II SA/Gl 177/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., zwanej też dalej Prawem budowlanym lub P.b.) oraz na podstawie art. 104 Kpa, Prezydent Miasta G. (dalej też jako Prezydent) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. P. (dalej jako inwestor), obejmujące rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w G. (działka nr 1 obręb S.). W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przedmiotowa rozbudowa budynku została zaprojektowana w granicy nieruchomości, na podstawie § 12 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej też jako rozporządzenie lub rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Działka Nr 1 obręb S. przy ul. [...] o powierzchni 107 m2 i szerokości frontu około 4m jest tzw. "działką wąską" w rozumieniu tego rozporządzenia na której dopuszczona jest zabudowa w granicy. Ponadto, do projektu dołączono analizę, z której wynika, iż nie zostaną naruszone przepisy § 13, 57 i 60 powyższego rozporządzenia dotyczące nasłonecznienia i przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku usytuowanym na działce sąsiedniej. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w centralnej części miasta, obejmującego Centrum i Śródmieście miasta (uchwała Nr [...] w G. z dnia [...] r., Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] r. poz. [...], dalej jako plan zagospodarowania), teren obejmujący przedmiotową inwestycję oznaczony jest symbolem: 66MN – Tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna. Jednocześnie wskazano, że budynek przy ul. [...] w G. zgodnie z ustaleniami tego planu położony jest w obrębie strefy ochrony konserwatorskiej, natomiast nie podlega indywidualnej ochronie konserwatorskiej, nie jest również ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Jest usytuowany w zwartej zabudowie szeregowej i tworzy z obiektami sąsiednimi jednorodny stylistycznie zespół budynków mieszkalnych. Po uzupełnieniu o wymagane dane dotyczące m.in. kolorystyki elewacji i rodzaju pokrycia dachowego projekt został pozytywnie zaopiniowany przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. O prowadzonym postępowaniu pismem z dnia [...] r. powiadomiono strony postępowania ustalone w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W trakcie postępowania K. M. (dalej też jako skarżąca) wniosła uwagi i zastrzeżenia, informując, iż nie wyraża zgody na przedmiotową rozbudowę, jak również zwróciła uwagę na nieprawidłowości związane z podłączeniami do sieci kanalizacji deszczowej i sanitarnej budynków w rejonie ul. [...] w G. Organ pismem z dnia [...] r., w oparciu o uzupełniony projekt, odnośnie wniesionych zastrzeżeń, udzielił jej szczegółowych wyjaśnień. Ostatecznie stwierdzono, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przedłożony projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez uprawnionych projektantów, zawiera wymagane opinie i uzgodnienia oraz zaświadczenia. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, właścicielka działki sąsiedniej nr 2 zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Według niej ww. przepis należy interpretować w taki sposób, że ściana projektowanego budynku powinna przylegać całą powierzchnią do ściany budynku istniejącego, zlokalizowanej w granicy działki. Zarzuciła, że projektowana rozbudowa warunku tego nie spełnia, ponieważ na wysokości piętra ściana budynku inwestora nie przylega do ściany jej budynku na długości ponad 3 m. Dodatkowo, jak wskazuje skarżąca, ściana ta będzie oddalona tylko o 1m od okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt dzienny w jej budynku przez co dojdzie do przesłaniania i ograniczenia dopływu światła do tego pomieszczenia. Nadto zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa z uwagi na to, że odstępstwo od ogólnej zasady sytuowania budynków w stosunku do granicy z sąsiednimi działkami ma charakter wyjątkowy i dlatego wymaga szczególnego uzasadnienia. Natomiast – zdaniem odwołującej się – organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji takiego szczególnego uzasadnienia nie zawarł. Według skarżącej Prezydent nie wyjaśnił również rzetelnie jej zastrzeżeń, o czym świadczy to, że dopiero po miesiącu – pismem z dnia [...] r., które zostało sporządzone dzień przed wydaniem decyzji – udzielił odpowiedzi na jej uwagi wniesione w toku postępowania. Zarzuty odwołania dotyczyły również naruszenia art. 10 § 1, art. 7 i art. 77 Kpa, poprzez nieumożliwienie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji zajęcia stanowiska co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz złożenia uwag i ewentualnych wniosków dowodowych, gdyż w dokumentach przedłożonych skarżącej do wglądu nie było projektu czy też wizualizacji przedstawiającej wpływ projektowanej rozbudowy na jej nieruchomość. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa Wojewoda Śląski (dalej jako Wojewoda) utrzymał decyzję Prezydenta w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z zarzutami odwołania dotyczącymi naruszenia art. 10 § 1 Kpa w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, pismem z dnia [...] r. przesłał skarżącej kopię pisma inwestora z dnia [...] r. oraz analizę wpływu projektowanej rozbudowy na przesłanianie i nasłonecznienie jej budynku, z którymi nie mogła zapoznać się przed wydaniem zaskarżonej decyzji, informując jednocześnie o możliwości ustosunkowania się do ww. dokumentów w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma. W piśmie które w dniu [...] r. wpłynęło do organu II instancji skarżąca udzieliła odpowiedzi na powyższe pismo organu. Dalej Wojewoda wskazał, że inwestor zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym planuje na obszarze działki nr 1 obręb S. przy ul. [...] w G. rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w kierunku wschodnim wraz z tarasem i schodami ogrodowymi oraz termomodernizację budynku. Od strony południowej budynek ten przylega do budynku na działce nr 2 (skarżącej), a od strony północnej do budynku na działce nr 3. Według ustaleń Wojewody rozbudowa polegać będzie na wysunięciu w głąb działki poszczególnych kondygnacji: piwnicy (o 3,5m), parteru (o 2,3m), piętra i poddasza (o 3,5m). Od strony ogrodu zaprojektowano taras wraz ze schodami, nad którymi będzie nadwieszona kondygnacja piętra. Na poddaszu zaprojektowano lukarnę przykrytą dachem pulpitowym. Od strony ogrodu ściana została zlicowana ze ścianą budynku skarżącej, natomiast ściana piętra (i piwnicy) – ze ścianą budynku na działce nr 3, który jest wysunięty w stosunku do budynku skarżącej o ok. 1-1,5m. Jednocześnie organ podkreślił, że szerokość działki inwestora nr 1 wynosi 4,19m. Oceniając zgodność tak zaprojektowanej rozbudowy z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, Wojewoda wskazał, że podstawę prawną usytuowania rozbudowy bezpośrednio w granicy z sąsiednimi działkami stanowi § 12 ust. 4 pkt 1 tego aktu prawnego. Stwierdził, że zgodnie z zawartą w projekcie budowlanym analizą przesłaniania, nie zachodzi przesłanianie w rozumieniu § 13 tego rozporządzenia ponieważ między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego w budynku skarżącej, w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, która zgodnie z wyliczeniami projektanta wynosi 2,25m – nie znajduje się jakakolwiek przesłaniająca część projektowanego budynku. Zgodnie z powołaną analizą najbliższy element zacieniający położony jest w odległości 3,44m od tego punktu. Nadto stwierdzono, że analiza zacieniania wskazuje, że projektowana rozbudowa nie spowoduje również ograniczenia nasłonecznienia w rozumieniu § 60 powyższego rozporządzenia w stosunku do powierzchni w budynku skarżącej, ponieważ nieruchomość inwestycyjna zlokalizowana jest od strony północnej nieruchomości przy ul. [...]. Zarazem zwrócono uwagę, że przedmiotem analizy oznaczonej jako załącznik nr 7.1 jest okno na parterze budynku skarżącej i wbrew zarzutowi skarżącej, uwzględniono w tej analizie istnienie dobudówki od strony ogrodu. Udostępniona zaś skarżącej przez organ analiza oznaczona jako załącznik 7 dotyczy spornego okna na pierwszym piętrze jej budynku. Zdaniem organu II instancji spełnione zostały także wymagania określone w § 271 rozporządzenia z uwagi na to, że ściana usytuowana w granicy nieruchomości została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego bez okien i drzwi o wymaganej klasie odporności ogniowej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia wskazano w pierwszej kolejności, że podstawę dopuszczenia rozbudowy budynku inwestora w granicy działki, stanowi przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia, a nie powołany przez skarżącą przepis jego § 12 ust. 3. Dalej wyjaśniono, że został spełniony w niniejszej sprawie również warunek wynikający z § 12 ust. 3 rozporządzenia, gdyż obecnie obowiązująca jego treść odmiennie reguluje kwestię dopuszczalności usytuowania budynku przy granicy z sąsiednią działką budowlaną niż obowiązujący do dnia 31 grudnia 2017 r. przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z obecnie obowiązującą treścią § 12 ust. 3 wystarczy zdaniem organu, że projektowany budynek będzie "przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce", niekoniecznie całą powierzchnią tej ściany. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta, względnie o stwierdzenie, że została ona wydana z naruszeniem prawa, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: 1) prawa materialnego, a to: a) art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) poprzez jego niezastosowanie i przez to dopuszczenie do realizacji w zabudowie bliźniaczej projektu budowlanego naruszającego ład przestrzenny, b) § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaakceptowanie projektu, który zezwala na rozbudowę budynku bez nawiązania do budynku już istniejącego, c) § 12 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dyspozycja tego przepisu jest wyczerpana poprzez stykanie się ścian budynków na dowolnej powierzchni, d) § 12 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowa sytuacja przewidziana w jego dyspozycji zezwalająca na rozbudowę istniejącego budynku, a faktycznie dobudowę do niego nowej zabudowy, e) § 13 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wysokość przesłaniania może być ustalana dopiero od okna drugiej kondygnacji, nie zaś od najniżej położonych okien budynku przesłanianego, f) § 60 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pokoje mieszkalne w nieruchomości skarżącej zapewniają jej czas nasłonecznienia w ilości 3 godzin pomiędzy godz. 7:00-17:00, g) § 206 rozporządzenia poprzez jego nie zastosowanie i nie wykonanie odnośnie nieruchomości skarżącej ekspertyzy w jego dyspozycji przewidzianej, h) art. 32 ust. 4a ustawy – Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ujawnione w treści protokołu sporządzonego przez nadzór budowlany prace mogą świadczyć o realizowaniu planowanej inwestycji, i) art. 32 ust. 4 pkt 2 – Prawo budowlane w zw. z art. 154 § 1 Kc poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy możliwym jest, że inwestor w zakresie objętym projektem odnośnie realizacji inwestycji co do całości terenu na jakim ma ona być realizowana nie dysponuje prawem dysponowania nieruchomością skarżącej lub też częścią nieruchomości położonej w granicy na cele budowlane oraz poprzez przyjęcie, że takim prawem dysponuje oraz jego niezweryfikowanie, 2) prawa procesowego, a to: a) art. 107 § 3 Kpa poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji podczas gdy w związku z wynikającą z art. 11 Kpa zasadą wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się przy załatwieniu sprawy, organ pierwszej instancji winien odnieść się do wszystkich okoliczności i zarzutów powołanych przez stronę w toku prowadzonego postępowania, b) art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem ww. przepisu, c) art. 7, 77 i 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz wydanie zaskarżonej decyzji z ich naruszeniem zarówno co do treści, jak i formy, jak też sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów i uznanie, że wobec podnoszonych przez skarżącą zarzutów co do braku staranności oraz błędów w projekcie miał on zostać wykonany prawidłowo. W uzasadnieniu skarżąca w całości podtrzymała w istocie swoją argumentację powoływaną już w postępowaniu odwoławczym, wskazując dodatkowo między innymi, że organy administracji wydając swoje decyzje w ogóle nie wzięły pod uwagę przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), a organ II instancji dokonał błędnej wykładni nowelizacji § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzuciła organom administracyjnym brak odniesienia się w uzasadnieniach ich decyzji do wszystkich podnoszonych przez siebie zastrzeżeń i nierzetelne prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób pozbawiający ją praw wynikających z art. 10 § 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2020 r. skarżąca w związku ze skierowaniem sprawy na posiedzenie niejawne zażądała przeprowadzenia rozprawy z jej udziałem celem umożliwienia jej ustnego uzupełnienia uzasadnienia sformułowanych zarzutów. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja ta została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego lub też z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Zakres sprawdzenia wymogów od spełnienia których uzależnione jest wydanie pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wynika z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wbrew stanowisku skarżącej nie obejmuje on zgodności badania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jest to następstwem faktu, że pod tym kątem sprawy są rozstrzygane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego lub też na etapie uchwalania takich planów i w konsekwencji poprzez badanie zgodności inwestycji z treścią obowiązującego planu zagospodarowania. Z obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą RM w G. z dnia [...] r., z ustaleniami którego organy miały obowiązek zgodność projektu zbadać (art. 35 ust. 1 pkt P.b.) nie wynikają jakieś szczególne uwarunkowania (skarżąca bliżej też na nie nie wskazuje), gdy chodzi o wymogi zachowania ładu przestrzennego, które przez objętą postępowaniem inwestycję zostały jej naruszone. W tym względzie należy podzielić, że zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania, które zostały sprecyzowane w opinii konserwatorskiej nr [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] r. (karta 41 akt organu pierwszej instancji). Z uwagi na szerokość działki inwestora (4,19m) dopuszczalność usytuowania projektowanej rozbudowy przy granicy działek sąsiednich wynika co do zasady wprost z treści § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W sprawie nie ma zatem zastosowania § 12 ust. 3 tego rozporządzenia bez względu jak należy rozumieć jego treść gdy chodzi o obowiązek przylegania sytuowanego przy granicy budynku do ściany budynku istniejącego na działce (działkach) sąsiednich. Marginalnie należy jedynie podnieść, że zupełnie nieracjonalne byłoby działanie prawodawcy gdyby zmieniając z dniem 1 stycznia 2018 r. treść § 12 ust. 3 tego rozporządzenia gdy chodzi o wymóg przylegania do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej chciał utrzymać, jak dotychczas (jak twierdzi skarżąca), obowiązek przylegania do ściany tego budynku całą powierzchnią ściany budynku projektowanego. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest też podstaw do przyjęcia, że usytuowanie objętego postępowaniem budynku będzie naruszało treść § 13 i § 60 rozporządzenia. Konstatacja w tym względzie wynika w jednoznaczny sposób z stanowiącej część zatwierdzonego projektu budowlanego analizy przesłaniania pomieszczeń w budynku skarżącej i jego zacienienia (załącznik nr 7, 7.1 i nr 8) której kserokopia została doręczona skarżącej przy piśmie Wojewody z dnia [...] r. Wbrew stanowisku skarżącej analiza ta obejmuje również okno położone na parterze budynku skarżącej (ganku, pomijając już kwestię czy jest ono usytuowane w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi w rozumieniu § 13 ust. 1 w zw. z § 4 i § 5 rozporządzenia). Z analizy tej wynika, że odnośnie tego okna projektowana rozbudowa w ogóle nie wpłynie na możliwość naturalnego oświetlenia pomieszczenia w którym okno jest usytuowane, gdyż między ramionami kąta 60° wyznaczonego zgodnie z treścią § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie będzie znajdować się żadna część projektowanego budynku. W odróżnieniu do okna na pierwszym piętrze budynku skarżącej wynika to z faktu, że ganek w budynku skarżącej jest wysunięty w stosunku do pomieszczenia na pierwszym piętrze w kierunku wschodnim. W konsekwencji nie było też potrzeby ustalania dla tego okna wysokości przysłaniania o jakiej w tym przepisie mowa. W żaden też sposób skarżąca nie wykazała aby przyjęte w tej analizie wymiary (odległości i wysokość przesłaniania) zostały ustalone nieprawidłowo, a tym bardziej aby ewentualne występujące w tym względzie nieścisłości mogły mieć wpływ na wynik analizy. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część zatwierdzonego projektu budowlanego został sporządzony na przyjętej do zasobu geodezyjnego mapie dla celów projektowych. Wynika z niego, że budowla ma być realizowana na działce inwestora. Niezrozumiałe i bliżej niesprecyzowane są zatem zarzuty skarżącej co do dysponowania przez inwestora objętej zamierzeniem inwestycyjnym działki na cele budowlane. Ewentualnie istniejący spór graniczny w związku z powołaniem się w skardze na naruszenie art. 154 § 1 Kodeksu cywilnego nie podlega rozpoznaniu przez organy architektoniczno-budowlane. Dlatego też w tym względzie organy te nie mogły naruszyć treści tego przepisu (w związku z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.). Wbrew twierdzeniu skarżącej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło też do naruszenia § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż część zatwierdzonego projektu budowlanego stanowi ekspertyza techniczna z [...] r. autorstwa uprawnionego rzeczoznawcy budowlanego, której przedmiotem jest m.in. stwierdzenie wpływu projektowanych robót na budynki sąsiednie. Wynika z niej (str. 80 projektu budowlanego), że planowana rozbudowa budynku od strony ogrodu nie będzie miała wpływu na strukturę nośną budynków sąsiednich i może być zrealizowana bez negatywnych skutków dla tych budynków. W takiej sytuacji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędne stanowisko Wojewody, że ekspertyza techniczna o jakiej mowa w § 206 rozporządzenia jest wymagana dopiero przed rozpoczęciem inwestycji nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 50 ust. 1 pkt 1 tego aktu prawnego ewentualne stwierdzenie, że inwestor rozpoczął roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Przed wydaniem kwestionowanego pozwolenia na budowę Prezydent zwrócił się zatem w tej kwestii (w związku z treścią art. 32 ust. 4a ustawy) do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G., który to organ po przeprowadzeniu w dniu [...] r. czynności kontrolnych nie wszczął w tym przedmiocie postępowania, stwierdzając w piśmie z dnia [...] r., że zgodnie z oświadczeniem rzeczoznawcy budowlanego opisane w protokole kontroli roboty budowlane miały jedynie na celu zabezpieczenie projektowanego do rozbudowy budynku przed "dalszym pogłębianiem się istniejących uszkodzeń". W tej sytuacji organy orzekające w sprawie kwestionowanego pozwolenia na budowę nie miały podstaw do zastosowania w sprawie treści art. 32 ust. 4 P.b. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania. Zdaniem Sądu sprawa została należycie zbadana i wyjaśniona przez organ odwoławczy pod kątem treści art. 35 ust. 1 P.b. W postępowaniu administracyjnym skarżącej zapewniono czynny udział, z której to możliwości skorzystała. Świadczą o tym m.in. wniesione przez nią w jego toku pisma procesowe. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada w pełni wymogom wynikającym z treści art. 107 § 3 Kpa. Wojewoda odniósł się też do podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów. Również kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu (poza zarzutami skargi – w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej legalności. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. W związku z zawartym w piśmie skarżącej z dnia 4 listopada (karta 81 akt sądowych) wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy należy dodatkowo (poza uzasadnieniem postanowienia zawartym w protokole posiedzenia – karta 84 akt sądowych) podnieść, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. W szczególności nie przeprowadza dowodów z przesłuchania stron. Skarżąca swoje stanowisko w sprawie przedstawiła szeroko w pismach procesowych w toku postępowania administracyjnego oraz w obszernej skardze. W toku postępowania administracyjnego wielokrotnie podkreślała, że z uwagi na swój wiek nie może osobiście zapoznać się z aktami postępowania. Wątpliwości budził zatem jej zamiar osobistego uczestniczenia w rozprawie sądowej i to w okresie intensyfikacji rozwoju pandemii. ec