II SA/Gl 177/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania obiektu budowlanego na działce nr [...] przy ulicy [...] w K. bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nadto poinformował o terminie przeprowadzenia oględzin wyznaczonym na dzień 7 maja 2014 r. W dniu 5 maja 2014 r. do organu wpłynęło pismo Wojewody [...] skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 kwietnia 2014 r. przyjmujące zgłoszenie robót budowlanych z dnia 4 kwietnia 2014 r. wniesione przez inwestora S. P. prowadzącego działalność gospodarczą p.n. “A" określonych jako: "Usadowienie bezpośrednio na gruncie 3 kontenerów typu HC40, jeden na drugim (zgodnie z załączonym projektem) - jako obiekt tymczasowy budowlany, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (tj. 5 maja 2014 r.)". We wskazanym terminie tj. 7 maja 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości zrealizowane zostały kontenery z reklamami. W związku z powyższymi ustaleniami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie wybudowania obiektu budowlanego przez S. P. na działce nr [...] przy ulicy [...] w K. bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej, z uwagi na fakt, iż nie jest organem właściwym do prowadzenia przedmiotowej sprawy. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z dnia 12 maja 2014 r. przesłał na podstawie art. 65 kpa do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. akta przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi [...]WINB pismem z dnia 15 maja 2014 r. zwrócił akta do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., wskazując iż jego zdaniem zostały przesłane omyłkowo. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z dnia 30 maja 2014 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego przez S. P. bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nadto poinformował o terminie przeprowadzenia oględzin wyznaczonym na dzień 30 czerwca 2014 r. W wyznaczonym terminie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał oględzin przedmiotowego obiektu budowlanego, podczas których wykonał dokumentację fotograficzną, dokumentującą istnienie przedmiotowych obiektów budowlanych. W związku z powyższymi ustaleniami dnia 3 lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał postanowienie nr [...], w którym nałożył na inwestora S. P. obowiązek przedłożenia w terminie do 31 sierpnia 2014 r. zaświadczenia wydanego przez Prezydenta K. o zgodności wybudowanego obiektu budowlanego wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...] przy ul. [...] w K. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz z zaświadczeniem autora projektu o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jako podstawę prawną nakazu organ I instancji powołał przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Pismem z dnia 3 lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zwrócił się nadto do Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. o przesłanie kopii zgłoszenia z dnia 4 kwietnia 2014 r. dotyczącego przedmiotowych obiektów budowlanych. W odpowiedzi na powyższe pismo Wydział Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. przesłał żądane dokumenty pismem z dnia 29 lipca 2014 r. Z kolei pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przesłał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zgodnie z właściwością pismo Wojewody [...] przyjmującego bez uwag zamiar wykonania: posadowienia na gruncie 3 kontenerów typu HC40 przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obręb 0001 K. - na okres 120 dni. W dniu 3 września 2014 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. wpłynęła decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., którą na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego wniesiono sprzeciw wobec zamiaru usadowienia bezpośrednio na gruncie 3 kontenerów typu HC40, jeden na drugim - jako obiekt tymczasowy budowlany, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...], karta mapy 34, obręb: [...], przy ulicy [...] w K., zgłoszonego u Wojewody [...] w dniu 4 sierpnia 2014 r., przekazanego następnie pismem [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., Wydziału Infrastruktury, z dnia 6 sierpnia 2014 r. [...] do rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta K., jako właściwego organu. W związku z faktem, iż inwestor nie wykonał nałożonego postanowieniem obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, nakazał S. P. rozbiórkę obiektu budowlanego (budowli) wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] przy ul. [...] w K. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. P. W odwołaniu podniósł, że w niniejszej sprawie trwa postępowanie, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, możliwe jest zgłoszenie przeniesienia obiektu w inne miejsce i z taką sytuacją mamy do czynienia. Jednakże zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odwołania nie uwzględnił. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wyjaśnił, że warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, jest przedstawienie przez inwestora dokumentów umożliwiających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy samowola budowlana kwalifikuje się do zalegalizowania. Nieprzedstawienie zaś przez inwestora wymaganych dokumentów, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu. Proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, ale inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku inwestor powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie w związku z nieprzedłożeniem przez inwestora wymaganych dokumentów, obowiązkiem organu było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, co wynika wprost z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentu odwołującego się, że w niniejszej sprawie trwa postępowanie - zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 12 Prawa budowlanego możliwe jest zgłoszenie przeniesienia obiektu w inne miejsce i z taką sytuacją mamy do czynienia, organ podał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, może polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć np. takich obiektów budowlanych, jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, reklamy. Tak więc, okoliczność, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, czy ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych w jedną całość, nie zmienia faktu, że określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po jej usytuowaniu w określonym miejscu, ze względu na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. Na gruncie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i kontenery a nawet obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2014 r., VII SA/Wa 2172/13). Nadto organ wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady, wymienione w art. 29 - 31 tej ustawy, powinny być interpretowane ściśle. Jednym z tych wyjątków jest wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem urządzeń usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego), które wymaga jedynie zgłoszenia. Pozwolenia na budowę (na zasadach ogólnych) wymaga natomiast budowa wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest budowlą. Organ powiatowy zatem właściwie zaklasyfikował przedmiotowy obiekt budowlany - wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, do kategorii obiektów budowlanych, wskazanej w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tj. budowli. Organ odwoławczy podał też, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych w organie administracji architektoniczno-budowlanej wymagają enumeratywnie wyliczone w art. 30 Prawa budowlanego roboty budowlane. Nadto, inwestor w celu skutecznego dokonania zgłoszenia inwestycji jest zobowiązany zgłosić zamiar jej wykonania w organie administracji architektoniczno-budowlanej przed jej rozpoczęciem. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Zdaniem organu, na gruncie przedmiotowej sprawy dokonane przez inwestora zgłoszenia wykonania robót budowlanych oznaczone datą 4 kwietnia 2014 r., nie można uznać za skuteczne, z uwagi na fakt, iż po pierwsze zostało dokonane zgłoszenie robót, które zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, nie były zwolnione z uzyskania pozwolenia na budowę, a po drugie, przedmiotowym zgłoszeniem zostały objęte roboty budowlane już zrealizowane w dacie zgłoszenia. Z dokumentacji fotograficznej datowanej na 31 marca 2014 r. (karta akt sprawy nr 3) oraz na 2 kwietnia 2014 r. (karta akt sprawy nr 4 ) wynika jednoznacznie, iż w dacie zgłoszenia budowy przedmiotowy obiekt budowlany już istniał. Z uwagi na fakt, iż inwestor nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę, ani nie wykonał robót budowlanych w oparciu o wprawdzie błędnie, ale skutecznie przyjęte zgłoszenie, przedmiotowego obiektu budowlanego, zasadnie zatem organ powiatowy wdrożył postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Właściwie także w konsekwencji nieprzedłożenia przez inwestora stosownych dokumentów, orzekł rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Nadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że dostrzegł fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał decyzję z dnia [...] r. na podstawie art. 105 § 1 kpa o umorzeniu postępowania w sprawie wybudowania obiektu budowlanego przez S. P. bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej, z uwagi na fakt, iż nie jest organem właściwym do prowadzenia przedmiotowej sprawy. Zważywszy na powyższe organ rozważył kwestię zaistnienia na gruncie przedmiotowej sprawy zjawiska rzeczy osądzonej (res iudicata). W tej kwestii wskazał jednak, że decyzja nie była podjęta w oparciu o przesłanki merytoryczne. Organ powiatowy, wydał przedmiotową decyzję umarzającą postępowanie, w oparciu o przesłankę formalną tj. z uwagi na fakt, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Stąd organ II instancji uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie występuje zjawisko res iudicata, dlatego też mógł rozpoznać przedmiotową sprawę merytorycznie, nie narażając się na zarzut nieważności decyzji z art. 156 1 pkt 3 kpa. W kwestii właściwości organu powiatowego do prowadzenia postępowania legalizacyjnego na gruncie przedmiotowej sprawy, organ uznał, że definicja obszaru kolejowego jest zawarta w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.). Wynika z niej, że przez obszar kolejowy należy rozumieć powierzchnię gruntu określoną działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Tak więc o tym, czy dana część nieruchomości stanowi obszar kolejowy, nie przesądza formalne kryterium tego, do kogo należy własność tej nieruchomości, lecz funkcjonalne powiązanie tej części działki, na której znajdują się ww. obiekty (m.in. budynki czy budowle) związane z zarządzaniem, eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowej oraz przewozem osób i rzeczy. Skoro zaś przedmiotowy obiekt budowlany (budowla) wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, zrealizowana na działce nr [...] przy ul. [...] w K., stanowiącej własność Skarbu Państwa, a użytkowanej wieczyście przez "C" S.A., funkcjonalnie nie jest powiązana z zarządzaniem, eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowej oraz przewozem osób i rzeczy (jest to urządzenie reklamowe związane z działalnością gospodarczą), to nie może być uznany za obszar kolejowy, a zatem w stosunku do niego właściwym organem nadzoru budowlanego jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze na decyzję ostateczną S. P. zarzucił jej wydanie z naruszeniem art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 48 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 7, 77 i 80 kpa. Na tej podstawie domagał się uchylenia decyzji organów obydwu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, błędnie uznały bowiem organy nadzoru budowlanego, że sporny obiekt ma charakter wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego. Na podstawie przyjętego bez uwag zgłoszenia z dnia 4 kwietnia 2014 r., działając w zaufaniu do organu (Wojewody [...]), dokonał bowiem posadowienia 3 kontenerów typu HC40, jeden na drugim, jako obiekt tymczasowy, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż 120 dni od przyjęcia zgłoszenia. Następnie ponownie wystąpił ze zgłoszeniem posadowienia obiektu bezpośrednio na gruncie w innym miejscu, lecz tym razem sprawa została przekazana Urzędowi Miasta w K., który to organ wniósł sprzeciw, lecz od wydanej decyzji złożył odwołanie i postępowanie jest w toku. Zdaniem skarżącego, charakteru obiektu nie zmienia fakt, że na kontenerze zawieszono płachtę reklamową, zaś organ odwoławczy nie przeprowadził analizy połączenia z gruntem. Skarżący zakwestionował też wartość dowodową dokumentacji zdjęciowej, na podstawie której podważono skuteczność jego zgłoszenia z dnia 4 kwietnia 2014 r. Jego zdaniem, skoro oględziny przeprowadzono dopiero 7 maja 2014 r., to od tej daty organ posiada wiarygodną wiedzę o istnieniu obiektu. Wreszcie, podniósł że nie są to jedynie posiadane przez niego kontenery, lecz wobec innych nie podjęto działań kwestionujących ich legalność. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącego zarzucił dodatkowo, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne decyzje, bowiem w wyniku odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw, Wojewoda [...] orzekł o jej uchyleniu i umorzeniu postępowania, gdyż drugie zgłoszenie dotyczyło posadowienia obiektu w innym miejscu. Wyjaśnił, że do przeniesienia kontenerów jeszcze nie doszło, gdyż prowadzone są tam roboty budowlane. Złożył nadto kserokopię przywołanej decyzji oraz materiał fotograficzny, oświadczenie pracowni projektowej i kopię mapy ewidencyjnej. Na pytanie Sądu pełnomocnik podał, że obiekt nie pełni żadnej funkcji użytkowej i rzeczywiście są na nim umieszczone reklamy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W oparciu o należycie zebrany i rozważony materiał dowodowy trafnie uznały organy obydwu instancji, że przedmiotowy obiekt stanowi urządzenie reklamowe, którego realizacja wymagała uprzedniego pozwolenia na budowę, zaś zgłoszenie z dnia 4 kwietnia 2014 r. nie chroniło inwestora, bowiem uprawniało go do realizacji obiektu dopiero w dniu 5 maja 2014 r., podczas gdy sporny obiekt zrealizowano już wcześniej, co potwierdza materiał fotograficzny z dnia 2 kwietnia 2014 r., wykonany przez pracowników PINB. Zdaniem sądu administracyjnego, brak podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentacji fotograficznej, skoro widnieje na niej pieczęć Powiatowego Inspektoratu Budowlanego w K. z potwierdzoną datą wpływu w dniu 2 kwietnia 2014 r. i numerem rejestru kancelaryjnego ([...]), co wynika z karty 4 akt adm. Nadto, w toku postępowania administracyjnego skarżący nie podnosił zarzutów co do niewiarygodności materiału fotograficznego, na wpływ którego w dniu 2 kwietnia 2014 r. powołał się organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] r. Stąd też z mocy art. 81 kpa, organy nadzoru budowlanego uprawnione były do uznania za udowodniony fakt, że sporny obiekt istniał już w dniu 2 kwietnia 2014 r., co oznacza, że zgłoszenie z dnia 4 kwietnia 2014 r. nie było skuteczne i skarżący nie może powoływać się na działanie w zaufaniu do organów administracji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7 i 8 kpa. Co więcej, przedmiotowy obiekt nadal znajduje się w tym samym miejscu, co przyznał pełnomocnik skarżącego w toku rozprawy sądowej. Tymczasem zgodnie ze zgłoszeniem, winien zostać rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce nie później niż 120 dni od dnia 5 maja 2014 r. Stąd też już w dacie orzekania przez organ I instancji (decyzja z dnia [...] r.), upłynął okres legalnego istnienia obiektu. Nie ma też prawnego znaczenia fakt, że skarżący złożył odwołanie od decyzji, wnoszącej sprzeciw od kolejnego zgłoszenia z dnia 4 sierpnia 2014 r. Jak wynika ze złożonej w toku rozprawy sądowej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., przyczyną uchylenia decyzji o wniesieniu sprzeciwu był fakt, że zgłoszony obiekt miał zostać zrealizowany w innym miejscu. Zdaniem sądu administracyjnego, oznacza to dobitnie, że skarżący zmierzał do obejścia prawa i w każdym przypadku spełnione zostały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki, niezależnie od kwalifikacji prawnej wykonanych robót. Po upływie terminu z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – wg stanu prawnego z daty orzekania przez organy nadzoru budowlanego – obiekt przestaje mieć charakter tymczasowy. Stąd też dalsze jego istnienie w danym miejscu narusza wymogi prawa budowlanego i wymaga wdrożenia trybu z art. 48 ustawy, jako że chodzi o obiekt budowlany, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę, niezależnie od konstrukcji i związania z gruntem. Zgłoszenie może bowiem dotyczyć jedynie obiektu, posadowionego na gruncie na okres do 120 dni. Budowa obiektu tymczasowego, zdefiniowanego w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, nie została bowiem zwolniona od wymogu uzyskana pozwolenia na budowę, jeżeli obiekt ma istnieć dłużej niż 120 dni. Już z tych względów skarga nie mogła odnieść skutku. Jednakże sąd administracyjny podzielił pogląd organów nadzoru budowlanego co do kwalifikacji prawnej spornego obiektu jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie budzi wątpliwości, że jest to obiekt wolno stojący o znacznych wymiarach. Chodzi bowiem o trzy kontenery, ustawione jeden na drugim, na którym zainstalowano oświetlenie o wymiarach w rzucie 2,45 m x 12 m i wysokości łącznej ok. 9 m (3 x 2,9 m). Zgodnie z dokumentacją dołączoną do zgłoszenia z dnia 4 kwietnia 2014 r., kontenery są połączone ze sobą za pomocą śrub, które z kolei są przykręcone do słupka narożnego kontenera i dodatkowej blachy montażowej. Pod kontenerami przewidziano wykonanie warstwy piasku gr. 20 cm w celu poziomego ustawienia, zaś do najniższego kontenera należy wsypać i rozplantować 28 ton piasku. Projekt techniczny, przedłożony przez skarżącego do zgłoszenia z dnia 4 kwietnia 2014 r., przewiduje też konstrukcję na fundamencie w postaci słupa prostokątnego, posadowionego na głębokości 1 m poniżej poziomu terenu. Nie mógł zatem odnieść skutku zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa. Już opis robót, przedstawiony przez samego skarżącego, dowodzi że chodzi o obiekt trwale związany z gruntem. Nie jest możliwe jego proste podniesienie, a obciążenie dolnego konteneru piaskiem w ilości 28 ton spełnia rolę fundamentu. Nie jest bowiem wymagane, aby fundament był zagłębiony w terenie. W tym względzie sąd administracyjny nie podziela interpretacji, przedstawionej w oświadczeniu projektanta J. K., złożonym w toku rozprawy sądowej. Sposób posadowienia kontenerów wynika bowiem z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia z dnia 4 kwietnia 2014 r. i obliczeń statycznych kontenerów oraz wytrzymałości gruntu pod kontenerami. Istotne jest też, że przedmiotowe kontenery nie pełnią żadnej funkcji użytkowej, czyli nie są przeznaczone do przenoszenia lub gromadzenia towaru, czasowego pobytu ludzi, lecz służą jedynie jako nośnik reklam, co przyznał pełnomocnik skarżącego w toku rozprawy sądowej. Co więcej, wyposażone są w oświetlenie. Taki stan rzeczy w pełni uzasadniał zakwalifikowanie obiektu do kategorii wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Realizacja tego rodzaju obiektu zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, wymagała zaś pozwolenia na budowę. Prawidłowo wskazały organy nadzoru budowlanego, że jedynie instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na obiektach budowlanych, stanowi roboty budowlane, wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Tymczasem niewątpliwie w niniejszej sprawie kontenery, pełniące funkcję urządzenia reklamowego, stanowią obiekt wolno stojący i trwale związany z gruntem. Samowolna realizacja przedmiotowego obiektu, istniejącego w danym miejscu ponad 120 dni, podlegała zatem trybowi z art. 48 Prawa budowlanego. Skoro zaś skarżący nie wykonał obowiązków, nałożonych postanowieniem z dnia [...] r., sankcją musiał być nakaz rozbiórki z art. 48 ust. 4 tej ustawy. Dla wyniku niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt, że skarżący dysponuje wieloma tego typu kontenerami, wobec których nie wdrożono postępowań przed organem nadzoru budowlanego. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). sw