II SA/Gl 165/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S.G. na czynność Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia [...]r. M. S.G. wystąpiła do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...]. W dniu [...]r. wnioskodawczyni zostało doręczone pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w G., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta G., z dnia [...]r. nr [...], odmawiające uwzględnienia powyższego wniosku. Jednocześnie organ pouczył stronę o prawie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, po uprzednim zwróceniu się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe pismem wniesionym osobiście w biurze podawczym Urzędu Miejskiego w G. dniu [...]r., M. S.G. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na zmiany zaszłe po wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Organ podtrzymał swoje stanowisko wyjaśniając w piśmie z dnia [...]r., znak: [...], że brak jest podstaw prawnych do dokonania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Odpowiedź organu została doręczona stronie w dniu [...]r. Pismem z dnia [...]r. M.S.G. ponownie wystąpiła do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem o zwrot żądanej wcześniej nadpłaty za wydanie karty pojazdu. W piśmie z dnia [...]r., znak: [...], doręczonym stronie w dniu [...]r., Prezydenta Miasta G. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...]r. W związku z powyższym w dniu [...]r. M.S.G. złożyła w biurze podawczym Urzędu Miejskiego w G. pismo z dnia [...] r., w którym ponownie zażądała zapłaty. W odpowiedzi z dnia [...]r. organ podtrzymał poprzednio wyrażone stanowisko oraz wezwał stronę do sprecyzowania charakteru pisma z dnia [...]r. Pismem z dnia [...] r., złożonym osobiście w dniu [...] r., strona wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...]r., nr [...] wskazując ponownie, że brak jest podstaw prawnych do dokonania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. W dniu [...] r. w biurze podawczym Urzędu Miejskiego w G. M. S.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na Prezydenta Miasta G., domagając się zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy ją zatem zaliczyć do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Wskazać należy, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wywiązanie się przez skarżącego z obowiązku wyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia. W odniesieniu do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W świetle powyższego należy zwrócić uwagę na wcześniejsze skierowane do skarżącej pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w G., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., nr [...]. Pismo to stanowiło odpowiedź na pisemny wniosek skarżącej z dnia [...]r., w którym po raz pierwszy domagała się zwrotu nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, skarżąca otrzymała tę pisemną odpowiedź w dniu [...]r. Biorąc pod uwagę treść tego pisma oraz pisma organu z dnia [...]r., nr [...], stwierdzić należy, że dotyczy ono tej samej sprawy indywidualnej, skierowane jest do tego samego podmiotu, odnosi się do tego samego uprawnienia tego podmiotu, zaś uprawnienie to oparte zostało na tych samych podstawach prawnych. Tym samym uznać należy, że czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął swój bieg od dnia [...]r., tj. od dnia doręczenia jej pisma z dnia [...] r. nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta z pismem wezwaniem w dniu [...]r. W konsekwencji to wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa wyznacza terminy, w których dopuszczalne było wniesienie skargi na czynność materialnotechniczną, jaką stanowi odmowa zwrot pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. Organ udzielił skarżącej odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia [...]r., które zostało jej doręczone w dniu [...] r. Reasumując, skoro zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a za jedynie dopuszczalne uznaje się wezwanie z dnia [...]r., to uznać należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Termin do wniesienia skargi upłynął bowiem bezskutecznie w dniu 9 stycznia 2012 r. (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 992/08). Tymczasem skarga została złożona osobiście przez skarżącą w siedzibie organu w dniu [...]r. Mając na względzie powyższe skarga podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.