II SA/Gl 170/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Spółki A z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta B. – B. z [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Prezydent Miasta B. – B. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 230 i art. 231 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ) wezwał Prezesa Spółki A w B.– B. do przedłożenia w terminie do [...] r. wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska z zakładu mięsnego w B. – B. przy ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że w następstwie przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. w dniu [...]r. kontroli hałasu emitowanego z terenu wskazanego powyżej zakładu, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięku emitowanego w porze nocnej z terenu zakładu do środowiska, na tereny zabudowane. Z tego też powodu organ właściwy do wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska wzywa prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o wydanie tego pozwolenia. Z rozstrzygnięciem takim nie zgodziła się skarżąca Spółka, która wniosła zażalenie. W zażaleniu tym zakwestionowała uzasadnienie wyników kontroli przeprowadzonej na terenie zakładu Spółki, a w szczególności brak w nim wskazania stopnia lub zakresu naruszeń. Nadto strona wnosząca zażalenie przedstawiła działania o charakterze organizatorskim jak również omówiła inwestycje jakie podjęła celem ograniczenia uciążliwości związanych z funkcjonowaniem zakładu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – B. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i wskazał, że w tym przypadku działalność powodująca emitowanie hałasu do środowiska jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, z tego też powodu nałożony na Spółkę obowiązek posiada umocowanie w przepisach prawa. Jednocześnie organ ten wskazał, że działania jakie podjęła wnosząca zażalenie Spółka okazały się niewystarczające i nie obniżają poziom emitowanego hałasu do poziomu wynikającego z przepisów prawa. Pismem procesowym z dnia [...] r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie organu odwoławczego. W skardze tej strona skarżąca ponownie zaakcentowała, że wykonała już wszelkie możliwe działania, przy pomocy których jest w stanie obniżyć poziom emitowanego hałasu z terenu prowadzonego zakładu. Podniosła także, że zakład ten funkcjonuje jedynie w porze dziennej od godz. 6oo do godz. 14oo , a jedynie sporadycznie w porze nocnej podjeżdżają pod zakład samochody dostawcze celem odbioru produkcji, przy czym załadunek odbywa się zawsze w godzinach funkcjonowania zakładu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – B. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację jaką zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż podała je skarżąca Spółka. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) wykazała, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej prowadząc postępowanie obowiązany jest działać na podstawie przepisów prawa, a prowadząc postępowanie administracyjne dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie ( art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego ) oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy ( art. 77 § 1 wyżej wymienionego Kodeksu ). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 124 w związku z art. 107 § 2 – 5 wskazanego Kodeksu postanowienie powinno zawierać między innymi oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu. W myśl art. 230 oraz art. 231 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska jest wymagane, gdy hałas w środowisku przekracza dopuszczalne poziomy, natomiast nie jest ono wymagane, gdy powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów lub działalności osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ do wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska, iż poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ, w drodze postanowienia, wzywa prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia. Przywołanie powyższych przepisów ma kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ określone w art. 231 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy wezwanie do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska nakładane jest na prowadzącego zakład. Organ pierwszej instancji wezwanie takie skierował do Prezesa Spółki A w B. – B. Tym samym, uznał, że prowadzącym zakład jest Prezes Spółki, W tej sytuacji należy ustalić, jaki jest zakres tego pojęcia, czyli kto jest prowadzącym zakład. W tym zakresie możliwe są dwa stanowiska, pierwsze z nich sprowadzałoby się do uznania, że prowadzącym zakład jest osoba kierująca i zarządzająca nim, czyli osoba zajmująca określone stanowisko – organ uprawniony do reprezentowania danego przedsiębiorcy ( spółki ). Druga możliwość interpretacyjna, jaka związana jest z pojęciem prowadzący zakład sprowadza się do uznania, że pojęcie to odnosi się do przedsiębiorcy ( spółki ), który prowadzi dany zakład, czyli jest jego właścicielem i ponosi z tego powodu określone przez przepisy prawa konsekwencje. Analiza treści ustawy Prawo o ochronie środowiska pozwala stwierdzić, że ustawa ta nie zawiera oficjalnej definicji analizowanego pojęcia, jednakże wykładnia systemowa szeregu przepisów zamieszczonych w tej ustawie ( np. art. 184 ust. 2 pkt 1, art. 193 ust. 1 pkt 2 ), pozwala uznać, że pojęcie to na gruncie tej ustawy jest rozumiane jako podmiot korzystający ze środowiska, ponieważ podmiot taki może mieć jeden bądź kilka zakładów, które będą korzystały ze środowiska. W świetle przedstawionej analizy organ pierwszej instancji skierował wezwanie do niewłaściwego adresata, ponieważ obowiązek taki winien nałożyć na podmiot prowadzący dany zakład, a tym jest Spółka A z o.o. w B.– B., natomiast w jej imieniu stosowne czynności prawne podejmie organ umocowany do jej reprezentowania na zewnątrz, którym w przypadku wskazanej Spółki jest Prezes Zarządu. Wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ obowiązek posiadania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia doręczenia wskazanego postanowienia, a tak zaadresowane wezwanie nie może wywoływać skutków prawnych po stronie podmiotu korzystającego ze środowiska. Tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze skierowanej do Sądu skarżąca Spółka nie podniosła praktycznie żadnych zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia organów administracji, można nawet stwierdzić, że z części zarzutów podnoszonych w zażaleniu, w skardze wycofała się. W szczególności, gdy idzie o rzetelność przeprowadzonej kontroli przez uprawniony do tego organ. Jedynym zarzutem jaki został skierowany pod adresem organu odwoławczego to taki, że nie odniósł się on w pełny sposób do treści wniesionego zażalenia, zwłaszcza w części dotyczącej podjętych działań zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu, tym bardziej, że działania te podjęte zostały po przeprowadzonej kontroli. Podniesiony zarzut w rozpatrywanej sprawie nie ma znaczenia, ponieważ organy prowadzące postępowanie opierają się na ustaleniach dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. i działania zmierzające do obniżenia poziomu hałasu winny być kierowane do tego organu. Tym samym podniesiony zarzut skierowany został do niewłaściwego organu i nie może zostać uwzględniony. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji winien kierować się regulacjami wynikającymi z treści art. 115 a ustawy Prawo o ochronie środowiska oraz wskazaniami zamieszczonymi w niniejszym wyroku, a dotyczącymi prowadzącego zakład. Sąd po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, ze zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd nie orzekał, ponieważ stosownie do postanowień art. 210 § 1 wyżej wymienionej ustawy skarżąca Spółka do zamknięcia rozprawy nie zgłosiła wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.