II SA/Gl 163/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. I. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r., sygn.. akt II SA/Gl 1122/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R. I. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych, z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu. Odpis tego orzeczenia został doręczony skarżącemu w dniu 23 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że decyzja została odebrana przez dorosłego domownika, matkę skarżącego, która nie przekazała mu niezwłocznie listu. Przesyłkę pocztową skarżący otrzymał w dniu 15 września 2016 r. z informacją, że listonosz doręczył ją w dniu 12 września 2016 r., co sprawiło, że skargę nadał listem poleconym w dniu 12 października 2016 r., będąc w przekonaniu, że dochowuje terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Skarżący oświadczył, że nie miał podstaw sądzić, iż matka udzieliła mu błędnej informacji, bowiem wielokrotnie odbierała przesyłki pocztowe w jego imieniu i nigdy nie podniósł negatywnych konsekwencji związanych z faktem doręczenia i jej datą. Jednocześnie wyjaśnił, że w terminie otwartym do wniesienia skargi miał specyficzną sytuację osobistą, a mianowicie w sierpniu urodziła mu się córka, a wobec sytuacji zdrowotnej żony, która przebywała w szpitalu, musiał sprawować opiekę nad dzieckiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Powołana we wniosku okoliczność braku świadomości uchybienia terminu do wniesienia skargi nie stanowi zdaniem Sądu takiej przesłanki. Wskazać przede wszystkim należy, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia tego środka zaskarżenia, a decyzja ta została skarżącemu skutecznie doręczona. Zgodnie z zasadą zawartą w art. 40 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – zwanej dalej kpa) pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Jednakże w przypadku nieobecności adresata, w myśl art. 43 kpa, pismo doręcza się, za pokwitowaniem, m.in. dorosłemu domownikowi pod warunkiem, że osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie twierdzi, że jego matka A.. I., która potwierdziła odbiór spornej przesyłki, nie jest dorosłym domownikiem, co mogłoby z tego powodu skutkować obaleniem domniemania doręczenia przesyłki adresatowi. Nadto skarżący potwierdził, że jego matka oddała mu sporną przesyłkę, stosownie do przyjętego na siebie zobowiązania. Okoliczności te łącznie uprawniają do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 8 września 2016 r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi upływał w 10 października 2016 r. Bez wpływu na datę odbioru pozostaje natomiast, kiedy osoba poświadczająca odbiór korespondencji wydała faktycznie przesyłkę adresatowi. Data doręczenia przez dorosłego domownika przyjętego pisma do rąk adresata nie ma bowiem wpływu na bieg terminu do dokonania czynności procesowej, w tym wypadku wniesienia skargi. Skarżący nie wskazał przy tym na istnienie szczególnych okoliczności po stronie osoby odbierającej przesyłkę, czy też nadzwyczajnych i niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód do czasu wniesienia skargi, które uniemożliwiły terminowe dokonanie tej czynności procesowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.