II SA/Gl 1615/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.),, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w B. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nałożył na "A" Sp. z o.o. w S. karę pieniężną w kwocie 25.000 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz 1265): - skrócenie dziennego czasu odpoczynku (52 przypadki – łącznie na kwotę 16.800 zł) - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (łącznie 15 przypadków na kwotę 7.650 zł) - przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu (5 przypadków na kwotę 1.500 zł) - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku (7 przypadków na kwotę 5.150 zł) - dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy (1 przypadek z dnia [...] r. – kwota 1.000 zł). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał przepisy art. 92a ust. 1 i 3 i art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 5.3.1; 5.3.2; 5.2.1; 5.2.2; 5.1.1; 5.4.1; 5.4.2; 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy. W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na ustalenia protokołu kontroli z dnia [...] r. oraz zeznania świadków i analizę danych cyfrowych na karcie kierowcy, opisał stwierdzone naruszenia. Organ wskazał, że w opisanych wypadkach podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, bądź też okazane opisy na wydruku nie mogły być uwzględnione, gdyż nie spełniały wymogów art. 12 rozporządzenia 561/2006, zgodnie z którymi wydruk taki należy sporządzić najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, podczas gdy okazane wydruki wykazały, że opisy zostały sporządzone z opóźnieniem, a wreszcie naruszenia były nieuzasadnione. Gdy zaś idzie o wypadek dopuszczania do wykonywania przewozu bez ważnej karty kierowcy, organ I instancji oparł ustalenia na analizie danych cyfrowych pojazdu za okres od [...] do [...]r. i zeznaniach świadka A. M.. Zdaniem organu, wyjaśnienia przedsiębiorcy, że kierowca nie poinformował go o utracie ważności karty, nie mogły odnieść skutku, gdyż to obowiązkiem kierowcy jest zapewnienie prawidłowego użytkowania przez kierowcę urządzenia cyfrowego, w tym karty kierowcy i właściwa organizacja pracy. Wreszcie, organ podał, że łączna kara wynosi 32.100 zł, lecz z uwagi na treść art. 92a ust. 3 ustawy, nałożył ją w kwocie 25.000 zł. W odwołaniu od decyzji – przedsiębiorca zarzucił jej wydanie z naruszeniem art. 10, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 12 rozporządzenia 561/2006 i pominięcie regulacji Decyzji Wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdów zgodnie z tym rozporządzeniem, a w konsekwencji bezzasadne niezastosowanie art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż jego zdaniem, okoliczności wskazane przez kierowców na rewersach wydruków z tachografu cyfrowego w pełni uzasadniały dokonywanie naruszeń przez poszczególnych kierowców, zaś organ I instancji nie omówił należycie wszystkich dowodów i nie podał przyczyny odmowy im mocy dowodowej. Odwołujący się zarzucił też, że organ I instancji uniemożliwił mu złożenie wniosków dowodowych, gdyż nie został powiadomiony o zakończeniu postępowania po przedłużeniu terminu do dnia [...] r., zaś kontrola w siedzibie Spółki nie była prowadzona przez wyznaczonego kontrolera, lecz innych inspektorów. Wreszcie, odwołujący się wniósł o uzupełnienie postępowania poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci wydruku z programu TIS OFFICE, zawierających analizę czasu pracy kierowców i naruszeń dotyczących kierowców: - Z. S. za okres [...]-[...]r. i [...]r. - W. R. za okres [...]-[...] r. Zdaniem przedsiębiorcy, nie doszło bowiem w tych wypadkach do skrócenia dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. Zaskarżoną decyzją, podjętą z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i nałożeniu karty pieniężnej w wysokości 25.000 zł z tytułu: 1) przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 2) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez odpoczynku, 3) skrócenia dziennego czasu odpoczynku, 4) skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, 5) dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i omówieniu regulacji prawnej, dokonał powtórnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i na tej podstawie stwierdził opisane w decyzji naruszenia, polegające m.in. na: 1. naruszeniu przez kierowcę Z. S. w dniach [...]-[...] r. maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 5 godzin 39 minut - kara 1.100 zł, 2. naruszeniu przez kierowcę M. W. w dniach [...]-[...]r. maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 33 minuty - kara 1100 zł, 3. naruszeniu przez kierowcę A. B. w dniu [...] r. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny - kara 1.150 zł, 4. naruszeniu przez kierowcę A. B. w dniu [...] r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 16 minut - kara 100 zł, 5. naruszeniu przez kierowcę A. B. w dniu [...] r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 6 godzin i 17 minut - kara 1.300 zł, 6. naruszeniu przez kierowcę A. B. w dniu [...] r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 2 godziny i 50 minut - kara 500 zł, 7. naruszeniu przez kierowcę A. B. w dniu [...] r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 51 minut - kara 300 zł, 8. naruszeniu przez kierowcę A. B. w dniu [...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 29 minut - kara 300 zł, 9. naruszeniu przez kierowcę A. B. w dniu [...] r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 13 minut - kara 300 zł, 10. naruszeniu przez kierowcę P. B. w dniach [...]-[...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 4 godziny i 54 minuty - kara 900 zł, 11. naruszeniu przez kierowcę A. M. w dniach [...]-[...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 4 godziny i 30 minuty - kara 900 zł, 12. naruszeniu przez kierowcę B. P. w dniach [...]-[...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 2 godziny i 51 minut - kara 500 zł, 13. naruszeniu przez kierowcę B. P. w dniach [...]-[...] r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut - kara 300 zł, 14. naruszeniu przez kierowcę W. R. w dniach [...]-[...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 4 godziny i 41 minut - kara 900 zł, 15. naruszeniu przez kierowcę Z. S. w dniach [...]-[...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 32 minuty - kara 100 zł, 16. naruszeniu przez kierowcę Z. S. w dniach [...]-[...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 2 godziny i 16 minut - kara 500 zł, 17. naruszeniu przez kierowcę Z. S. w dniach [...]-[...]r. polegającym na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o 44 minuty - kara 100 zł, 18. naruszeniu przez kierowcę A. B. w okresie [...]-[...] r. polegającym na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o 8 godzin i 6 minut - kara 850 zł, 19. naruszeniu przez kierowcę B. P. w okresie [...]-[...]r. polegającym na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o 9 godzin i 43 minuty - kara 950 zł, 20. naruszeniu przez kierowcę W. R. w okresie tygodniowym od [...]r. polegającym na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku - kara 50 zł, 21. naruszeniu przez kierowcę Z. S. w okresie tygodniowym od [...] r. polegającym na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku - kara 50 zł. 22. naruszeniu przez kierowcę A. M. w okresie [...]-[...]r. polegającym na prowadzeniu pojazdu nie posiadając własnej, ważnej karty kierowcy - kara 1.000 zł. Zdaniem organu odwoławczego, w opisanych przypadkach brak podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006, bowiem w toku kontroli nie okazano dokumentów mogących uzasadnić odstąpienie od obowiązku przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, bądź też co prawda przedłożono opisane wydruki z cyfrowego urządzenia rejestrującego, lecz dokumenty te nie zostały wydrukowane bezpośrednio po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Wreszcie w innych wypowiedziach wskazane przyczyny nie uzasadniały naruszeń. Mianowicie, w przypadku kierowcy A. B. (naruszenie z dnia [...]r.), z uwagi na długość przejechanej trasy (348 km), miał on możliwość odebrania odpoczynku i wydłużenia przerwy z 27 min. do 30 min., pozwoliłoby to na uniknięcie naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Gdy zaś idzie o naruszenie dotyczące tego kierowcy z dnia [...]r., organ odwoławczy stwierdził, że podana przyczyna (załadunek papieru i brak możliwości parkowania na terenie zakładu), nie podpada pod przesłanki z art. 12 rozporządzenia 561/2006, gdyż przewoźnik drogowy, planując zadanie przewozowe musi uwzględniać czas na załadunek i rozładunek przewożonego towaru. Ustalenia co do naruszenia z dnia [...] r., organ odwoławczy oparł na zeznaniach świadka W. T., które uznał za wiarygodne, gdy idzie o wspólne rozpoczęcie podróży z A. B. o godz. 12.00 z S. do [...], którą zakończyli o godz. 24.00. Analizując naruszenia kierowcy A. B. z dnia [...]r. i [...]r., organ odwoławczy stwierdził, że bezpieczeństwo cennych załadunków musi być uwzględnione przez przewoźnika. Okoliczności przejazdu kierowcy P. B. z dnia [...] r. organ ustalił również w oparciu o zeznania świadka W. T., który potwierdził wspólną jazdę. Zeznania tego świadka stanowiły też podstawę do ustalenia okoliczności przejazdu z dnia [...] r. co do naruszenia dziennego odpoczynku przez kierowców A. M., B. P. i W. R.. Gdy zaś idzie o przejazd kierowcy Z. S. z dnia [...] r. organ odwoławczy stwierdził, że kierowca mógł rozpocząć odpoczynek dobowy wcześniej, ale zdecydował się na kontynuowanie jazdy, czym doprowadził do powstania naruszenia z powodu poszukiwania odpowiedniego miejsca postojowego. W ocenie organu, nieprawidłowe planowanie zadania przewozowego (rezerwacja na prom), było przyczyną naruszenia kierowcy Z. S. z dnia [...]r., gdy idzie o przejazd tego kierowcy z dnia [...]r. organ podał, że z danych cyfrowych wynika, iż średnia prędkość przejazdu wynosiła 70 km/h, a zatem wskazana w opisie wydruku przyczyna (kolizja i zator drogowy), nie miały wpływu na możliwość odebrania wymaganego odpoczynku. Gdy idzie o naruszenie z dnia [...] r. organ podał, że okoliczności wskazane przez kierowcę Z. Sperkę na wydruku (defekt pojazdu, odpoczynek), który został wykonany o godz. 14.55, nie uzasadniają odstępstwa od przepisów 6-9 rozporządzenia 561/2006, w sytuacji, gdy kierowca przejechał aż 212 km do rozpoczęcia odpoczynku o godz. 20.28. Analizując dane cyfrowe, organ odwoławczy stwierdził również naruszenie tygodniowego okresu odpoczynku przez kierowców B. P., A. B., W. R. i Z. S.. Zdaniem organu, analiza danych cyfrowych z karty kierowcy A. B. z dnia [...] r., nie uzasadnia naruszenia wymaganego odpoczynku, gdyż skoro średnia prędkość wynosi 47km/h, to brak podstaw do przyjęcia, że kierowca jechał w korku, zaś problemy ze znalezieniem parkingu są powszechne i powinny być uwzględnione przez przedsiębiorcę. Po analizie zapisów na karcie kierowcy M. W. od [...] do [...]r., organ ustalił, że naruszenie to nie miało charakteru incydentalnego, gdyż kierowca ten sporządził aż 21 wydruków dla uzasadnienia naruszenia w związku z poszukiwaniem miejsca postojowego. Wreszcie, organ podzielił stanowisko organu I instancji co do zasadności nałożenia kary z powodu naruszenia z dnia [...]-[...]r., polegającego na prowadzeniu pojazdu przez kierowcę A. M. bez ważnej karty kierowcy. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ uznał je za bezzasadne i nie mające wpływu na prawidłowość czynności kontrolnych, przeprowadzonych przez osoby upoważnione do kontroli. Zdaniem organu, na gruncie art. 12 rozporządzenia 561/2006, nie mają też żadnej mocy dowodowej wydruki, które nie zostały sporządzone najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój oraz zgłoszone przez stronę dowody, bowiem organ jest w posiadaniu danych cyfrowych sczytanych z kart kierowców, zaś wydruki mają jedynie charakter wtórny względem danych cyfrowych, zapisanych w formie ddd, którymi dysponuje organ. Organ odwoławczy nie dopatrzył się też przesłanek z art. 92b lub 92c ustawy i stwierdził, że materiał dowodowy, w tym zeznania świadka W. T. oraz opóźnione opisywanie wydruków dowodzą złej organizacji pracy w przedsiębiorstwie strony. Jednakże mając na uwadze górną wysokość kary, organ odwoławczy orzekł o wymierzeniu kary w wysokości 25.000 zł. W skardze do sądu administracyjnego "A" Sp. z o.o. w S. zarzuciła: - naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie kroków koniecznych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności nieuwzględnienie dostarczonych przez skarżącego istotnych dla sprawy informacji oraz nienależyte zbadanie okoliczności związanych z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a wykazanych przez kierowców na rewersach wydruków z tachografów cyfrowych i kart kierowcy w dniu, w którym nastąpiły zdarzenia upoważniające do odstąpienia od przepisów 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, co miało bezpośredni oraz istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, - naruszenie art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione doręczenie zaskarżonej decyzji bezpośrednio do skarżącej, z pominięciem jej pełnomocnika, który prawidłowo zgłosił się jako jej reprezentant przedstawiając odpowiednie pełnomocnictwo, co mogło znaleźć swój bezpośredni skutek w pozbawieniu skarżącego praw do obrony swego stanowiska, - naruszenie art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie w sposób wnikliwy całego zebranego materiału dowodowego w sprawie, jak i poprzez niepodjęcie kroków koniecznych do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a także poprzez nieuzasadnione pominięcie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy ważnych danych, stwierdzonych w materiale dowodowym, co miało bezpośredni oraz istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, - naruszenie art. 80 Kpa poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie w ocenie stanu faktycznego wszystkich elementów zebranego materiału dowodowego, w szczególności okoliczności związanych z odstąpieniem przez kierowców od przepisów normujących czas pracy kierowców w warunkach art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz związanych z faktycznymi okresami aktywności kierowców, - naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego rozważenia przez organ w sposób kompleksowy wszystkich dowodów i podania przyczyn, z powodu których części dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji, - naruszenie art. 136 Kpa poprzez niepodjęcie działań ukierunkowanych na uzupełnienie materiału dowodowego sprawy w sytuacji, gdy skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dodatkowych dowodów z dokumentów w postaci wydruków z programu TIS OFFICE - analiza czasów pracy kierowców i naruszeń - dotyczących kierowców: Z. S. za okres [...]-[...]r., W. R. za okres [...]-[...]r. oraz Z. S. za okres [...]-[...]r., oraz wskazywał w odwołaniu z dnia [...]r. na konieczność powzięcia dodatkowej aktywności dowodowej, - nieprawidłowe zastosowanie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu, i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie zaistnienia okoliczności pozwalających na odstąpienie od przepisów regulujących czas pracy kierowcy, a to art. 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podczas gdy okoliczności te były uzasadnione, nieprzewidziane oraz stwierdzone przez kierowców w tym samym dniu, w którym nastąpiły, na odwrocie wydruku z tachografu cyfrowego zainstalowanego w danym pojeździe, - bezzasadne niezastosowanie art. 92 lit. b oraz 92 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podczas gdy okoliczności poszczególnych odstąpień od przepisów regulujących czas pracy kierowców były w pełni uzasadnione, niespodziewane oraz nieprzewidziane, co też zostało odnotowane przez kierowców tego samego dnia, gdy zdarzenia miały miejsce, na rewersie wydruków, bądź wynika ze zgromadzonego pozostałego materiału dowodowego w sprawie, - pominięcie regulacji Decyzji Wykonawczej Komisji Europejskiej nr 3759 z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, podczas gdy regulacja ta winna znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, - błędy w poczynionych ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że okoliczności wskazane przez kierowców na rewersach wydruków z tachografu cyfrowego, nie stanowią podstawy do skorzystania z instytucji art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, i brak jest podstaw do zastosowania art. 92 lit. b oraz 92 lit. c ustawy o transporcie drogowym, jak również błędnego przyjęcia faktycznych okresów aktywności kierowców. Na tej podstawie skarżąca wniosła o: - uchylenie decyzji w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ponowne ustalenie kwoty kary pieniężnej, - zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; ewentualnie o: - uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podtrzymując dotychczasową argumentację, skarżąca zakwestionowała naliczenie kar w łącznej kwocie 13.250 zł wyżej opisanych w pkt 1-22 decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszym rzędzie wyjaśnić przyjdzie, że kompetencje sądu administracyjnego są wyłącznie kasatoryjne, co oznacza, iż uwzględnienie skargi następuje w drodze wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, a nie – merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do istoty. Nadto, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uwzględnienie skargi wymaga stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub skutkującym wznowieniem postępowania administracyjnego. Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, skutkującym jej uchyleniem, bądź stwierdzeniem nieważności. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 25.0000 zł z tytułu stwierdzonych naruszeń, uwzględniając w pewnym zakresie zarzuty zawarte w odwołaniu i nie stwierdzając wszystkich naruszeń, wskazanych w decyzji organu i instancji. Aczkolwiek można polemizować z takim rozstrzygnięciem sprawy przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy organ I instancji również orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25.000 zł, to jednak kwestia ta nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy i w żaden sposób nie pogorszono sytuacji strony. Wyjaśnić przy tym należy, że suma kar nałożonych w decyzji organu I instancji wyniosła 32.150 zł, zaś suma kar nałożonych przez organ odwoławczy – 32.650 zł (przy oczywistej pomyłce co do nałożenia karty za naruszenie z dnia 22 września 2011 r. (pkt 5) – kara 1.300 zł, bowiem organ odwoławczy w tym zakresie uwzględnił zarzuty strony). Jednak z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, wyżej powołanej, nałożona kara wyniosła 25.000 zł, co bliżej wyjaśnił organ I instancji w motywach swojej decyzji, wskazując na liczbę zatrudnionych kierowców i wynikające z tego faktu ustawowe górne granice kary za naruszenia, stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Tymczasem skarżąca Spółka zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego co do nałożenia kar na łączną kwotę 13.250 zł z tytułu wyżej opisanych naruszeń (pkt 1-22). Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądowej mogła być jedynie decyzja organu odwoławczego w zaskarżonym zakresie, a zatem nie jest kwestionowana decyzja co do pozostałych stwierdzonych naruszeń, za które wymierzono w sumie kary na kwotę 19.400 zł (32.650 zł – 13.250 zł). Stąd tez skarga byłaby uzasadniona jedynie wówczas, gdyby w wyniku kontroli sądowej, dopatrzono się podstaw do uchylenia decyzji z uwagi na wadliwe wymierzenie kar za poszczególne naruszenia w kwocie co najmniej 5.600 zł. Jedynie w takim wypadku suma kar przekraczałaby kwotę 25.000 zł (19.400 zł + 5.600 zł). Tymczasem zdaniem sądu administracyjnego, brak podstaw prawnych do kwestionowania kar z tytułu wyżej opisanych naruszeń w pkt 1, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 16 i 22, których suma wyniosła 7.100 zł. W konsekwencji, mając na uwadze niekwestionowane kary w łącznej wysokości 19.400 zł, suma kar wynosi 26.500 zł, czyli przekracza nałożoną na skarżącą Spółkę karę w wysokości 25.000 zł. Zatem nawet gdyby uznać zasadność pozostałych zarzutów (niewątpliwie wadliwe było nałożenie kary w pkt 5 w kwocie 1.300 zł), to i tak brak byłoby podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem ewentualne naruszenie prawa przez błędne stwierdzenie pozostałych naruszeń, nie mogło mieć żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Zdaniem sądu administracyjnego, prawidłowo organ odwoławczy dopatrzył się podstaw do nałożenia kary w kwocie 1.100 zł z tytułu naruszenia, polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę Z. S. w dniach [...]-[...]r. (lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a zakwestionowanego w pkt 1 skargi. Jako powód odstępstwa od przepisów art. 6-9 rozporządzenia 561/2006 kierowca podał, że wydłużenie czasu jazdy było spowodowane koniecznością dotarcia na prom transportujący pojazdy do [...], zarezerwowany na konkretną godzinę. Prawidłowo uznał organ odwoławczy, że sytuacja, w której kierowca przekracza maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu, aby dostać się na prom, zarezerwowany przez przedsiębiorcę, świadczy o nieprawidłowym planowaniu zadań przewozowych. Odnosząc się do zarzutów skargi, że kierowca miał kuszetkę na promie, stwierdzić przyjdzie, że tego rodzaju okoliczność nie została wykazana w toku postępowania administracyjnego. O ile zaś kierowca prowadził pojazd z cennym ładunkiem, to kwestia ta była znana przedsiębiorcy i winna być uwzględniona. Wreszcie, prawidłowo organ odwoławczy poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o analizę czasu pracy z danych cyfrowych, których nie mogą podważać wydruki z programu TIS OFFICE, zaoferowane przez przedsiębiorcę jako dokumenty wtórne wobec danych źródłowych. Zasadnie też organ odwoławczy ocenił przypadek z dnia [...]r., polegający na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę A. B. (lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy). Jako powód odstąpienia kierowca wskazał na załadunek papieru i brak możliwości parkowania na terenie zakładu. Tego rodzaju okoliczności nie mogły być uznane za usprawiedliwiające, skoro nie są to zdarzenia nagłe i nieprzewidziane, a zatem winny być uwzględnione przez przedsiębiorcę w celu przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymagalnych przerw lub odpoczynków. Zatem prawidłowo nałożono z tego tytułu karę w kwocie 500 zł (pkt 6 skargi). Zdaniem sądu administracyjnego, zebrany materiał dowodowy uzasadniał nałożenie kar, wymienionych w pkt 7, 10, 11, 12 i 14 skargi. Stwierdzenie w zakresie skrócenia dziennego odpoczynku przez kierowców A. B. (kara 300 zł), P. naruszeń B. (kara 900 zł), A. M. (kara 900 zł), B. P. (kara 500 zł) i W. R. (kara 900 zł), było wynikiem ustaleń organu odwoławczego, iż kierowcy ci w dniu [...]r. o godz. 12.00 rozpoczęli jazdę busem, którym kierował P. B., zaś podróż ta trwała do godz. 24.00. Dopiero później kierowcy przejęli własne pojazdy, w których rozpoczęli odpoczynek. W tym względzie, a więc co do czasu rozpoczęcia i zakończenia jazdy busem z bazy przedsiębiorstwa, organ odwoławczy oparł się na zeznaniach kierowcy W. T., który zeznał, iż podróż busem rozpoczął o godz. 12.00 i zakończył jako pierwszy o godz. 23.00 w [...], zaś reszta kierowców jechała do [...], mając do przejechania ok. 100 km, co jego zdaniem trwało ok. 1 godz. Organ odwoławczy uznał zeznania świadka W. T., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za wiarygodne. Tymczasem zdaniem skarżącej Spółki, organ administracji pominął pozostały materiał dowodowy, tj. wyjaśnienia strony i zeznania innych świadków, nie uzasadniając przyczyny dania wiary jedynie świadkowi W. T.. Zdaniem sądu administracyjnego, zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 Kpa, są jednak nieuzasadnione. Z akt postępowania wynika, że co do okoliczności przejazdu kierowców busem w dniu 7 sierpnia 2011 r., przesłuchano także świadków J. W., M. W., A. B. i B. P.. Jednak żaden z tych świadków nie pamiętał okoliczności tego konkretnego przejazdu, a jedynie podawali oni ogólnie, że podróż busem trwała ok. 10-12 godzin i na miejsce dojechali w godzinach popołudniowo-wieczornych. Natomiast skarżąca Spółka podała w toku postępowania, że przyjazd nastąpił w godzinach wieczornych. Nie zaoferowano jednak żadnych obiektywnych dowodów, bowiem jazda busem nie była rejestrowana. Z zeznań świadków wynika zaś, że jedynie dowody zakupu paliwa na stacjach benzynowych mogły potwierdzać godziny i trasę przejazdu. Jednak tego rodzaju dokumentu skarżąca Spółka nie przedstawiła dla wykazania, że w istocie wyjazd busem z siedziby przedsiębiorstwa nastąpił wcześniej niż przed godz. 12.00. Dowód zakupu paliwa opatrzony konkretną godziną byłby zaś miarodajny dla stwierdzenia przebytej trasy. Tymczasem zeznania świadka W. T. co do godziny rozpoczęcia i zakończenia przejazdu busem w dniu [...] r. były stanowcze. Co więcej, oferował on płyty CD dla wykazania, że przedsiębiorca nakłaniał kierowców do nieprzestrzegania wymogów w zakresie czasu pracy i wpisywania na wydrukach nieprawdziwych przyczyn naruszeń w tym względzie. Stąd też wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie dysponował żadnymi dowodami, podważającymi zeznania W. T., gdyż pozostali świadkowie nie pamiętali okoliczności przejazdu busem w dniu [...] r., zaś wyjaśnienia przedsiębiorcy były ogólnikowe i nie poparte żadnymi obiektywnymi dokumentami. Zatem ustalenia organu odwoławczego oparte na jednoznacznych i konsekwentnych zeznaniach W. T. nie mogą być uznane za dowolne, a motywy decyzji za niepełne z braku dowodów przeciwnych. Zdaniem sądu administracyjnego, nie mogło też odnieść skutku twierdzenie skarżącej Spółki, że skoro kierowcy ci nie prowadzili busa, a jedynie byli nim przewożeni, to czas dojazdu stanowił odpoczynek, a nie – okres aktywności jako rozliczeniowy, jak stwierdził organ odwoławczy. Przejazd busem, nawet w roli pasażera, nie może być uznany za odpoczynek z uwagi na brak miejsca leżącego. W konsekwencji, zasadnie organ dopatrzył się podstaw do nałożenia kar z tytułu naruszeń, zakwestionowanych w pkt 7, 10, 11, 12 i 14 skargi, których suma wyniosła 3.500 zł. Sąd administracyjny nie podzielił też stanowiska skarżącej Spółki, gdy idzie o brak podstaw do nałożenia kary w kwocie 300 zł z tytułu skrócenia przez A. B. dziennego odpoczynku w dniu [...] r. (pkt 8 skargi). Zasadnie stwierdził bowiem organ odwoławczy, ze przewożenie cennych ładunków jest w obrocie gospodarczym zjawiskiem powszechnym, a zatem zapewnienie bezpieczeństwa ładunku musi być uwzględnione przez przedsiębiorcę przy planowaniu trasy. Te same okoliczności dotyczą naruszenia z pkt 9 skargi (przejazd kierowcy A. B. w dniu [...] r. i skrócenie dziennego czasu odpoczynku z powodu dojazdu do bezpiecznego parkingu z cennym ładunkiem - kara 300 zł). Gdy zaś idzie o karę w kwocie 500 zł z tytułu skrócenia dziennego odpoczynku przez kierowcę Z. S. w dniu [...]-[...]r. (pkt 16 skargi), zdarzenie to zostało już omówione w pkt 1 skargi i ma związek z dokonaniem rezerwacji na prom bez uwzględnienia przez przedsiębiorcę czasu pracy i odpoczynków kierowcy. Zdaniem sądu administracyjnego, tego rodzaju okoliczność nie może zatem ekskulpować przedsiębiorcy, który dokonując rezerwacji na konkretną godzinę przeprawy promem, może i powinien uwzględnić długość trasy i zaplanować przejazd tak, aby kierowca miał możliwość przestrzegania norm czasu pracy i odpoczynku. Zdaniem sądu administracyjnego, nie budzi też wątpliwości fakt zasadności nałożenia na przedsiębiorcę kary w kwocie 1.000 zł za naruszenie z lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy w postaci dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego bez ważnej kary kierowcy (przewóz z dni [...]-[...]r., wykonywany przez kierowcę A. M.). Jest poza sporem, że w tym okresie kierowca prowadził pojazd nie posiadając własnej, ważnej karty. Nie ma zaś znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność, że kierowca nie powiadomił jej o tym fakcie. Ustawodawca przewidział bowiem sankcję za dopuszczenie do wykonywania przewozu w takich warunkach, co jest oczywiste w sytuacji, gdy to przedsiębiorca ma obowiązek wyposażyć kierowcę w kartę, a zatem zorganizować pracę i dyscyplinę w ten sposób, aby wypełnić obowiązek. Stąd też prawidłowo nałożono karę w kwocie 1.000 zł (pkt 22 skargi). Zdaniem sądu administracyjnego, opisane wyżej przypadki nałożenia kar w łącznej kwocie 7.100 zł zostały prawidłowo ocenione przez organ odwoławczy jako niespełniające warunków z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, uzasadniające odstąpienie od przepisów art. 6-9. Przywołane w skardze przepisy nakładają na przedsiębiorcę obowiązek zaplanowania przejazdu kierowcy, aby był on bezpieczny i uwzględnił dostęp do odpowiednich parkingów. Przewożenie ładunków cennych i zabukowanie biletu na prom na odpowiednią godzinę, należy do okoliczności z góry wiadomych i możliwych do uwzględnienia przy planowaniu trasy. Przywołane przez skarżącą zdarzenia nie uzasadniają zastosowania dobrodziejstwa z art. 92b lub 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy zasadnie wskazał na naruszenie przez skarżącą Spółkę powinności zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy, aby możliwe było przestrzeganie przez kierowców przepisów czasu pracy. Brak też podstaw do przyjęcia, aby przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie opisanych naruszeń, gdyż wystąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, przy czym zasadnie uznał organ odwoławczy, że okoliczności niezależne, uwalniające od odpowiedzialności, winien wykazać podmiot wykonujący przewozy. Aczkolwiek podzielić należy zarzut skargi co do braku podstaw do nałożenia przez organ odwoławczy kary w kwocie 1.300 zł (pkt 5 skargi), zaś różnie można oceniać przyczyny przekroczenia norm czasu pracy, opisane w pkt 3, 4, 13, 15, 17, 18, 19, 20 i 21 skargi, to jednak podniesione w skardze zarzuty, nie miały już wpływu na wynik sprawy, skoro bez wątpienia prawidłowo nałożono kary z pkt 1, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 16 i 22 skargi w łącznej kwocie 7.100 zł, co przy uwzględnieniu dalszych kar w łącznej kwocie 19.400 zł, w której to części decyzji nie zaskarżono, daje kary w kwocie 26.500 zł, a więc przekracza górną granicę kary, wynoszącą 25.000 zł. Jednak wyjaśnić przyjdzie, że o ile mogą zachodzić wątpliwości co do prawidłowości nieuwzględnienia przez organ odwoławczy przyczyn w postaci robót drogowych, korków, przepełnionych parkingów, to jednak gdy idzie o skrócenie dziennego czasu odpoczynku i analizę czasu pracy kierowcy prawidłowo organ odwoławczy oparł się na danych cyfrowych z karty kierowcy, odmawiając przeprowadzenia dowodu z zaoferowanych przy odwołaniu wydruków jako mających charakter wtórny. Stąd też nie mógł odnieść skutku zarzut nieprawidłowego ustalenia okresu aktywności kierowców Z. S. (pkt 1, 16 i 17) oraz W. R. (pkt 20 skargi). Wreszcie, dla wyniku niniejszej sprawy nie miało wpływu wadliwe doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, z pominięciem pełnomocnika (art. 40 § 2 Kpa), gdyż uchybienie to nie wpłynęło na terminowość wniesienia skargi, a treść jej zarzutów dowodzi, że strona przekazała decyzję pełnomocnikowi. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. bu