II SA/Gl 164/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną oddala skargę. Decyzją deklaratoryjną z dnia [...] r. nr [...] (utrzymaną następnie w mocy decyzją Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] r.) Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę B. prawa własności nieruchomości drogowej oznaczonej jako działki 1 i 2, które powstały w wyniku podziału działek 3 i 4 stanowiących na dzień 31 grudnia 1998 r. własność J. O.. Decyzja wydana została na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2005 r. J. O. wniósł o odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogi publiczne gminne ul. [...] i ul. [...] w B., a także o zwrot kosztów wytyczenia granic przez uprawnionego geodetę, kosztów odsetek przeterminowanych, banku, dostawcy, komornika, sądowych i pozostałych kosztów powstałych na skutek nierespektowania przez organy administracji publicznej przepisów ww. ustawy z 13 października 1998 r. oraz kosztów związanych z nierzetelnością urzędniczą. Decyzją z [...] r. nr [...], Starosta [...] ustalił na rzecz J. O. odszkodowanie w kwocie 31.938,00 zł za ww. nieruchomość, opisaną w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 1 o powierzchni 807 m2 i działka nr 5 o powierzchni 59 m2. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania Wojewoda [...] decyzją z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, opinia biegłego rzeczoznawcy, na podstawie której ustalono wysokość przysługującego odszkodowania, była sporządzona prawidłowo, z zachowaniem należytej staranności. Po rozpoznaniu skargi J. O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 210/13 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zdaniem Sądu przy procedurze szacowania należało uwzględnić przeznaczenie nieruchomości w dniu 29 października 1998 r., co nie wynikało jednoznacznie z treści operatu. Ponadto, w tymże operacie brak było stwierdzenia, iż dokonano analizy rynku pod kątem możliwości wyceny nieruchomości będącej przedmiotem sprawy w oparciu o transakcje podobnymi nieruchomościami o charakterze drogowym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z [...] r. nr [...] ustalił na rzecz J. O. odszkodowanie za ww. nieruchomość w kwocie 73.610,00 zł. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. O., kwestionując wycenę dokonaną przez biegłego rzeczoznawcę w operacie szacunkowym z 30 kwietnia 2014 r. Zdaniem bowiem strony wartość nieruchomości została zaniżona. Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 36 k.p.a., zlecił organowi I instancji dodatkowe postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia dlaczego biegły w operacie stwierdził, że dobierając do porównań nieruchomości podobne jako jedno z kryteriów zastosował wymóg by powierzchnia działki nie przekraczała 150 m2, pomimo że nieruchomość stanowiąca przedmiot postępowania miała 866 m2. W odpowiedzi organ nadesłał wyjaśnienie rzeczoznawcy W. K., że wskazanie ww. kryterium stanowiło oczywistą omyłkę albowiem kryterium to nie było stosowane przy doborze działek. Rzeczoznawca wskazał, że nabywcy dla celów budowy drogi kupują działki w tej samej cenie jednostkowej, niezależnie od powierzchni kupowanej działki. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego i przytoczył odnoszące się do odszkodowań przepisy prawa. Następnie wskazał, iż organ I instancji, ustalając wysokość należnego wnioskodawcy odszkodowania, oparł swe rozstrzygnięcie na operacie szacunkowym sporządzonym 30 kwietnia 2014 r. przez rzeczoznawcę majątkowego W. K., posiadającego uprawnienia nr [...]. Stosownie do treści art. 150 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dla nieruchomości, która może być przedmiotem obrotu ustala się jej wartość rynkową. Zgodnie z art. 151 ust. 1 przywołanej ustawy, wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu wskazanych w ustawie założeń. Natomiast stosownie do treści art. 152 i 153 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wartość rynkową nieruchomości określa się przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego, chyba że istniejące uwarunkowania nie pozwalają na ich zastosowanie, przy czym podejście dochodowe stosuje się przy wycenie nieruchomości przynoszących lub mogących przynosić dochód, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Natomiast podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Stosownie nadto do § 36 ust. 4 w zw. z § 36 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. 2000, Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) w przypadku ustalania odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Wartość rynkowa nieruchomości została przez rzeczoznawcę określona przy zastosowaniu podejścia porównawczego metodą korygowania ceny średniej, co spełnia wymogi określone w art. 153 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W metodzie tej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Gliwicach z 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 210/13, biegły ustalił przeznaczenie nieruchomości na dzień 29 października 1998 r. jako tereny należące do kategorii dróg dojazdowych i dróg lokalnych, oraz stwierdził, w oparciu o badanie rynku lokalnego obejmującego miasto B. i gminy sąsiednie – C., L. i I., iż możliwe jest dokonanie wyceny w oparciu o transakcje nieruchomościami drogowymi, zgodnie z brzmieniem § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia. Zdaniem Wojewody [...], rzeczoznawca przy sporządzaniu operatu szacunkowego stosował się do obowiązujących w tym przedmiocie przepisów prawa, a operat sporządzony został z należytą starannością i zgodnie z zasadami obowiązującymi rzeczoznawców majątkowych. W szczególności, biegły zanalizował rynek lokalny na podstawie transakcji rynkowych 11 wybranych nieruchomości podobnych dokonanych w okresie ostatnich 2 lat przed sporządzeniem operatu, ustalił trend czasowy, określił rodzaj i liczbę cech rynkowych wpływających na poziom cen na rynku lokalnym, wagi cech rynkowych wpływających na wartość nieruchomości, współczynniki korygujące stanowiące wynik uwzględnienia różnicy cech i przypisanych im wag, i na tej podstawie ustalił wartość rynkową wycenianej nieruchomości. Sposób i zakres dokonania wyceny spełnia zatem wszystkie wymogi określone w § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego dotyczące korygowania ceny średniej. Wartość nieruchomości została ustalona jako iloczyn średniej arytmetycznej skorygowanych cen na poziomie 85,- zł za 1 m2 i powierzchni nieruchomości 866 m2, tj. na kwotę 73.610,- zł. Kontynuując swe wywody Wojewoda [...] wskazał następnie, że J. O. ustosunkowując się na etapie postępowania odwoławczego do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podniósł, iż w szczególności niezasadne było przyjęcie do porównań nieruchomości położonych poza terenem B. Wskazał, iż ceny nieruchomości przyjętych do porównań na terenie B. wahały się w granicach od 78,- do 85,- zł za metr kwadratowy, a na terenie gmin sąsiednich w przedziale 40 - 45,- zł za metr kwadratowy. Zdaniem strony, cena średnia transakcji nieruchomościami w B. pomnożona przez sumę współczynników korygujących daje kwotę 110,- zł, a nie 85,- zł za metr kwadratowy. Podniósł także, iż podtrzymuje żądania i twierdzenia ujęte we wniosku z 30 grudnia 2005 r. w punktach od 2 do 4. W ocenie Wojewody [...] zarzut wadliwości dokonanej przez rzeczoznawcę wyceny jest niezasadny. Należy bowiem stwierdzić, iż rzeczoznawca zbadał rynek lokalny, tj. miasto B. i miasta sąsiednie. Położenie nieruchomości było jedną z cech rynkowych przyjętych przez rzeczoznawcę jako mającą wpływ na cenę nieruchomości, a waga tej cechy została przez niego ustalona na poziomie 40%. Należy podkreślić, iż cena metra kwadratowego nieruchomości wycenianej została ustalona na poziomie 85 zł, a zatem odpowiada cenie, jaka została uzyskana za najdroższą nieruchomość przyjętą do porównań, położoną właśnie na terenie miasta B. Odnośnie zarzutu odwołania dotyczącego nieuwzględnienia przy ustalaniu wysokości odszkodowania żądania zwrotu kosztów wytyczenia granic przez uprawnionego geodetę, kosztów odsetek przeterminowanych, banku, dostawcy, komornika, sądowych i innych kosztów poniesionych przez odwołującego należy podnieść, iż roszczenia powyższe mają charakter cywilny, a zatem sprawa o ich ustalenie i wypłatę nie mieści się w kategorii spraw administracyjnych i nie mogła być przedmiotem postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. W zwięzłym uzasadnieniu skarżący podniósł, że wartość rynkową 1 m2 przejętego gruntu kancelaria prawno-majątkowa ponownie zaniżyła, tym razem ponad dwukrotnie w stosunku do posiadanych przez skarżącego wycen sporządzonych przez 2 biegłych sądowych Sądów Okręgowych w W. i G., najbardziej zbliżonych do aktualnych cen transakcji sprzedaży. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, że z mocy art. 73 ust. 1 i 4 cytowanej już wyżej ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 maja 2001 r., nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa winno być ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości według jej stanu z dnia wejścia w życie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną tj. 29 października 1998 r. oraz według aktualnych cen w obrocie nieruchomościami podobnymi. Koniecznym w celu określenia wysokości odszkodowania jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego o wartości danej nieruchomości w postaci operatu szacunkowego. Operat szacunkowy musi spełniać wymogi określone w cytowanym wyżej rozporządzeniu w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, a do zadań organów administracji publicznej należy dokonanie oceny, czy operat zawiera wymagane elementy oraz odpowiada zasadom określonym przepisami prawa. Zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem § 36 ust. 4 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów "w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych". Trzeba nadmienić, że brzmienie zacytowanego ust. 4 tego przepisu wprost nawiązuje do ust. 1 tego przepisu, który odnosi się do wartości nieruchomości wywłaszczonej lub przejętej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jednak na mocy ust. 6 cytowanego § 36 rozporządzenia stosuje się go także odpowiednio przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych zajętych lub przejętych pod drogi, w szczególności – przy określaniu wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przy czym stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień 29 października 1998 r., czyli na datę wejścia w życie wymienionej ustawy). W konsekwencji przyjęte w dołączonym do akt sprawy operacie z dnia 14 lutego 2010 r. podejście porównawcze (metoda korygowania ceny średniej) w pełni odpowiadało obowiązującemu prawu. Wartość rynkową działki określono bowiem w oparciu o przepis ust. 1 § 36 cyt. Rozporządzenia, z uwagi na to, że na terenie analizowanym, jak stwierdził rzeczoznawca, miały miejsce liczne transakcje dotyczące działek zajętych pod drogi. Wykluczało to możliwość zastosowania innej metody ustalenia wysokości należnego odszkodowania. Aprobata dla przyjętej w operacie metody dokonywania porównań nie przesądza jednak automatycznie o tym, że na podobną aprobatę zasługują także szczegółowe zawarte w operacie ustalenia, oceny i wnioski. Zważyć bowiem należy, że operat szacunkowy stanowi dowód w sprawie i jak każdy dowód podlega w trakcie postępowania administracyjnego kontroli organów. Organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczne szczegóły opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, czy nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Dokonując oceny operatu, organ nie może ograniczyć się do powołania na konkluzję zawartą w opinii rzeczoznawcy, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły tę konkluzję oparł, oraz skontrolować prawidłowość tego rozumowania por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1705/10. Do oceny operatu szacunkowego, jak każdego innego dowodu, mają zastosowanie art. 80 k.p.a., który nakazuje organowi administracji oceniać czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, art. 7 k.p.a., który nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z tych przepisów wynika, że organ administracji winien wyczerpująco ocenić operat szacunkowy, zaś w razie jakichkolwiek wątpliwości co do jego prawidłowości podjąć działania zmierzające do usunięcia tych wątpliwości. Jedynym ograniczeniem w wyborze tych działań, stawianym przez ustawodawcę, jest zakaz zastąpienia innym dowodem dowodu z operatu szacunkowego w zakresie ustalenia wartości nieruchomości. Nie jest jednakże wykluczone żądanie wyjaśnienia przez rzeczoznawcę majątkowego sporządzonej wyceny. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ II instancji wymogów tych dochował i dokonał wszechstronnej i obiektywnej oceny sporządzonego operatu szacunkowego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że treść operatu w niektórych fragmentach wywołała wątpliwość zarówno odwołującego się jak też Wojewody [...]. Organ nie pominął ich jednak i nie przeszedł nad nimi do porządku lecz w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości, tak aby pełna ocena operatu była możliwa, zwrócono się do jego autora o dodatkowe informacje pytając dlaczego jako jedno z kryteriów zastosował wymóg by powierzchnia działki nie przekraczała 150 m2, pomimo że nieruchomość stanowiąca przedmiot postępowania miała 866 m2. . Rzeczoznawca, w ramach udzielania uzupełniających informacji, wyjaśnił, że wskazanie ww. kryterium stanowiło oczywistą omyłkę albowiem kryterium to nie było stosowane przy doborze działek. Rzeczoznawca wskazał, że nabywcy dla celów budowy drogi kupują działki w tej samej cenie jednostkowej niezależnie od powierzchni kupowanej działki. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że kwestionując prawidłowość operatu strona, jak wynika z akt sprawy, nie przedłożyła w charakterze przeciwdowodu odmiennego operatu, ani żadnych innych dokumentów obrazujących transakcje analogicznymi działkami odmienne niż uwzględnione w operacie. Nie uzyskała też kwestionującej operat wydanej w trybie art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, która to organizacja władna jest dokonać oceny prawidłowości sporządzonego operatu. Podniesiony zaś w skardze argument, iż biegli w postępowaniach przed sądami powszechnymi odmiennie obliczyli wartość nieruchomości, co zdaniem strony dowodzi niewłaściwości obliczeń dokonanych przez rzeczoznawcę, w rzeczywistości w żadnej mierze nie podważa wiarygodności operatu. Wycena dokonywania na podstawie art. 73 ustawy wskazanej powyżej odpowiadać ma bowiem przywołanym wyżej normom, nie zaś ustaleniom wynikającym z wyceny dokonywanej dla innych potrzeb. Nietrafny jest także zgłoszony w trakcie postępowania drugoinstancyjnego zarzut nieprawidłowego, w odczuciu strony, uwzględnienia przez rzeczoznawcę nie tylko transakcji w B. lecz także gminach ościennych (I., L., C.), w których ceny nieruchomości są niższe. Po pierwsze bowiem stosownie do cytowanego wyżej § 36 rozporządzenia badaniu podlegać ma rynek lokalny i regionalny (dopiero gdyby na tym terenie liczba transakcji nie wyniosła co najmniej kilkanaście niedopuszczalnym byłoby podejście porównawcze), po drugie z uwagi na wskazaną przez skarżącego różnicę w cenach nieruchomości w zależności od jej położenia rzeczoznawca zastosował współczynnik korygujący, którego zastosowanie pozwoliło na podwyższenie ceny średniej do kwoty 85,00 zł, a więc najwyższej ceny za 1 m2 uzyskanej w B. Tym samym zawarty w aktach sprawy operat stanowiący podstawę określenia wartości należącej w przeszłości do J. O. działki uznać należy za zgodny z treścią § 36 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, poprawnie przyjęto w nim bowiem właściwą metodę szacowania wartości nieruchomości i na podstawie analizy szeregu transakcji dokonano stosownych obliczeń. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo przytoczyły nadto i zastosowały przepisy prawa, poprawnie przeprowadzono też postępowanie wyjaśniające obejmujące przed organem I instancji m.in. rozprawę administracyjną. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.