II SA/Gl 1643/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. B. S., działający przez pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy rozstrzygniecie Zastępcy Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. z dnia [...] r., nr [...], nakładające na skarżącego karę pieniężną w wysokości 52 392,00 zł (pięćdziesiąt dwa tysiące trzysta dziewięćdziesiąt dwa złote) za zajęcie pasa drogowego. W piśmie procesowym z dnia 27 września 2013 r. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), względnie zwrócono się z takim wnioskiem do Sądu na zasadzie 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na możliwość powstania nieodwracalnych bądź trudnych do odwrócenia następstw w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd. Dalej motywując wniosek pełnomocnik B. S. zwróciła uwagę na trudną sytuację finansową skarżącego. Prowadzi on bowiem działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowe "A", która jednak przynosi stratę wynoszącą na koniec miesiąca sierpnia 90 841,93 zł (dziewięćdziesiąt tysięcy osiemset czterdzieści jeden złotych i dziewięćdziesiąt trzy grosze). Z działalnością tą wiąże się obowiązek terminowego regulowania zobowiązań, a opóźnienia w zapłacie mogą zdaniem pełnomocnika doprowadzić do obciążenia skarżącego dodatkowymi kosztami w postaci odsetek i kar umownych, a nawet do wypowiedzenia umów przez kontrahentów, co pogorszy jedynie sytuację strony. Podkreślono przy tym, że pensje wypłacane pracownikom zatrudnionym w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej stanowią ich główne źródło dochodu, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w znacznych rozmiarach również tym osobom. Pełnomocnik wskazała także na wysokość zobowiązań wobec byłej żony z tytułu alimentów i podziału majątku wspólnego. Jednocześnie uzasadniając wniosek podniesiono, że skarżący z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności narażony jest na utratę korzyści wynikających z możliwości zainwestowania kwoty 52 392,00 zł (pięćdziesiąt dwa tysiące trzysta dziewięćdziesiąt dwa złote), a ewentualne roszczenie o odszkodowanie obejmujące utracone korzyści musiałoby być prowadzone w odrębnym postępowaniu sądowym, co uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do czasu wydania orzeczenia w sprawie. Na podstawie zarządzenia z dnia 28 października 2013 r. wezwano pełnomocnika strony do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wystąpienia po stronie skarżącego znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków wskazując, że nadesłane dokumenty obrazują jedynie wysokość straty za okres ośmiu miesięcy 2013 r. W odpowiedzi nadesłano oświadczenie głównego księgowego przedsiębiorstwa z dnia 7 listopada 2013 r., w którym podano wysokość kosztów związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą (wynagrodzenia, ochrona, ubezpieczenie i utrzymanie budynku, podatek od nieruchomości, odsetki od kredytu). Do oświadczenia dołączono wykaz obrotów kont księgowych dotyczących kosztów ze stanem na koniec miesiąca września 2013 r. Następnie jako załączniki do pisma z dnia 19 listopada 2013 r. pełnomocnik strony nadesłała kopie ugód dotyczących zobowiązań skarżącego wynikających z podziału majątku wspólnego i alimentów, a także umów zawartych z "C" Sp. z o.o. i "D" S.A. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówiło wstrzymania wykonania wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że organy administracji publicznej działają tutaj w ramach uznania administracyjnego, biorąc pod uwagę argumenty podane przez stronę. Przedstawione przez skarżącego okoliczności natury ekonomicznej mogłoby zostać uwzględnione - zdaniem organu - jedynie w przypadku wątpliwości co do zebranego w sprawie materiału dowodowego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, co nie miało miejsca w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. W piśmie z dnia 27 września 2013 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu pełnomocnik skarżącego zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ten rozpoznało w pierwszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., jednak organ nie uwzględnił żądania strony. W tej sytuacji został on rozpatrzony przez tutejszy Sąd. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, zatem ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Jednak to na stronie występującej z wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania wskazanych przez stronę aktów, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11, LEX nr 984625). W realiach rozpoznawanej sprawy chodzi o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane uiszczeniem przez skarżącego wymierzonej kary, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uchylenia decyzji organów administracyjnych zapłata ta nie powinna być dokonywana. Ponieważ Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, nie może więc sam stwierdzić, czy wykonanie aktu spowoduje takie zagrożenia. W ocenie Sądu pełnomocnik B. S. nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co prawda nadesłane zostały kopie dokumentów, z których wynika, że poziom zobowiązań skarżącego związanych zarówno z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i prywatnych jest znaczny, jednak brak jest jakichkolwiek informacji na temat aktywów wchodzących w skład przedsiębiorstwa, w tym stanu rachunków bankowych, a także danych dotyczących prywatnego majątku skarżącego. Z tego względu Sąd nie może ocenić, czy terminowość spłaty zobowiązań skarżącego, której niedochowanie zdaniem pełnomocnika mogłoby spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, również po stronie pracowników, jest zagrożona, tym bardziej, że w pismach kierowanych do Sądu pełnomocnik nie wskazała na jakiekolwiek trudności w tym zakresie. Podkreślenia wymaga tutaj, że na podstawie przesłanych dokumentów dotyczących prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej obrazujących wysokość przychodów i kosztów, trudno analizować sytuację finansową samego przedsiębiorstwa od strony płynności finansowej, a to ten czynnik - a nie osiągana przez nie strata - decyduje o możliwości zapłaty wymierzonej kary lub braku takiej możliwości i konsekwencjach z tym związanych. To samo dotyczy majątku prywatnego skarżącego i jego zobowiązań z tytułu podziału majątku wspólnego czy z tytułu alimentów. Brak całościowych danych uniemożliwia ocenę zasadności wniosku. Biorąc pod uwagę natomiast wysokości samych tylko zobowiązań skarżącego wynikających z ugody z dnia 17 listopada 2011 r. dotyczącej podziału majątku wspólnego (pozostała do zapłaty do końca czerwca 2015 r. kwota wnosi siedemset pięćdziesiąt tysięcy złotych, całość spłat osiągnęła wartość dwóch milionów złotych), do których zapłaty sam się zobowiązał na mocy tej ugody, nie można stwierdzić, że sytuacja majątkowa B. S. jest na tyle ciężka, że uiszczenie kary nawet w wysokości 52 392,00 zł (pięćdziesiąt dwa tysiące trzysta dziewięćdziesiąt dwa złote), spowoduje powstanie po jego stronie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Również zdaniem Sądu powołanie się przez pełnomocnika na utracone korzyści związane z niemożnością zainwestowania tej kwoty jest w tym przypadku nietrafne biorąc pod uwagę możliwość dochodzenia ewentualnego odszkodowania w odrębnym postępowaniu, a ponadto pełnomocnik nie wskazała, jakiej wysokości szkoda mogłaby powstać po stronie skarżącego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że dane przedstawione przez pełnomocnika B. S. nie są kompletne, stąd nie ma możliwości oceny sytuacji skarżącego pod kątem prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem z góry założyć, że zapłata kary spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną zapłacone czy wyegzekwowane. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego niewątpliwie charakter odwracalny. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.