II SA/Gl 168/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia statutu spółki wodnej p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę Zaskarżona decyzja SKO w K. została wydana w następstwie rozpoznania odwołania "A" w B. od decyzji Prezydenta Miasta B.. Skarga do sądu została zatem wniesiona przez podmiot, który jako organ administracji publicznej rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w pierwszej instancji. Z akt nie wynika aby działająca na prawach powiatu Gmina B. występowała w tej sprawie w charakterze strony. Również z treści skargi nie wynika aby Miasto B. miało mieć w tym postępowaniu taki status i aby z uwagi na naruszenie jego interesu prawnego lub obowiązku /w zw. z art. 28 Kpa/ wniesiono skargę. Treść skargi wskazuje jednoznacznie, że została ona wywiedziona przez Prezydenta B. jako przez organ pierwszej instancji a nie jako podmiot reprezentujący na zewnątrz Gminę B. /Miasto B./. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a./ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Takim podmiotem nie może być jednak organ I instancji, którego orzeczenie było przedmiotem orzeczenia organu odwoławczego, zaskarżonego następnie do sądu administracyjnego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zajętym w odpowiedzi na skargę, że w tym zakresie orzecznictwo zarówno Sądu Najwyższego jak i sądów administracyjnych jest jednolite i nie budzi wątpliwości. Powszechnie aprobuje się bowiem pogląd, że organ administracji publicznej orzekający w I instancji nie ma własnego interesu prawnego do kwestionowania orzeczenia organu odwoławczego. Organ ten wydając decyzję w sprawie działa jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie /tak m.in. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. III RN 107/00 i OSP 2002, nr 10 poz. 133/. Wobec powyższego skarga Prezydenta Miasta B. jako w świetle art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 tej ustawy. Inna sytuacja wystąpiłaby natomiast zdaniem Sądu gdyby Miasto B. było stroną postępowania a skarga została wniesiona w jego imieniu przez Prezydenta Miasta B.. Jak jednak wykazano na wstępie uzasadnienia taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.