II SA/Gl 1620/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta C. nałożył na S. P. obowiązek zapłaty kwoty 4062,19 zł tytułem kosztów związanych z przechowywaniem, postępowaniem sądowym, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...] za okres od 11 października 2010 r. do 19 lipca 2011 r. Na skutek odwołania zobowiązanego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i orzekło o obowiązku zapłaty przez S. P. kwoty 4016,19 zł tytułem kosztów związanych z przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem w/w pojazdu za powołany okres. W dniu 9 września 2013 r. (data nadania w [...]) S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów w wysokości 380 zł, poniesionych w związku z koniecznością dostarczenia skarżącemu oryginału umowy kupna – sprzedaży, załączonej do skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz powołaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta C. i przekazał sprawę organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Ustosunkowując się do tej okoliczności skarżący pismem z dnia 28 października 2013 r. oświadczył, że cofa skargę, jednakże podtrzymuje wniosek o zwrot poniesionych wydatków w kwocie 380 zł. Decyzja autokontrola została skutecznie doręczona S. P. i nie wpłynęła na nią skarga do sądu administracyjnego (vide: pismo organu odwoławczego z dnia 12 listopada 2013 r.). Mając powyższe na względzie wskazać należy, że zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Natomiast przepis art. 54 § 3 Ppsa daje organowi, którego działanie zostało zaskarżone, prawo do samokontroli swego rozstrzygnięcia i w rezultacie - do uwzględnienia skargi w całości, do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy po wniesieniu skargi skorzystał z powyższego uprawnienia i uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tymczasem, zgodnie art. 3 § 1 i § 2 Ppsa, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne. Jeżeli zatem przedmiot sądowej kontroli - zaskarżona decyzja - został uchylony to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na tę decyzję stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa. Jednocześnie skarżący cofnął z tego powodu skargę. W świetle tych okoliczności Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego, działając w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa. Jednocześnie odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie od organu zwrotu poniesionych wydatków, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 201 § 1 Ppsa, skarżącemu przysługuje zwrot kosztów od organu w razie umorzenia postępowania, z przyczyny określonej w art. 54 § 3 Ppsa. Zatem w sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie. Choć art. 201 § 1 Ppsa nie określa rodzaju kosztów, których dotyczy, to jednakże, w ślad za doktryną uznać należy, że względy natury systemowej, przede wszystkim zamieszczenie tej regulacji w rozdziale zatytułowanym "Zwrot kosztów postępowania między stronami", przemawiają za przyjęciem, że dotyczy on, tak jak art. 200 Ppsa, kosztów postępowania (art. 205 Ppsa), a nie tylko kosztów sądowych (art. 211 Ppsa). Tymczasem, jak wynika z treści art. 205 § 1 Ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty jej przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Przenosząc regulację art. 205 § 1 Ppsa na grunt niniejszej sprawy Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego, gdyż wobec uwzględnienia skargi przez organ nie wzywano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, innych zaś kosztów, określonych tym przepisem skarżący nie poniósł. Zawarty zatem w skardze wniosek o zasadzenie od organu zwrot poniesionych przez skarżącego wydatków nie mógł być przez Sąd uwzględniony.