II SA/Gl 1644/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniach: 27 listopada 2012 r. oraz 15 kwietnia 2013 r. pracownicy Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. stwierdzili zajęcie pasa drogowego al. [...] w C. poprzez umieszczenie jednostronnej tablicy reklamującej firmę [A] o powierzchni 3 m2 (2,5 m x 1,2 m). Po wszczęciu w tej sprawie postępowania pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r. i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Zastępca Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C., decyzją z dnia [...] r. nr [...] nałożył na B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B. S. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "[B]" z siedzibą w C. karę pieniężną w wysokości 7.992,00 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej al. [...] w C., celem umieszczenia reklamy o powierzchni 3 m2, na działce drogowej nr [1], obręb [...], bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach od 27 listopada 2012 r. do 23 kwietnia 2013 r. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik B. S. zarzucił, że reklama znajduje się poza pasem drogowym, gdyż usytuowana jest w odległości większej niż 0,75 m od granicy drogi. W tym względzie powołał się na treść art. 34 ustawy o drogach publicznych, który określa odległości granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządzeń wymienionych w art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z nim odległość ta winna wynosić co najmniej 0,75 m. Ponadto podniósł, że organ I instancji nie wykazał, aby reklama kolidowała z elementami pasa drogowego (jezdnią lub chodnikiem itp.). Nadto zwrócił uwagę, że organ administracji stosownie do art. 36 ustawy o drogach publicznych winien przede wszystkim wezwać do usunięcia obiektu z terenu pasa drogowego, a dopiero w dalszej kolejności nakładać karę pieniężną. W odwołaniu stwierdzono również, że reklama została ulokowana w przedmiotowym miejscu w ramach pozwolenia na budowę nr [...], wydanego w dniu [...] r. przez Prezydenta Miasta C. (znak [...]) obejmującego budowę autosalonu i serwisu samochodowego wraz infrastrukturą towarzyszącą i znajduje się na terenie objętym tym pozwoleniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 40 ust. 1, 2, 6 i 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, zwanej dalej ustawą lub ustawą o drogach publicznych) oraz § 4 ust. 1 uchwały Rady Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, udzielanej w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczy to m. in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych (art. 40 ust. 12 ustawy). Pozostaje poza sporem, że objęta postępowaniem tablica ustawiona w pasie drogowym al. [...] ma charakter reklamy, gdyż odpowiada definicji legalnej pojęcia "reklamy" zawartej w ustawie o drogach publicznych. Według definicji ustawowej, reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę (art. 4 pkt 23 ustawy). Zgodnie zaś z definicją legalną, pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy). Jest to więc przede wszystkim teren wydzielony geodezyjnie, w obrębie którego zlokalizowana jest droga oraz obiekty i infrastruktura związana z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Obiekt (np. reklama) znajduje się więc w obszarze pasa drogowego, gdy posadowiony został w granicach działki geodezyjnej przeznaczonej pod drogę publiczną. Nadto SKO zwróciło uwagę, że wskazane w art. 34 ustawy odległości na które powołano się w odwołaniu liczy się nie od krawędzi drogi, lecz od granicy pasa drogowego. Tym samym argument o położeniu reklamy w odległości większej niż 0,75 m od krawędzi drogi nie stanowi również dowodu na to, że sporna reklama znajduje się poza obszarem pasa drogowego. Odnośnie usytuowania tej reklamy SKO stwierdziło, że w aktach sprawy znajduje się mapa zasadnicza, na którą naniesione zostały granice poszczególnych działek, w tym działki nr [1], która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako droga. Lokalizację reklamy odzwierciedlono na mapie zasadniczej, która przedstawia nie tylko przebieg granic działek, ale również informacje co do istniejącej infrastruktury technicznej i jej ukształtowania. Odniesienie informacji zawartych na mapie do dokumentacji fotograficznej pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że reklama znajduje się w pasie drogowym al. [...]. Mianowicie posadowiona jest ona na szczycie skarpy, która znajduje się w pasie drogowym. Stwierdziło też, że zgodnie z treścią art. 40 ust. 12 ustawy o wymierzeniu kary przesądza fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Dokonując ustalenia w tym względzie organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej. Oznacza to, że błędne przeświadczenie strony o tym, iż tablica znajduje się poza pasem drogowym nie może mieć wpływu na fakt wymierzenia kary pieniężnej. Nie zachodzi też konieczność wykazania, iż samowolne zajęcie pasa drogowego utrudnia korzystanie z poszczególnych jego elementów (np. jezdni czy chodnika) przez uczestników ruchu. Wymierzenie kary nie jest też uzależnione od wcześniejszego wydania przez zarządcę drogi decyzji o jakiej mowa w art. 36 ustawy o drogach publicznych. Kolegium nie podzieliło również stwierdzenia jakoby uzyskane przez B. S. pozwolenie na budowę autosalonu i serwisu zezwalało na ulokowanie w pasie drogowym spornej reklamy. Lokowanie jakiekolwiek obiektu w pasie drogowym wiąże się bowiem z obowiązkiem wcześniejszego uzyskania zezwolenia, wydawanego w autonomicznym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w oparciu o ustawę o drogach publicznych. Takim zaś zezwoleniem odwołujący się nie dysponował. Nadto SKO zauważyło, że przywołane w odwołaniu pozwolenie na budowę odnosi się do działki nr 2 położonej w C. przy ul. [...] nr 3, podczas gdy reklama posadowiona jest na działce drogowej nr 1 – al. [...]. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO pełnomocnik B. S. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: 1. art. 156 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 19 kpa oraz art. 18 a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu stwierdzenia przez organ II instancji nieważności decyzji organu I instancji, z uwagi na niewłaściwość organu administracji, tj. wydanie decyzji administracyjnej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta C. – Zastępcę Dyrektora MZDiT w C. zamiast przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, 2. art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 34 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu przez organ II instancji, iż reklama znajdująca się przy drodze krajowej al. [...] na działce nr 1 obręb [...] leży w obrębie pasa drogowego, podczas gdy w/w reklama znajduje się poza granicą pasa drogowego tj. w odległości większej niż 0,75 m od granicy drogi i innych urządzeń, 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy skarżący posiadał odpowiednie pozwolenie na budowę infrastruktury dotyczącej działalności salonu samochodowego, jaki obręb obejmowało pozwolenie oraz czy posadowiona reklama znajduje się w obrębie pasa drogowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że z uwagi na treść art. 18 ustawy o drogach publicznych decyzja o nałożeniu kary została wydana przez niewłaściwy organ. Podobnie jak w odwołaniu powołując się na treść art. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 34 ustawy podniesiono, że przy drodze krajowej al. [...], na wysokości gdzie zlokalizowano reklamę skarżącego poza jezdnią i poboczem, nie znajdują się żadne urządzenia infrastruktury drogowej. Dlatego też, punktem od którego należało liczyć granicę pasa drogowego jest zewnętrzna krawędź drogi. Skoro przedmiotowa reklama znajduje się w odległości większej niż 0,75 m od al. [...] to oznacza to, że została posadowiona poza pasem drogowym. Jej posadowienie nie zagrażało też bezpieczeństwu w ruchu drogowym o czym świadczy fakt, iż nikt wcześniej nie zgłaszał zastrzeżeń co do takiego jej usytuowania. Nie wydano też decyzji z nakazem jej usunięcia. Co więcej decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. zezwolił skarżącemu na umieszczenie reklamy w tym samym miejscu, na istniejącej tam konstrukcji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zajęciem pasa drogowego nie jest każde zajęcie, a wyłącznie takie które zagraża bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co w przypadku objętej postępowaniem reklamy nie miało miejsca. Dalej podniesiono, że opierając się na dokumentach sporządzonych w toku postępowania administracyjnego nie można określić ani granic działki drogowej 1 obręb [...], ani szerokości jezdni oraz chodników drogi krajowej al. [...]. W konsekwencji nie wiadomo, czy reklama koliduje z elementami pasa drogowego (chodnikiem, jezdnią itp.), czy tylko przekracza granice działek ewidencyjnych przeznaczonych pod drogi. Tym samym przedmiotowe postępowanie dowodowe było prowadzone przez organy administracji w sposób wadliwy. Podtrzymano też zarzut, że w świetle treści art. 36 ustawy w przedmiotowej sprawie organ administracyjny winien w pierwszej kolejności wezwać skarżącego do usunięcia ewentualnego naruszenia, a dopiero później nakładać karę pieniężną. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo w odniesieniu do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez organ niewłaściwy, organ odwoławczy powołał się na treść art. 19 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym w granicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Na rozprawie sądowej w dniu 6 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 8, 9 i 10 kpa, ponieważ czynności dowodowe związane ze stwierdzeniem zajęcia pasa drogowego były wykonywane bez zawiadomienia skarżącego. Nadto postępowanie zostało wszczęte z dużym opóźnieniem, co miało bezpośredni wpływ na wysokość nałożonej kary. Podniósł również, że 28 lutego 2014 r. tutejszy Sąd uwzględnił skargę skarżącego w sprawie o identycznym stanie faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest w sprawie dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W pierwszej kolejności za niezasadny należy uznać zarzut wydania zaskarżonej decyzji w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Jak to bowiem trafnie odniesiono w odpowiedzi na skargę właściwość Prezydenta Miasta C. do orzekania w sprawie w pierwszej instancji wynika z art. 40 ust. 2 w zw. z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, w sytuacji gdy pozostaje poza sporem i nie budzi wątpliwości, że objęta postępowaniem reklama była usytuowana w granicach miasta C. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie kwestii uzyskania pozwolenia na usytuowanie reklamy w związku z wydaniem na rzecz skarżącego pozwolenia na budowę infrastruktury dotyczącej działalności wybudowanego i użytkowanego przez niego autosalonu. W żaden bowiem sposób skarżący nie wykazał i w ogóle nie uzasadnił twierdzenia, że pozwolenie to dotyczyło nieruchomości, na której została usytuowana sporna reklama. Wprost przeciwnie, jak to zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, a co wynika z treści ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę autosalonu i serwisu samochodowego "[A]" wraz z infrastrukturą techniczną (potwierdzona za zgodność kserokopia w aktach adm. – k. 21-26), pozwolenie to dotyczyło inwestycji na działce nr 2 przy ul. [...] nr 3, a nie na działce nr 1 przy al. [...]. W konsekwencji należało uznać, że zarzut ten został sformułowany całkowicie w oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy. Nadto jak to zasadnie stwierdziło SKO na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy musiałby wydać zgodę Prezydent Miasta C. w odrębnym postępowaniu jako zarządca drogi a nie jako organ architektoniczno-budowlany. Nie można podzielić także wynikającego z treści uzasadnienia skargi zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 36 ustawy o drogach publicznych. Sąd podziela bowiem w całej rozciągłości stanowisko SKO, że spoczywający na zarządcy drogi z mocy art. 40 ust. 12 ustawy obowiązek wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nie jest uwarunkowany w jakikolwiek sposób od wcześniejszego wydania decyzji o przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego. Skoro nie zostało zakwestionowane ustalenie zarówno co do powierzchni objętej postępowaniem reklamy, co do okresu w którym była ona umieszczona bez zarządcy drogi ani co do tego kto był jej właścicielem, to rozstrzygnięcie skargi sprowadza się w pierwszej kolejności do rozstrzygnięcia spornej pomiędzy stronami kwestii, czy reklama ta była umieszczona w pasie drogowym w rozumieniu art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W tym zakresie w stanie faktycznym niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko organów orzekających. W związku z treścią art. 34 ustawy należy zwrócić uwagę, że do leżących w pasie drogowym urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem (zabezpieczeniem) i obsługą ruchu, a także do urządzeń związanych z potrzebami zarządzania drogą zalicza się m. in. wykopy i nasypy pod drogi oraz rowy. Zgodnie przy tym z brzmieniem tego przepisu granice pasa drogowego powinny przebiegać w przypadku dróg innych niż autostrady i drogi ekspresowe w odległości co najmniej 0,75 m od zewnętrznej krawędzi tych urządzeń. Z przepisu tego w żadnym zatem razie nie można wyprowadzić wypowiadanego przez pełnomocnika skarżącego stwierdzenia, że granica pasa drogowego nie może przebiegać w dalszej odległości. Są to bowiem bez wątpienia odległości minimalne. Nawet gdyby jednak podzielić w tym względzie stanowisko skarżącego (którego uzasadnienie przedstawione w skardze nie jest w pełni komunikatywne) to należy mieć na uwadze, że sporna reklama była usytuowana niewątpliwie nawet jeszcze przed zewnętrzną krawędzią wykopu pod al. [...], a mianowicie na górnej części skarpy tego wykopu. Wynika to w sposób nie budzący wątpliwości zarówno ze zgromadzonego w sprawie materiału fotograficznego jak i z zalegającej w aktach sprawy mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem usytuowania reklamy. Takie jej usytuowanie wynika też z załącznika mapowego do decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., którą udzielono skarżącemu pozwolenia umieszczenia reklamy na tej samej konstrukcji w okresie od 24 kwietnia 2013 r. (karta 7 i 8 akt sądowych). Złożenie przez skarżącego wniosku o wydanie tej decyzji świadczy przy tym o niekonsekwencji jego stanowiska, że miejsce w którym reklama była umieszczona nie jest położone w pasie drogowym. W świetle tych dowodów dowolne jest stwierdzenie zawarte w skardze, że nie zostały ustalone granice działki drogowej nr 1 obręb [...]. Należy też w tej kwestii zwrócić uwagę na treść pkt 18 załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), zgodnie z którym do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Z treści tego przepisu wynikałoby, że teren oznaczony w ewidencji gruntów jako "drogi – dr", pokrywa się z terenem leżącym w pasach drogowych dróg (zobacz też w tym względzie wyroki WSA w Lublinie z dnia 17 października 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 338/08 i z dnia 17 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 56/12 – LEX nr 498155 i nr 1145278). Jak wynika zaś z zalegającego w aktach administracyjnych wypisu z rejestru gruntów (k. 4 akt) działka nr 1 na której usytuowana była sporna reklama stanowi w tej ewidencji użytek o symbolu "dr". Nawet gdyby jednak przyjąć, że samo oznaczenie terenu w ewidencji gruntów nie przesądza jeszcze o tym, że cały ten teren leży w pasie drogowym drogi, to z przyczyn wskazanych wyżej wątpliwość taka nie zachodzi w odniesieniu do miejsca w którym usytuowana była przedmiotowa reklama. Znajdowało się ono bowiem na skarpie wykopu pod al. [...], gdy tymczasem zgodnie z art. 34 ustawy pas drogowy powinien się kończyć co najmniej w odległości 0,75 m od zewnętrznej krawędzi tego wykopu. Za pozbawione podstaw prawnych należy też uznać stanowisko, że za podlegające karze zajęcie pasa drogowego bez pozwolenia zarządcy drogi może być uznane jedynie zajęcie, które zagraża bezpieczeństwu w ruchu lądowym, czy też koliduje z elementami pasa drogowego. Przeczy temu nie nasuwająca wątpliwości treść art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 1 i 2 ustawy. Nie mógł też odnieść skutku zgłoszony na rozprawie sądowej zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8, 9 i 10 kpa w związku z przeprowadzeniem niektórych czynności dowodowych bez udziału skarżącego. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Za dowód taki mogą być zatem uznane dokumenty sporządzone w następstwie czynności monitorujących, dokonywane czy to przez pracowników organu czy też przez inne podmioty działające na zlecenie zarządcy drogi, również dla potrzeb różnego rodzaju spraw. Z natury rzeczy dokumenty takie są sporządzane bez udziału przyszłych stron postępowania, co nie oznacza, że nie mogą być włączone w poczet materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do ich treści, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący nie podważył przy tym treści tych dowodów. Sąd nie mógł uwzględnić też zarzutu opóźnienia wszczęcia i zakończenia postępowania w sytuacji gdy skarżący konsekwentnie podważał i podważa stanowisko organów, że zajął pas drogowy bez wymaganej zgody zarządcy drogi oraz gdy nie usunął reklamy niezwłocznie po zawiadomieniu go o wszczęciu postępowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 6 ustawy kara wymierzana jest za każdy dzień zajmowania pasa drogowego bez zarządcy drogi (zobacz w tym względzie wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 620/13). Nie mogło też odnieść skutku powoływanie się na wyrok tut. Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1643/13, którym uwzględniono skargę skarżącego. Zapadł on bowiem w sprawie o innym stanie faktycznym gdyż dotyczył reklamy położonej w innym miejscu. Wyrażone w nim wątpliwości co do umieszczenia reklamy w pasie drogowym nie mają odniesienia do niniejszej sprawy, w której zdaniem Sądu zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zostało w dostateczny sposób wykazane. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.