II SA/Gl 1682/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 404/24 w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 22 stycznia 2024 r. nr SKOIV/424/2960/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowieniowe postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 404/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 22 stycznia 2024 r. nr SKOIV/424/2960/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, oddalił skargę. Prawidłowo umocowany pełnomocnik A. J. wywiódł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem. W jej uzasadnieniu wskazał na brak rozpatrzenia jego wniosku o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 404/24, co w jego ocenie, mogło go wprowadzić w błąd co do stanu sprawy i możliwości obrony praw skarżącej. Pełnomocnik skarżącej był przekonany, że ów wniosek zostanie uwzględniony, wobec tego nie uczestniczył w rozprawie, na której wydano wskazany na wstępie wyrok. Zdaniem pełnomocnika brak formalnego rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania sądowego o sygn. akt II SA/Gl 404/24 wpływa na prawa skarżącej i wymaga wznowienia postępowania w tej sprawie na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. dalej p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że ww. decyzja tego organu wydana była w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. stanie prawnym. Z kolei wniosek o zawieszenie postępowania był skierowany do Sądu a nie do tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z powyższego przepisu wynika, że pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym, tj. czy skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i czy została złożona w ustawowym terminie. Tylko łączne spełnienie obu tych przesłanek stwarza możliwość rozpoznania zasadności skargi o wznowienie postępowania. Zaznaczyć również należy, że samo powołanie się na przepisy art. 271 – art. 274 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt GSK 1242/04; z 21 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 45/06 oraz z 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I FSK 607/06). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W skardze powołano się na przesłankę z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., która przewiduje m.in., że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Pełnomocnik skarżącej uważa, że brak rozpoznania jego wniosku o zawieszenie postępowania sadowego mógł wprowadzić go w błąd co do stanu sprawy i możliwości obrony praw skarżącej. Ponadto, pełnomocnik pozostawał w przeświadczeniu, że wniosek zostanie uwzględniony zatem nie uczestniczył w rozprawie. W świetle powyższego wskazać należy, że w aktach o sygn. II SA/Gl 404/24 w istocie znajduje się powołany w ramach wcześniejszych rozważań wniosek pełnomocnika skarżącej. Wnosi w nim o zawieszenie tego postępowania do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności S.J. (ojca skarżącej), gdyż w ocenie pełnomocnika, wynik postępowania administracyjnego w ww. sprawie miałby decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o sygn. akt II SA/Gl 404/24. Wniosek ten wpłynął do Sądu w dniu 17 września 2024 r. i jak zasadnie wskazał pełnomocnik skarżącej nie został on procesowo załatwiony. Istotne jest jednak, że ewentualny zarzut w tym zakresie mógłby stanowić podstawę do wywiedzenia przez skarżącą skargi kasacyjnej od powołanego na wstępie wyroku z dnia 25 września 2024 r. Brak rozpoznania powyższego wniosku nie jest natomiast okolicznością wskazującą na zaistnienie podstawy z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej nie zarzuca, że nie został zawiadomiony skutecznie o terminie rozprawy, na której Sąd wydał wyrok objęty skargą o wznowienie postępowania. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca zawiadomienie z dnia 12 sierpnia 2024 r. została przesłana na podany w piśmie skarżącej z dnia 15 kwietnia 2024 r. adres do korespondencji (vide:. k. nr 11 akt sądowych) i wobec nieobecności adresata w tym miejscu była dwukrotnie awizowana (w dniach 16 i 26 sierpnia 2024 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza została ona zwrócona do Sądu. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie dla pełnomocnika skarżącej było skuteczne i zostało dokonane z upływem 30 sierpnia 2024 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Niestawienie się na rozprawie, z uwagi na przekonanie pełnomocnika skarżącej, że postępowanie w sprawie zostanie zawieszone, w sytuacji w której zawiadomienie było prawidłowe, nie stanowi ustawowej przesłanki wznowienia postępowania. Komplementarnie wyjaśnić wymaga, że w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 404/24 brak było podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej o zawieszenie postępowania, gdyż wydając decyzję organ powinien był uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie orzekania. Nie było natomiast sporne w sprawie, że S.J. nie legitymował się wówczas orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zaakcentować należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy merytorycznie, nie jest zatem uprawniony do przyznania bądź odmowy wnioskowanego przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego. Rola Sądu sprowadza się bowiem wyłącznie do kontroli zgodności z prawem działania organu, którego decyzja została zaskarżona. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie, co skutkuje jej odrzuceniem, stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a.