II SA/Gl 177/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia punktów z ewidencji kierowców p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Reprezentowany przez fachowego pełnomocnika M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę datowaną na dzień 25 stycznia 2018 r., dotyczącą czynności materialno-technicznej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r., podjętej w przedmiocie zajęcia stanowiska dotyczącego zasadności przypisania punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach wniósł o oddalenie skargi. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W myśl natomiast art. 54 § 1 p.p.s.a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z powyższego wynika, że skuteczne złożenie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie w sprawie nastąpi jeżeli skarga zostanie złożona przez stronę postępowania administracyjnego do właściwego miejscowo sądu wojewódzkiego za pośrednictwem tego organu, który je wydał w terminie 30 dni od doręczenia stronie rozstrzygnięcia. Ustawodawca połączył określone skutki prawne (możliwość wniesienia skargi -rozpoczęcie biegu terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.) ze skutecznym doręczeniem stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Przewidział określone zasady doręczania pism przez organ administracji publicznej. Zasady te regulują przepisy rozdziału 8 "Doręczanie" Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. (art. 39 k. p. a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy - art. 42 § 1 K.p.a. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej - art. 42 § 2 K.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie - art. 42 § 2 K.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego - operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - doręczenie zastępcze w trybie art. 44 K.p.a. W takiej sytuacji zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 K.p.a. W niniejszej sprawie zaskarżona czynność materialno - techniczna organu z dnia [...] r. została zaadresowana do skarżącego na adres ul. [...], [...] W. i doręczona właśnie w trybie zastępczym wobec niezastania adresata pod wskazanym adresem. Aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 K.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. Przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów z art. 44 K.p.a., w tym wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt II RN 70/00, publ. OSNAPiUS 2001/19/574). O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. W niniejszej sprawie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz kopercie widnieje adnotacja o pozostawieniu przesyłki w dniu 24 listopada 2017 r. w placówce pocztowej UP W. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. Na zpo przesyłki zaskarżonej decyzji jest adnotacja o umieszczeniu zawiadomienia a skrzynce listowej. Z adnotacji poczty na przesyłce, która zawierała postanowienie wynika także, iż po raz pierwszy awizowano ją w dniu 24 listopada 2017 r., drugie awizo nastąpiło w dniu 4 grudnia 2017 r., a zwrot do nadawcy nastąpił w dniu 11 grudnia 2017 r. Stwierdzić należy, iż przesyłka doręczona w trybie zastępczym w niniejszej sprawie spełnia wszelkie wymogi ustawowe. Podkreślić należy, że powtórne zawiadomienie pozostawiono w terminie 7 dni od zawiadomienia pierwszego, czym zachowano wymóg określony w treści art. 44 § 2 k.p.a., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 8 grudnia 2017 r., zatem ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 8 stycznia 2018 r. ( 7 stycznia 2018 r. przypadał w niedzielę). Pełnomocnik skarżącej natomiast nadał skargę w Urzędzie Pocztowym w dniu 25 stycznia 2018 r. Oznacza to, że pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w postanowieniu, skarga została złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego do jej wniesienia. Należy zatem uznać, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Jednocześnie, Sąd w oparciu o akta sprawy nie ustalił, a skarżący reprezentowany obecnie przez fachowego pełnomocnika, nie wskazał, aby uchybienie tego terminu nastąpiło bez jego winy, co mogłoby ewentualnie skutkować możliwością zastosowania przepisu art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako spóźnioną.