II SA/Gl 1647/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Skarżący, na druku urzędowego formularza, zwrócił się o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca zamieszkuje wraz żoną oraz synem. W skład jego majątku wchodzi lokal mieszkalny o pow. 78 m2, a dochody jego rodziny kształtują się na poziomie około 1270 zł miesięcznie. Skarżący, przy jednym ze swoich pism procesowych nadesłał wyciąg z rachunku bankowego, z którego wynika, że otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 731 zł netto miesięcznie oraz spłaca dwa kredyty. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na względzie treść przywołanych wyżej przepisów i konfrontując ją z okolicznościami powołanymi przez skarżącego uznano, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć przyjdzie, że łączny dochód w rodzinie W. P. jest stosunkowo niski, co oznacza, że po odliczeniu kosztów bieżącego utrzymania do dyspozycji trzech osób pozostaje stosunkowo niewielka kwota. Co prawda wnioskodawca nie podał nawet orientacyjnej wysokości wydatków przeznaczanych na utrzymanie się, nie mniej jednak, biorąc pod uwagę realia ekonomiczno – gospodarcze, w tym wielkość zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz ilość domowników można założyć, że kształtują się one na poziomie około 200 – 300 zł. Wobec powyższego do dyspozycji jego rodziny pozostaje co miesiąc kwota około 900 zł, co oznacza, że służy ona zaspokajaniu elementarnych potrzeb egzystencjalnych. W opisywanej sytuacji konieczność uiszczenia stosunkowo niewielkiej kwoty wpisu od skargi (będącego zasadniczym wydatkiem na tym etapie postępowania) mogłaby prowadzić do zachwiania sytuacji materialnej strony. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.