II SA/Gl 163/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. H. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalności wykonania robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. H. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. W treści formularza podał, że samotnie zamieszkuje w lokalu o pow. 24,4 m2. Wnioskodawca nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się skarżącego jest emerytura w wysokości 1605 zł netto miesięcznie. W druku sporządził również zestawienie ponoszonych wydatków. Na wezwanie referendarza sądowego K. H. przedstawił dokumenty obrazujące poziom uzyskiwanych przezeń dochodów (zeznanie podatkowe za 2014 r.), a także ponoszone wydatki. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z powyższego wynika więc, że w zakresie całkowitym prawo pomocy mogą otrzymać wyłącznie osoby znajdujące się w wyjątkowo ciężkim położeniu materialnym, pozbawione dochodów lub takie, których dochody pozwalają na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Tymczasem w świetle okoliczności powołanych przez skarżącego nie można przyjąć, że jego sytuacja materialna jest wyjątkowo trudna. Przede wszystkim, z dołączonej kopii zeznania podatkowego wynika, że za rok 2014 r. skarżący osiągnął dochód w wysokości 23101 zł i jest to kwota pod odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne. Oznacza to, że miesięczny dochód netto strony wynosi 1925 zł i pochodzi ze stałego źródła. Udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie 400 zł i obejmują: czynsz za lokal mieszkalny, opłaty za energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne, zakup biletu kwartalnego (w ujęciu miesięcznym). Nawet jeśli do wspomnianej kwoty doliczyć koszty zakupu paliwa gazowego w wysokości 60 zł, czego wszakże nie uprawdopodobniono, to i tak kwota pozostająca w dyspozycji strony nie jest na tyle niska aby można było uznać, że wnioskodawca znajduje się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym. Jeżeli zaś chodzi o przeciętne, miesięczne koszty zakupu lekarstw, to wnioskodawca w żaden sposób nie uprawdopodobnił ich istnienia, chociażby poprzez nadesłanie kopii dokumentacji medycznej potwierdzającej istnienie schorzeń, na które się powołuje. Co do innych kosztów – również i w tym przypadku nie uprawdopodobniono "kosztów po kradzieży", "kosztów po śmierci osób" ani też istnienia zadłużenia, na które powołano się w druku formularza. Bez uzyskania dodatkowych, wyczerpujących informacji w tym zakresie nie sposób uznać, że są to bieżące wydatki, które winny być zaliczone w poczet kosztów bieżącego utrzymania strony, co być może wpłynęłoby na ocenę sytuacji materialnej skarżącego. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.