ części oraz B. i D. małżonków M. w ustawowej wspólności w ½ części. S. S., właściciel działki sąsiedniej nr [...] wskazywał m. in., że D. M. w okresie ostatnich dwóch lat wybudował przy granicy garaż. W toku postępowania ustalono, iż przedmiotowy garaż to budynek murowany z dachem o konstrukcji drewnianej posiadający wymiary 4,33m na 6,67m oraz zmienną wysokość w świetle pomieszczenia od 2,39m do 2,60m. Roboty związane z budową garażu rozpoczął A. M., a kontynuował je syn D. M. Budynek użytkowany jest od 2003 roku i służy do garażowania samochodu osobowego. Bezspornym jest, iż obiekt został zrealizowany bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę. W dniu [...] r. do PINB w R. zgłosił się D. M. i oświadczył, że zamierza podjąć działania zmierzające do zalegalizowania garażu. PINB w R. w dniu [...] r. wydał postanowienie nr [...] wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budową garażu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej oraz nałożył na D. M., którego uznano za inwestora, obowiązek przedstawienia w terminie do dnia [...] r. zaświadczenia Prezydenta Miasta R. o zgodności budowy garażu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu budowlanego legalizowanego obiektu, w tym projektu zagospodarowania działki i opinii o stanie technicznym obiektu, kopii uprawnień i zaświadczeń potwierdzających prawo osób sporządzających dokumentację do wykonywania powyższych czynności, oświadczeń osób sporządzających i sprawdzających projekt o wykonaniu go zgodnie z przepisami oraz oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. PINB w R. jako podstawę prawną wydanego postanowienia obok art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej K. p. a.), wskazał art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) – (dalej Prawo budowlane). W uzasadnieniu postanowienia poza przedstawieniem stanu faktycznego, przywołano częściowo treści art. 3 , art. 28 i art. 48 ust. 1-3 Prawa budowlanego. W dniu [...] r. S. S. po zapoznaniu się z protokołami oględzin i dokumentacją w sprawie złożył oświadczenie, z którego m. in. wynika, iż nie wyraża zgody na legalizację usytuowanej przy granicy jego działki nr [...] samowoli budowlanej tj. przedmiotowego garażu. W dniu [...] roku inwestor złożył PINB w R. wymagane egzemplarze projektu budowlanego, a w dniu [...] r. zaświadczenie Prezydenta Miasta R. o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz oświadczenie inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. W dniu [...] r. postanowieniem nr [...] PINB w R. powołując się na art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, w związku ze złożonym projektem budowlanym i inwentaryzacją garażu oraz wobec stwierdzenia naruszenia zapisów określonych w art. 49 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora D. M. obowiązek uzupełnienia w terminie do [...] r. projektu zagospodarowania działki w części rysunkowej i projektowej oraz dołączenie do wniosku wraz z projektem stosownych oświadczeń, uprawnień i zaświadczeń osób sporządzających projekt. Inwestor złożył wymaganą dokumentację w zakreślonym terminie. PINB w R. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] ustalił opłatę legalizacyjną za samowolne wybudowany garaż w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną wskazał art. 83 ust 1 i art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu podkreślono, iż D. M. wykonał obowiązki nałożone w postanowieniach z [...] r. i [...] r. i przedłożył wymagane do legalizacji dokumenty. Od postanowienia PINB w R. z dnia [...] r. zażalenie wniósł pełnomocnik S. S. zarzucając mu obrazę przepisów art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego. W zażaleniu wskazywano, że skoro w terminie nie wykonano nałożonego obowiązku i nie dostarczono wymaganej dokumentacji to PINB w R. winien był od razu przejść do realizacji dyspozycji z art. 48 ust. 4 i nakazać rozbiórkę. W zażaleniu zarzucono także naruszenie art. 7 K. p. a. podnosząc, iż wobec oprotestowania przez sąsiadów budowy garażu w granicy ich działki należało wszystkie kwestie sporne wyjaśnić z udziałem uprawnionego geodety. Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dal. WINB) uchylił postanowienie PINB w R. z [...] r. nakazując wyjaśnienie kwestii usytuowania garażu w terenie, w tym jego odległość od granicy, sprawdzenie czy obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację budynków w granicy działek oraz rozpatrzenie zarzutu dotyczącego nie dotrzymania przez inwestora terminu wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia [...] r. PINB w R. wykonując zalecenia WINB w K. wezwał i przeprowadził z udziałem stron, projektantów i geodetów postępowanie na okoliczność wyjaśnienia odległości przedmiotowego garażu od granicy sąsiedniej działki oznaczonej nr [...]. W dniu [...] r. Wojewoda [...] wobec uchylenia przez WINB w K. postanowienia PINB w R. z dnia [...] r., umorzył postępowanie wszczęte w związku z wnioskiem D. M. w sprawie częściowego umorzenia lub rozłożenia na raty pozostałej części opłaty legalizacyjnej. Po przeprowadzeniu postępowania oraz analizie zapisów Uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów śródmieścia miasta R. wraz z otoczeniem, (dalej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) PINB w R. decyzją nr [...] z dnia [...] r. nakazał B. M. i D. M. rozbiórkę murowanego garażu jednostanowiskowego o powierzchni zabudowy 29,01 m2, usytuowanego w północno-zachodniej części działki nr [...], w bezpośrednim sąsiedztwie granicy działki nr [...]. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazano art. 83 ust. 1 i 48 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 104 K. p. a. W uzasadnieniu powołano się na art. 3, art. 28-31 Prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) (dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), a także dokonano analizy zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów śródmieścia miasta R. wraz z otoczeniem. W oparciu o powyższe wskazano, iż w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi sytuacja pozwalająca na przeprowadzenie postępowania naprawczego i zalegalizowanie pozostającej poza sporem samowoli budowlanej. W szczególności podkreślono, iż przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru oznaczonego literą "C" na których położony jest przedmiotowy garaż nie przewidują możliwości sytuowania budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 metra od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy. PINB w R. podkreślił, iż w jego ocenie nie jest zasadna teza, że w przypadku gdy przepis prawa tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zabrania sytuowania obiektów w granicy z działką budowlaną, to takie sytuowanie budynku jest dopuszczalne, na dowód czego odesłał do przepisu § 12 ust. 3 pkt. 1. w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. wskazano, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również sytuacja przewidziana w § 12 ust. 4 pkt. 1 i 2 w/w rozporządzenia ponieważ na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy działki [...], jak również w odległości od 1,5m do 3m od granicy nie znajduje się żaden budynek. PINB w R. podkreślił w związku z powyższym, iż przedmiotowa budowa narusza przepisy w takim stopniu, że nie jest możliwe doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Dodatkowo stwierdzono, iż doprowadzenie przedmiotowego garażu do stanu zgodnego z prawem, w tym warunkami technicznymi musiałoby się wiązać z niemal całkowitą jego rozbiórką, co także uniemożliwia przeprowadzenie postępowania naprawczego. Od decyzji PINB w R. nakazującego rozbiórkę odwołanie do WINB w K. złożyli pełnomocnik S. S. oraz B. M. i D. M. Pierwszy podkreślił, iż decyzja nakazująca rozbiórkę podjęta w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego byłaby prawidłowa tylko w takim przypadku, gdyby w obrocie prawnym nie pozostawało postanowienie PINB w R. z dnia [...] roku wydane w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o orzeczenie co do istoty sprawy tj. załatwienia sprawy z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i dopiero w sytuacji odmowy takiego zatwierdzenia, wydania nakazu rozbiórki. B. M. i D. M. w odwołaniu od decyzji PINB w R. nakazującej rozbiórkę przedmiotowego garażu wnieśli o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając organowi I instancji naruszenie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie uchwały Rady Miasta R. z [...] roku nr [...]. Skarżący podkreślali, że zgoda na usytuowanie budynku w granicy nie musi wynikać bezpośrednio z brzmienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazywali także, iż stosowanie do ich przypadku planu uchwalonego w dwa lata po zakończonej inwestycji jest niezasadne. W dniu [...] r. WINB w K. decyzją nr [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 1 K. p. a. utrzymał w mocy decyzję PINB w R. z dnia [...] roku nakazującą B. M. i D. M. rozbiórkę przedmiotowego garażu. WINB w K. w uzasadnieniu decyzji powołał się na przepisy art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia o warunkach technicznych oraz wspomnianą uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i odpowiadając na zarzuty inwestorów wskazał, że przepis art. 48 ust. 2 pkt. 1a Prawa budowlanego wyraźnie stanowi o zgodności budowy z ustaleniami aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaakcentowano także, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza lokalizacji budynków w granicach działek. W przedmiocie zarzutów odwołania pełnomocnika S. S., WINB w K. wskazał, iż prawo budowlane nie przewiduje wydania odrębnej decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Wskazano, że konsekwencją odmowy jest wydanie nakazu rozbiórki. Na decyzję WINB w K. z dnia [...] r. w terminie skargę do sądu administracyjnego złożyli B. M. i M. M., którzy wnieśli o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając organowi II instancji naruszenie § 12 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych poprzez błędną wykładnię i powtarzając przy tym swoją wcześniejszą argumentację dotyczącą zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia miasta R. oraz naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 107 § 3 K. p. a. w związku z art. 140 K. p. a. poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej wydawanej decyzji, a jedynie wymienienie katalogu przypadków wskazanych w § 12 rozporządzenia o warunkach technicznych i lakonicznego stwierdzenia, że żaden z nich nie zachodzi przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 22 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 161/09 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2009 r. D. M. podtrzymał skargę i zawarte w niej zarzuty oraz dodatkowo podniósł, iż na terenie dzielnicy w promieniu 200m znajdują się garaże usytuowane w granicach działek i wskazał, że garaż usytuowano obok rozebranego już budynku gospodarczego. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, a odnosząc się do argumentacji skarżącego podniósł, iż twierdzenia te nie mogą mieć wpływu na uwzględnienie skargi, z uwagi na to, że sąsiednia zabudowa mogła być realizowana w innym czasie na podstawie pozwoleń na budowę. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym jego wznowieniem, a przy tym dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa skutkuje uwzględnieniem skargi po myśli art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), (dalej p.p.s.a.) W szczególności, wskazać przyjdzie, iż w niniejszej sprawie należycie zebrano i oceniono materiał dowodowy i na tej podstawie trafnie ostatecznie zakwalifikowano, że stanowiący przedmiot postępowania garaż winien być rozebrany z uwagi na to, że został zrealizowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W związku z nie kwestionowaniem przez skarżących tego, że budowa garażu miała miejsce w latach [...], w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Realizacja przez skarżących przedmiotowego obiektu budowlanego nie została objęta zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianym w przepisach Prawa budowlanego. W szczególności w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zwalniający inwestorów od takiego obowiązku, bowiem dotyczy on budowy wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2. Skutkiem braku decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę musiał być nakaz rozbiórki, jako że podjęta próba legalizacji obiektu jednoznacznie wykazała, iż nie można tego uczynić w postępowaniu naprawczym. Legalizacja prowadziłaby bowiem do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to głównie z racji niemożności doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w zakresie usytuowania względem granicy działki. Organy nadzoru budowlanego zasadnie doszły do wniosku, że na przeszkodzie w zalegalizowaniu samowolnej budowy garażu, stoi przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Przedmiotowy obiekt zrealizowany został bowiem z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, a to § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wobec niezachowania wskazanych w nim odległości usytuowania garażu na działce w stosunku do granicy sąsiedniej działki oraz wobec wykazanej sprzeczności zrealizowanych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszcza lokalizacji budynków w odległości 1,5m od granicy sąsiedniej działki budowlanej ani bezpośrednio przy granicy. Usytuowanie przedmiotowego garażu na działce budowlanej w odległości od 11cm do 16cm od granicy działki budowlanej sąsiada, narusza wymogi § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten nakazuje co do zasady sytuowanie budynku bez otworów w odległości 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Wyjątkowo odległość ta może być zmniejszona do 1,5m, bądź też w pewnych wypadkach dopuszczalne jest sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy. Przepisy techniczno-budowlane wykluczają jednak sytuowanie obiektu w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy, jak to nastąpiło w niniejszej sprawie. Także analiza obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. wraz z otoczeniem zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) nakazuje przyjąć, że na terenie całej jednostki funkcjonalno-przestrzennej, na której zlokalizowany jest garaż, a oznaczonej symbolem C35 MNU – teren zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności i jednorodzinnej z usługami - plan nie dopuszcza lokalizacji budynków przy granicach działek. W ocenie Sądu wobec posadowienia budynku garażu w odległości od 11cm do 16cm od granicy działki sąsiada oznaczonej nr [...], brak podstaw prawnych do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Zachodzi w związku z tym obligatoryjny przypadek rozbiórki z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skarżących Sąd wskazuje, iż dopuszczalność lokalizacji budynków bezpośrednio przy granicach działek z określeniem rodzaju zabudowy musi być wyrażona wprost w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Twierdzenie skarżących, iż brak zakazu lokalizacji obiektu budowlanego w granicy działek oznacza automatycznie taką możliwość, jest w przekonaniu Sądu nieuprawnione. Należy także wskazać, iż bezpośrednio przy granicy działki nr [...], jak również w odległości od 1,5m do 3m od granicy nie znajduje się obecnie żaden budynek. W tym miejscu Sąd pragnie się odnieść do zarzutu jaki w toku postępowania skarżący podnosili, tj. faktu stosowania przedmiotowej uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pochodzącej z [...] roku, do budynku wzniesionego na dwa lata przed jej wejściem w życie. Zdaniem sądu zarzut taki jest bezzasadny. Regulacja zawarta w art. 48 ust. 2 pkt. 1 lit. a ustawy prawo budowlane dotyczy planu obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie należało zbadać zgodność budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jego podstawową funkcją jest ustalenie przeznaczenia terenu oraz linii rozgraniczających tereny o różnych przeznaczeniach lub różnych zasadach zagospodarowania, a także określenie warunków zagospodarowania terenu i ograniczeń w ich użytkowaniu – art. 4, i art. 15 ust. 2 pkt. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Sąd skontrolował także zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów procedury administracyjnej i nie dopatrzył się na tym polu poważniejszych uchybień. Zarówno organ odwoławczy, jak i ostatecznie organ I instancji poprawnie oceniły bowiem zebrany materiał dowodowy i na jego podstawie dokonały trafnych ustaleń faktycznych. Orzekające w sprawie organy zastosowały się także do nakazów zawartych w przepisach art. 10 § 1, art. 79 i art. 81 K.p.a. zapewniając stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Wreszcie stanowisko zajęte w osnowie zaskarżonej decyzji zostało umotywowane zgodnie z wymogami proceduralnymi. Brak także, wbrew twierdzeniom skarżących, naruszenia art. 107 § 3 K. p. a. w zw. z art. 140 K. p. a. Skarżona decyzja ma bowiem wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 K. p. a., w tym posiada zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne oraz szeroko odnosi się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących od decyzji organu I instancji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ II instancji postanowień art. 140 K. p. a. mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skarżących dotyczących kosztów jakie ponieśli w toku postępowania legalizacyjnego, należy wskazać, że decyzja oparta na przepisie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, co oznacza że organ w razie zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie jest zobowiązany orzec nakaz rozbiórki. Pamiętać trzeba także o tym, że nakaz rozbiórki ma charakter restytucyjny, a nie represyjny i nie powinien być odbierany jako kara za popełnienie samowoli budowlanej. Warto też wskazać, iż PINB w R. podjął działania zmierzające do zalegalizowania samowoli budowlanej, które jednak z uwagi na obowiązujący stan prawny, a także sprzeciw właściciela działki nr [...], zakończyły się zgodnym z prawem nakazem rozbiórki. Jeżeli natomiast idzie o wdrożenie procedury zmierzającej do zalegalizowania przedmiotowego garażu przewidzianej w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, Sąd z uwagi na to, że cała procedura upadała już na etapie postępowania administracyjnego, nie kontroluje jej legalności w przedmiotowym postępowaniu. Skoro bowiem w postępowaniu naprawczym nie zapadły żadne ostateczne rozstrzygnięcia, Sąd odnosząc się do zarzutów skarżących wskazuje jedynie, iż do ważniejszych obowiązków organu rozpoznającego przypadek samowoli budowlanej należy zbadanie, czy budowa objęta samowolą jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe nie może jednak wpływać na wadliwość kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia, które nie dotyczy procedury naprawczej, a nakazu rozbiórki. Legalność procedury naprawczej , w tym nałożonej opłaty, została już skontrolowana w toku instancji przez organy działające w sprawie. W toku postępowania administracyjnego WINB w K. uchylił postanowienie w sprawie opłaty legalizacyjnej, a wraz z decyzją nakazująca rozbiórkę upadło całe postępowanie naprawcze. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego podniesionych dopiero na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2009 r. Sąd podziela stanowisko pełnomocnika organu odwoławczego, co to tego, że fakt lokalizacji budowli w granicach działek w promieniu 200m od garażu skarżącego nie może wpłynąć na ocenę przedmiotowego przypadku. Brak bowiem jakichkolwiek dowodów na to, aby sąsiednia zabudowa była realizowana w analogicznych do przedmiotowego przypadku okolicznościach. Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że kontrolowana decyzja WINB w K. oraz poprzedzająca ją decyzja PINB w R. nie naruszają przepisów prawa, co w konsekwencji prowadzić musiało do oddalenia skargi na zasadzie wynikającej z art. 151 p.p.s.a. Z datą wydania wyroku upadło też postanowienie z dnia 22 maja 2009 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 6 ustawy).