II SA/Gl 1695/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2020 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w Koniecpolu z dnia 17 października 2019 Nr XV/122/2019 w przedmiocie: przyjęcia stanowiska wobec zamiaru budowy zakładu produkcji nawozów organicznych p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu. Rada Miejska w Koniecpolu 17 października 2019 r. podjęła uchwałę Nr XV/122/2019 w sprawie przyjęcia stanowiska Rady Miejskiej wobec zamiaru realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: Budowa zakładu produkcji nawozów organicznych z odpadów biodegradowalnych oraz energii elektrycznej w skojarzeniu na działce nr 1 w Koniecpolu ul. [...]. Uchwała ta podjęta została na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506). W uchwale tej Rada Miejska sprzeciwiła się budowie zakładu produkcji nawozów organicznych z odpadów biodegradowalnych oraz energii elektrycznej w skojarzeniu na działce nr 1, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w Załączniku nr 1 do uchwały. W § 2 zobowiązano organ wykonawczy gminy do przekazania stanowiska wymienionym w nim organom administracji publicznej opiniującym raport oddziaływania na środowisko. W załączniku do tej uchwały powielono prezentowane powyżej stanowisko, a w § 2 tego załącznika zobowiązano organ wykonawczy gminy do podjęcia wszelkich działań uniemożliwiających realizację wyżej wymienionego przedsięwzięcia. Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z 15 listopada 2019 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Koniecpolu Nr XV/122/2019 w sprawie przyjęcia stanowiska Rady Miejskiej wobec zamiaru realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: Budowa zakładu produkcji nawozów organicznych z odpadów biodegradowalnych oraz energii elektrycznej w skojarzeniu na działce nr 1 w Koniecpolu ul. [...] w części określonej w § 2 załącznika nr 1 do uchwały jako sprzecznej z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. Pismem z 26 listopada 2019 r. [A] Sp. z o.o. reprezentowane przez adwokata D. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej wymienioną uchwałę. Uchwale tej zarzucono naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 18 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, art. 15 wskazanej ustawy, art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 169, art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez pozbawione podstaw prawnych przypisanie Radzie Miejskiej w Koniecpolu kompetencji do wydawania organowi wykonawczemu poleceń odnośnie podjęcia konkretnych działań w toku prowadzonego postępowania administracyjnego oraz uniemożliwienia realizacji inwestycji planowanej przez skarżąca Spółkę. Zarzucono naruszenie interesu prawnego i uprawnień skarżącej Spółki do używania i pobierania pożytków z dzierżawionej nieruchomości w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Dodatkowo zarzucono tej uchwale naruszenie postanowień art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez całkowite uniemożliwienie skarżącej Spółce odniesienie się do formułowanych przez Radę Miejską w Koniecpolu twierdzeń i zarzutów dotyczących negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Nadto zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez podjęcie uchwały zawierającej stanowcze twierdzenia odnośnie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na otaczające ją środowisko, w sytuacji gdy twierdzenia te nie są prawdziwe i nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia lub oparcia w dowodach. W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę adwokat M. L. reprezentujący Burmistrza Miasta i Gminy Koniecpol wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wnosząc o odrzucenie skargi podniósł, że skarżąca Spółka nie wykazała interesu prawnego w jej wniesieniu, a jedynie legitymuje się interesem faktycznym. W uzasadnieniu wniosku o oddalenie wniesionej skargi podniesiono, że uchwała ta nie narusza żadnego przepisu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej do sądu administracyjnego sąd ten obowiązany jest dokonać oceny, czy w sprawie tej tego typu wypowiedzenie się jest możliwe, a zatem sąd sprawdza czy skarga jest dopuszczalna. Skarga w rozpoznawanej sprawie wniesiona jest na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego funkcjonującego na poziomie gminy. Skarga taka stosownie do postanowień art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przysługuje każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z kolei po myśli art. 58 ust. 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W świetle przedstawionych rozważań w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy w rozpoznawanej sprawie interes skarżącej Spółki został naruszony. Przed wypowiedzeniem się w tym zakresie dostrzec należy, że treść przedmiotowej uchwały została w istotny sposób zmodyfikowana mocą rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z 15 listopada 2019 r., który stwierdził nieważność § 2 załącznika nr 1 do tej uchwały. Gmina nie wniosła skargi na to rozstrzygnięcie nadzorcze, a zatem jest ono obowiązujące i wpływa na zawartość kwestionowanej uchwały. Analiza treści tej uchwały pozwala stwierdzić, że obecnie zawiera ona wyłącznie stanowisko radnych i tego organu w sprawie związanej z funkcjonowaniem społeczności lokalnej. W uchwale tej w obecnej jej wersji nie ma żadnego stwierdzenia, mocą którego organ ten podejmowałby władcze działania. Uchwała ta zawiera jedynie wyraz określonego poglądu na istotną z punktu widzenia lokalnego sprawę, albowiem radni wyrażają negatywną ocenę lokalizacji określonego zakładu na działce zlokalizowanej na terenie gminy. Skargę na przedmiotową uchwałę wniosła Spółka, która jest dzierżawcą wskazanej działki i zamierza prowadzić na niej działalność gospodarczą. W tej sytuacji rozważyć należy, czy przedmiotowa Spółka wykazała naruszenie jej interesu prawnego, mocą uchwały poddanej kontroli tutejszego sądu. Przypomnieć należy, że treść kwestionowanej uchwały została w istotny sposób zmodyfikowana przez rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego, natomiast skarżąca Spółka w skardze odnosi się w znacznym stopniu do tej treści uchwały, która została mocą wskazanego rozstrzygnięcia usunięta z obrotu prawnego. Obecna treść uchwały nie przydaje skarżącej Spółce możliwości skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem Spółka ta nie wykazuje naruszenia interesu prawnego. Przywoływany art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkuje możliwość wniesienia skargi od wykazania naruszenia interesu prawnego w następstwie wydania kwestionowania uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego. Treść skargi pozwala opowiedzieć się za stanowiskiem, że skarżąca Spółka wykazuje co najwyżej naruszenie interesu faktycznego wynikającego z tego, że jest dzierżawcą terenu, na którym ma być prowadzona działalność gospodarcza. Fakt ten pozwala uznać, że interes prawny skarżącej Spółki byłby naruszony wyłącznie wówczas, gdyby poddana kontroli uchwała wpływała na przebieg postępowań prowadzonych przed organami administracji publicznej, w tym przed organem wykonawczym gminy, zmierzających do realizacji projektowanego przedsięwzięcia. Natomiast kwestionowana uchwała zawiera jedynie stanowisko organu stanowiącego gminy co do trafności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślenia jednakże wymaga to, że organ stanowiący nie uczestniczy w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w sprawie dotyczącej uruchomienia wskazanej działalności gospodarczej i nie może w żaden sposób wpływać na prawa i obowiązki skarżącej Spółki w ramach tych postępowań. Oznacza to, że kwestionowana uchwała jest tylko wyrazem stanowiska tego organu, a tym samym nie mogła naruszyć interesu prawnego skarżącej Spółki, który w ramach postępowań administracyjnych będzie chroniony mocą przepisów ustaw prawa materialnego jak również przepisami prawa procesowego. Na marginesie można zauważyć, że o naruszeniu interesu prawnego skarżącej Spółki nie można mówić także w przypadku pełnej treści kwestionowanej uchwały, ponieważ jej postanowienia skierowane były do organu wykonawczego w gminie i mogła naruszyć wyłącznie interes faktyczny skarżącej Spółki, natomiast jej interes prawny jak zostało to już zaakcentowane chroniony byłby w ramach postępowań administracyjnych prowadzonych przez uprawnione organy administracji publicznej. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przy wydawaniu kwestionowanej uchwały przez Radę Miejska przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są bezzasadne, ponieważ w tym zakresie przepisy te nie mają zastosowania co wynika z postanowień art. 1 przywołanego Kodeksu, jak również i z tego powodu, że z uwagi na odrzucenie niesionej skargi zarzuty tego typu nie podlegają już ocenie. Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie skarżąca Spółka nie wykazała naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia mocą przedmiotowej uchwały. Wobec powyższego należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 5a wyżej wymienionej ustawy orzec jak w sentencji.