II SA/Gl 177/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie dokonania oceny stanu technicznego obiektu w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego radcy prawnego L.G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu L.G. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT, płatne z budżetu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach). Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 2 czerwca 2011 r., przyznał skarżącemu B.W. prawo pomocy między innymi ustanawiając pełnomocnika procesowego z urzędu celem dalszego prowadzenia sprawy. Pełnomocnik z urzędu - radca prawny L.G. w piśmie procesowym z dnia [...] r. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone przez skarżącego w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe unormowania zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm. – zwane dalej rozporządzeniem), który to akt w § 2 ust. 2 przewiduje, że opłaty stanowiące podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-4. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosi 240 zł (dwieście czterdzieści złotych). Na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia wynagrodzenie to ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, w tym przypadku 23 (dwadzieścia trzy) %. W związku z powyższym działając na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia przyznano pełnomocnikowi L.G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie w wysokości jak w sentencji.