II SA/Gl 1634/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie niezbędności wejścia na teren nieruchomości 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r., 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] postanowieniem - stanowiskiem wierzyciela Starosty [...] w sprawie zarzutów zobowiązanego, wydanym w dniu 8 września 2014 r. na podstawie art. 34 § 1 i 2, w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.; obecnie j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. – dalej u.p.e.a.) oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego K. S. z dnia 14 sierpnia 2014 r., postanowił uznać zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. W uzasadnieniu Starosta podał, że w toku postępowania egzekucyjnego nr [...], dotyczącego egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. wskazanego w tytule wykonawczym nr [...]z dnia [...]r., wystawionym przez Starostę [...], polegającego na umożliwieniu niezbędnego wejścia na teren działki nr 1, położonej w B. w celu wykonania robót budowlanych, polegających na otynkowaniu ściany budynku wiaty magazynowej, zlokalizowanej na granicy działki nr 2, zobowiązany K. S. w dniu 14 sierpnia 2014 r. wniósł następujące zarzuty: - na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. podniósł zarzut braku wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym z uwagi na brak uiszczenia zaliczki przez inwestora Z. S. na poczet odszkodowania za szkody powstałe w wyniku realizacji prac; - na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zarzucił doręczonemu tytułowi wykonawczemu niespełnienie wymogów określonych w art. 27 powołanej ustawy, tj. nieprecyzyjne określenie w treści tytułu obowiązku podlegającego egzekucji oraz zaniechanie oznaczenia organu, który wydał decyzję stanowiącą jego podstawę. W związku z powyższymi zarzutami Starosta stwierdził, że zarzuty zobowiązanego są nieuzasadnione i pozbawione podstawy. Sąd administracyjny odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W świetle tego za chybiony należy uznać zarzut zobowiązanego co do braku wymagalności obowiązku. Nie można też zgodzić się z faktem, że przeszkodą w jego wykonaniu jest brak uiszczenia przez inwestora Z. S. zaliczki na poczet odszkodowania za szkody powstałe w wyniku realizacji prac. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm. – dalej p.b.) nie przewiduje możliwości orzeczenia o ewentualnej kompensacie przez właściwy organ administracyjny. Zgodnie natomiast z art. 47 ust. 3 p.b. inwestor po zakończeniu robót zobowiązany jest naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku, lokalu na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Nie znajduje zatem podstaw zarzut zobowiązanego, który wykonanie obowiązku na nim ciążącego uzależnia od uiszczenia zaliczki na jego rzecz przez Inwestora. Nie może zostać także uwzględniony, oparty o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zarzut niespełnienia w doręczonym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 powołanej ustawy, tj. przez nieprecyzyjne określenie w treści tytułu obowiązku podlegającego egzekucji oraz zaniechanie oznaczenia organu, który wydał decyzję stanowiącą jego podstawę. W tytule wykonawczym z dnia [...] r. obowiązek został bowiem precyzyjnie określony nie tylko przez zredagowanie jego treści (pkt 25 tytułu), lecz także poprzez wskazanie jego podstawy prawnej (aktu normatywnego i aktu administracyjnego, z którego on wynika – pkt 23 i 24 tytułu). Art. 27 u.p.e.a. enumeratywnie wskazuje, co winien zawierać tytuł wykonawczy. Nie znajduje się w tym przepisie wymóg oznaczenia organu, który wydał decyzję. Również akt wykonawczy do ustawy, określający wzór tytułu wykonawczego, nie przewiduje oznaczania w tytule organu, który wydal decyzję, lecz jedynie datę i numer aktu administracyjnego, stanowiącego podstawę prawną obowiązku. Zażalenie na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. w sprawie zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji złożył pełnomocnik K. S., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: a) art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie braku wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym, tzn. umożliwienia niezbędnego wejścia na teren działki nr 1, położonej w B. celem wykonania tynku na ścianie budynku zlokalizowanego na granicy działki, a to wobec braku uiszczenia zaliczki przez inwestora na poczet odszkodowania za szkody powstałe w wyniku realizacji prac; b) art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. – poprzez nieuwzględnienie nieprecyzyjnego określenia w treści tytułu obowiązku podlegającego egzekucji oraz wadliwego oznaczenia decyzji będącej podstawą prawną wydania tytułu egzekucyjnego; c) art. 35 § 1 u.p.e.a.- poprzez brak zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu; d) art. 34 § 4 u.p.e.a. – poprzez brak uznania zarzutów za uzasadnione i niewydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie przez Wojewodę [...] co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Starostę [...]. Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...]r., znak [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17, art. 18 i art. 34 u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia K. S. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, że brak uiszczenia zaliczki przez inwestora na poczet odszkodowania za szkody powstałe w wyniku realizowanych prac nie ma żadnego wpływu na wymagalność obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Zgodnie z art. 47 ust. 3 p.b. inwestor, po zakończeniu robót, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu – na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Zarówno powołany wyżej przepis, jak i decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., udzielająca pozwolenia na wejście na teren działki nr 1, nie przewidują uiszczenia przez inwestora zaliczki. Nie jest trafny również zarzut nieprecyzyjnego określenia w treści tytułu wykonawczego obowiązku podlegającego egzekucji oraz zaniechania oznaczenia organu, który wydał decyzję stanowiącą jego podstawę. W tytule wykonawczym z dnia [...] r. obowiązek został bowiem precyzyjnie określony nie tylko przez zredagowanie jego treści (pkt 25 tytułu), lecz także poprzez wskazanie jego podstawy prawnej (aktu normatywnego i aktu administracyjnego, z którego on wynika – pkt 23 i 24 tytułu). Art. 27 u.p.e.a. enumeratywnie wskazuje, co winien zawierać tytuł wykonawczy. Nie znajduje się w tym przepisie wymóg oznaczenia organu, który wydał decyzję. Art. 35 § 1 u.p.e.a., w oparciu o wykładnię celowościową, ma zastosowanie w przypadku, gdy wierzycielem nie jest jednocześnie organ egzekucyjny. W przypadku, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, to zawieszanie postępowania egzekucyjnego nie jest zgodne z zasadami ekonomiki procesowej, skoro zgodnie z art. 34 § 5 zd. 2 u.p.e.a. zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia go organowi odwoławczemu. Kolejny zarzut również nie jest trafny, gdyż organ egzekucyjny prawidłowo zastosował art. 34 § 4 u.p.e.a., wydając postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, złożył pełnomocnik K. S.. Zaskarżył on w całości wskazane postanowienie, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 47 ust. 2 w zw. z ust. 3 p.b., poprzez jego błędną wykładnię i przez to wadliwe przyjęcie, że wymagalny jest obowiązek nałożony na skarżącego mocą decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. (znak: sygn. akt: [...]), uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. ([...]) w części dotyczącej terminu korzystania z działki 1, w pozostałym zaś zakresie utrzymującej tę decyzję w mocy, polegający na udostępnieniu inwestorowi Z. S. terenu działki nr 1 w B. w okresie do końca kwietnia 2014 r., celem wykonania prac polegających na otynkowaniu ściany budynku, w sytuacji, gdy strony postępowania nie ustaliły terminu realizacji uprawnienia wynikającego z w/w decyzji administracyjnych, a także gdy inwestor nie dokonał uiszczenia zaliczki na poczet odszkodowania za szkody powstałe w wyniku realizacji prac objętych decyzją, do czego był wzywany przez skarżącego i jego małżonkę. 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez nieuchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji w całości, podczas gdy zostało ono wydane w całości z naruszeniem obowiązujących norm prawnych i jako takie winno zostać przez organ odwoławczy uchylone w całości, b) art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie braku wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] r. wydanym przez Starostę [...] w sprawie [...], a to w związku z brakiem ustalenia przez strony postępowania zakończonego wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z [...] r. terminu wejścia inwestora na działkę nr 1 w B. celem otynkowania ściany budynku posadowionej na granicy działki, a następnie wobec braku uiszczenia zaliczki przez inwestora na poczet odszkodowania za szkody powstałe w wyniku realizacji prac objętych decyzją; c) art. 33 § 1 pkt 10 w zw. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie nieprecyzyjnego określenia w tytule wykonawczym z dnia [...] r. treści obowiązku podlegającego egzekucji oraz wadliwego oznaczenia decyzji, będącej podstawą prawną wydania tytułu egzekucyjnego; d) art. 35 § 1 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie braku zawieszenia przez organ pierwszej instancji egzekucji administracyjnej do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Starosty [...] z dnia [...]r. w przedmiocie zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy z [...]r. wydany przez Starostę [...] ([...]) - w całości, 2. zasądzenie od organu drugiej instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z kosztem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pełnomocnik podał m. in., że z treści decyzji wynika, iż organ dokonał ustalenia terminu wejścia inwestora na teren działki 1 w B. w okresie do końca kwietnia 2014 r. w tygodniach uzgodnionych przez strony. Tymczasem treść pism przedłożonych m. in. przez skarżącego w toku postępowania przed Starostą [...], jako organem egzekucyjnym, wskazuje, że strony nie osiągnęły porozumienia co do terminu wejścia inwestora na działkę nr 1. Ponadto, o braku wymagalności obowiązku po stronie skarżącego świadczy również nieuiszczenie stosownej, żądanej przez niego od inwestora zaliczki na poczet odszkodowania za szkody powstałe w wyniku realizacji prac. Żaden przepis prawa nie obejmuje sankcją bezskuteczności, czy też nieważności, dokonania naprawienia szkody przed określeniem jej całkowitego rozmiaru, a następnie dokonania zwrotu należności przenoszącej wysokość szkody. Podkreślenia wymaga także wyrażane w doktrynie prawa stanowisko, że obowiązek określony w tytule wykonawczym nie może stanowić modyfikacji treści decyzji lub przepisu prawa, będącego podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nawet wówczas, gdyby miało to służyć wyjaśnieniu pojawiających się wątpliwości dotyczących tego obowiązku. Brak precyzyjnego określenia tej podstawy musi być uznane za naruszenie normy art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Określenie to stanowić musi podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wprost wynikają określone obowiązki lub, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy obowiązek ten wynika z decyzji administracyjnej, koniecznym jest powołanie w tytule tej decyzji. W pełni zasadne jest wymaganie, by określony był przy tym również organ administracji publicznej, który decyzję tę wydał (tym bardziej, że w niniejszej sprawie był to organ inny aniżeli ten, który wydał tytuł wykonawczy). Zaskarżone postanowienie narusza także art. 35 § 1 u.p.e.a. Twierdzenia organu drugiej instancji, że zawieszenie miało być niecelowe z punktu widzenia ekonomiki procesowej, należy uznać za pozostające w oczywistej sprzeczności z ustawą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. W myśl art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego wg ustalonego wzoru. Organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, z pouczeniem o możliwości wniesienia w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 32 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 powołanej ustawy). Tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji administracyjnej, jest jedynie dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia tegoż postępowania. Dokument ten nie jest zatem decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja taka, rozstrzygająca spór pomiędzy stronami, a dotycząca orzeczenia o niezbędności wejścia na teren przedmiotowej nieruchomości, została już wydana i jest ostateczna. Podlegała ona zaskarżeniu we właściwym trybie, co miało miejsce. Skoro stała się ostateczna, winna być wykonana w taki sposób, jak to określono w jej treści. Oprócz pozwolenia na niezbędne wejście na teren działki w celu wykonania robót budowlanych ustalono w niej również konkretne warunki, w jaki sposób roboty te mają być przeprowadzone (art. 47 ust. 2 p.b.). Określono np. teren niezbędnego wejścia na działkę jako pas o szerokości 2.50 m i długości 12 m, biegnący wzdłuż granicy zachodniej działki. W ten sposób dokonano władczej ingerencji w cudze prawo własności, aczkolwiek dozwolonej ustawowo. W samym tytule wykonawczym, w rubryce dotyczącej treści obowiązku, wpisano jednak jedynie, że chodzi o "umożliwienie na niezbędne wejście na teren działki nr 1, położonej w B., w celu wykonania robót budowlanych polegających na otynkowaniu ściany budynku wiaty magazynowej, zlokalizowanej na granicy działki nr 2, położonej w B." Treść obowiązku jest zatem wyraźnie zmodyfikowana względem treści ostatecznej decyzji, będącej podstawą prawną obowiązku i nie zawiera wszystkich elementów, które w rozstrzygnięciu znalazły się i są podstawą do czasowego ograniczenia prawa własności właściciela działki sąsiedniej. Elementy te wynikają z treści przywołanego już wyżej art. 47 ust. 2 p.b., wg którego w przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Decyzja zatem ograniczała ingerencję w cudze prawo własności do niezbędnego minimum, a wg tytułu wykonawczego możliwe byłoby czasowe zajęcie nawet całej nieruchomości. C. K. stwierdza, że "(...) treść obowiązku musi być powtórzona za decyzją nakładającą obowiązek lub przepisem prawa, z którego wynika wprost obowiązek. Wierzyciel nie jest uprawniony do podania w tytule wykonawczym obowiązku zmodyfikowanego w porównaniu z treścią decyzji lub przepisem prawa stanowiącego podstawę wystawienia przepisu wykonawczego także wtedy, gdy miałoby to służyć wyjaśnieniu wątpliwości dotyczących treści obowiązku" (C. K., Komentarz do art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Lex-el.). Zasadniczo należy zgodzić się z tą wypowiedzią zastrzegając, że w tytule wykonawczym nie można modyfikować obowiązku ustalonego w decyzji w tej części, która dotyczy osoby zobowiązanej (tu art. 47 ust. 2 p.b.). Decyzja, będąca podstawą obowiązku, zawierała bowiem w swym rozstrzygnięciu również warunki prowadzenia samych robót, np. dookreślała, że mają być prowadzone z zachowaniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Pominięcie tego elementu rozstrzygnięcia w treści tytułu wykonawczego nie byłoby żadnym błędem, jako że odnosi się on do sposobu wykonania prac przez Inwestora, a nie obowiązków zobowiązanego, który nie wykonał w terminie swego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem skargi, że sama decyzja, będąca podstawą obowiązku, była niewykonalna i została oznaczona w tytule wykonawczym wadliwie, jako że nie wskazuje się tam organu, który ją wydał, a jedynie dookreśla jej numer i datę wydania. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2007 r., II FSK 304/06, LEX nr 314389, wskazano, że skoro we wzorze tytułu wykonawczego, określonym na podstawie rozporządzenia, jako elementy identyfikujące orzeczenie stanowiące podstawę prawną egzekwowanego obowiązku wskazano jedynie datę oraz numer tego orzeczenia, uznać należy, że wierzyciel uczynił zadość obowiązkowi podania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, wskazując wszystkie elementy, które były możliwe do wskazania. Artykuł 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie obliguje do wskazania organu, który wydał decyzję stanowiącą podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji. Nadto, fakt niewpłacenia zaliczki na poczet odszkodowania za ewentualne szkody powstałe w wyniku realizacji decyzji, nie świadczył o jej niewymagalności. Zarówno art. 47 ust. 3 p.b., jak i sama decyzja, nie przewidują obowiązku uiszczenia przez inwestora takiego świadczenia przed wykonaniem prac. Z kolei kwestia zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 35 § 1 u.p.a.e. nie jest zarzutem podlegającym kontroli w ramach katalogu zarzutów egzekucyjnych wymienionych w przepisie art. 33 u.p.e.a., bowiem właśnie od rozstrzygnięcia tych zarzutów uzależnione jest ustanie "stanu" zawieszenia i kontynuowanie egzekucji (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 11 lutego 2015 r., II SA/Go 7/15). Mimo to, wskazane wcześniej uchybienia stanowiły wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi. Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości rozstrzygnięcia, które utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego postanowienie za nieodpowiadające prawu. Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe ustalenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. Stanowi ono obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę (tak A. Kabat, Komentarz do art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, Lex-el, teza 2 i 3 oraz podana tam literatura i orzecznictwo; odmiennie: R. Sawuła, Stosowanie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Państwo i Prawo z 2004 r., nr 8, s. 71 – 78; T. Woś, Komentarz do art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 775 - 778). W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (100 zł) i koszty zastępstwa procesowego (257 zł, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.