II SA/Gl 172/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA: Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. strona skarżąca została wezwana do wskazania i wykazania okoliczności powodujących, że wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki i tym samym uzasadnienia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania – w terminie 7 dni, pod rygorem oddalenia wniosku. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 9 maja 2016 r. jednak pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Tymczasem strona składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie, w szczególności zaś nie przedstawiła rzeczowej argumentacji w celu uprawdopodobnienia jaka szkoda powstanie w przypadku wykonania tej decyzji i w czym upatruje nieodwracalność skutków tego aktu. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Ponadto obowiązek nałożony postanowieniem w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru nieodwracalnego, czyli nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie bowiem do art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Zatem skarżąca może w każdej chwili uniknąć zagrożenia egzekucji nałożonej grzywny poprzez wykonanie obowiązku, a jego realizacja zależy wyłącznie od woli skarżącej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.