II SA/Gl 1613/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. L., J. L. i J. L. na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. na skutek zażalenia E. L. i J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/GI 1613/14 o zawieszeniu postępowania sądowego p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015 r. zawiesił postępowanie sądowe w oparciu o art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Na powyższe rozstrzygnięcie w ustawowym terminie, skarżący E. L. i J. L. wnieśli pismem z dnia 27 czerwca 2015 r. zażalenie. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 6 lipca 2015 r. zobowiązał ww. skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionego środka odwoławczego w kwocie 100,00 zł - w terminie siedmiu dni pod rygorem jego odrzucenia. Wobec zaskarżenia powołanego zarządzenia przez E. L. i J. L., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OZ 1123/15 oddalił przedmiotowe zażalenie. Orzeczenie to, jako ostateczne nie podlegało zaskarżeniu. W związku z powyższym, Przewodniczący Wydziału ponownie w dniu 7 października 2015 r. wezwał E. L. i J. L. do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 6 lipca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia, w terminie siedmiu dni pod rygorem jego odrzucenia. Jak wynika z akt sprawy w międzyczasie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1123/15 odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie E. L. i J. L. na ww. postanowienie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OZ 1123/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 p p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od zażalenia, pobiera się wpis. Zażalenie zaś zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 221, poz 2193 ze zm.), podlega wpisowi stałemu w wysokości 100,00 zł. Sąd natomiast odrzuci zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, przedmiotowe wezwania odebrał w dniu 2 listopada 2015 r. w imieniu swoim i skarżącej – J. L. Fakt otrzymania przez skarżącą ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 11 czerwca 2015 r., wynika także z treści pisma z dnia 8 listopada 2015 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 9 listopada 2015 r., pomimo pouczenia o skutkach prawnych nie opłacenia wpisu sądowego, wymaganej opłaty sądowej nie dokonano. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie zaznaczyć przyjdzie, w nawiązaniu do pisma E. L. i J. L. z dnia 8 listopada 2015 r., iż stosownie do art. 227 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Wskazać należy, że z uprawnienia takiego ww. skarżący skorzystali wnosząc zażalenie na zarządzenie z dnia 6 lipca 2015 r., które następnie zostało prawomocnie oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro zatem przedmiotowym orzeczeniem ostatecznie rozstrzygnięto w kwestii wpisu sądowego, tj. zarówno o obowiązku jego uiszczenia, jak i wysokości, to kolejne wezwanie w tym zakresie stanowi wykonanie prawomocnego już orzeczenia i nie podlega zaskarżeniu.