II SA/Gl 1787/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Referendarz Łukasz Strzępek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.J. (J.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzje i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Wójt Gminy P., ustalił jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem uiszczenia tej opłaty organ obciążył M. J. w związku ze zbyciem przez niego przed upływem 5 lat od wejścia w życie planu miejscowego, prawa własności nieruchomości o powierzchni [...[ ha położonej w P., a oznaczonej jako działka nr [...], k.m. 5 oraz działki nr p...[. W podstawie prawnej swojej decyzji organ I instancji wskazał art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. - dalej zwanej u. p. z. p. ), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej zwanej k.p.a.) oraz uchwałę Rady Gminy P. nr XLVII/370/2010 z dnia 29 września 2010 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w sołectwie P. ( Dz. Urz. Woj. Śl. z 17 listopada 2010 r. Nr 243, poz. 3689 – dalej zwanej m.p.z.p.). W uzasadnieniu tej decyzji Wójt Gminy P. wskazał, że w m.p.z.p., który wszedł w życie w dniu [...] roku, działka nr [...] znalazła się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolem [...] MN. Działka ta w wyniku jej podziału, zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] roku, została wydzielona z większej działki nr [...]. Następnie organ ten wskazał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił ważność w dniu [...] r. zbyta przez M. J. działka przeznaczona była pod uprawy polowe, a w okresie bezplanowym nie wydano dla tej działki żadnej decyzji ustalającej warunki jej zabudowy. Stosownie zaś do § 35 m.p.z.p. dla terenów położonych w jednostce [...]MN przewidziano 30% stawkę opłaty od wzrostu wartości nieruchomości , o jakiej jest mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze organ po zawiadomieniu go przez notariusza o zbyciu przedmiotowej działki wszczął postępowania w sprawie nałożenia opłaty planistycznej, o czym zawiadomił stronę postępowania. W oparciu o sporządzony w sprawie operat szacunkowy organ ustalił, że wartość zbytej nieruchomości przed uchwaleniem obowiązującego m.p.z.p. wynosiła [...] zł, a po jego uchwaleniu osiągnęła wartość [...] zł, a tym samym jej wartość wzrosła o [...] zł. Przy zastosowaniu przewidzianej w m.p.z.p. 30 % stawki ustalono należną Gminie wskazaną w osnowie decyzji opłatę w wysokości [...] zł. Z decyzją tą nie zgodził się M. J. wnosząc od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej zwanego SKO). W odwołaniu tym podniósł, że zbyta działka, którą przeznaczono w planie pod zabudowę mieszkaniową nie posiadała dostępu do drogi publicznej ul. [...] w P.. Tym samym w jego ocenie m.p.z.p., w którym nie przewidziano drogi dojazdowej do tej działki nie mógł spowodować wzrostu jej wartości. Przedmiotowa działka jest bowiem oddzielona od drogi publicznej działką nr [...] należącą do Lasów Państwowych. W związku z tym aby umożliwić dostęp do niej był on zmuszony do poniesienia kosztów w wysokości [...] zł związanych z urządzeniem drogi koniecznej. Dodał także, że wyniku podziału działki nr [...] wydzielona z niej została także działka nr [...] o szerokości 5 m, która pełni funkcję drogi wewnętrznej i z tego powodu poniósł on także dodatkowe koszty. SKO działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 oraz art. 87 ust. 3a u.p.z.p. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając to orzeczenie Kolegium zreferowało przebieg postępowania przed organem I instancji, a następnie zanalizowało przesłanki wynikające z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. pozwalające na ustalenie opłaty planistycznej. W dalszej kolejności organ ten stwierdził, że po analizie akt sprawy doszedł do przekonania, że należało odmówić mocy dowodowej sporządzonemu w sprawie operatowi szacunkowemu. Stanowisko to SKO oparło na stwierdzeniu, że przy zastosowaniu podejścia porównawczego oraz metody korygowania ceny średniej, jakim posłużył się rzeczoznawca majątkowy istotną rolę odgrywa powierzchnia nieruchomości. W związku z tym zdaniem organu odwoławczego w sprawie kluczową kwestię stanowił przeprowadzony w 2011 roku podział przedmiotowej nieruchomości, bowiem miał on miejsce już po wejściu w życie m.p.z.p. W toku wyceny należało zatem wpierw ustalić wartość całej nieruchomości przed jej podziałem obliczając wartość jej m². Po uzyskaniu tej informacji wartość tę należało dopiero przemnożyć przez powierzchnię działki [...] wynosząca [...] m². W ocenie Kolegium "dołączone do materiału dowodowego kopie nieopisanych map, z symbolami przeznaczenia zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, trudno uznać za niesprzeczny i niepodważalny dowód". Zauważyło tez, że samo uchwalenie planu nie stanowi wystarczającej podstawy do naliczenia opłaty planistycznej i w związku z tym na organie gminy ciąży obowiązek wykazania związku przyczynowego między wzrostem wartości nieruchomości a uchwalonym lub zmienionym planem. SKO podkreśliło ponadto, że dla ustalenia wartości nieruchomości istotnie znaczenie ma należyty dobór nieruchomości podobnych. W związku z tym przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nakazało organowi I instancji wziąć "pod uwagę wskazane przez Kolegium uwagi". W szczególności nakazało aby ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji ten realizując dyrektywy wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. wykazał w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że doszło do wzrostu wartości wycenianej nieruchomości. Zdaniem Kolegium organ ten winien w dalszym ciągu zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania oraz pouczyć ja o możliwości weryfikacji sporządzonego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców w trybie art. 157 u.g.n. W końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium odniosło się do uwag zwartych w odwołaniu wskazując na znajdujące się aktach sprawy postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] roku, sygn. akt [...], którym ustalono drogę konieczną dla każdoczesnego właściciela działki nr [...]. W świetle tego postanowienia nie można się było zgodzić z odwołującym się jakoby wyceniana nieruchomość nie posiadała dostępu do drogi publicznej. Bez znaczenia zaś w niniejszej sprawie była zdaniem SKO okoliczność, że o ustanowienie tej służebności wystąpił wnoszący odwołanie. W skardze wniesionej pismem z dnia [...] roku M. J. podtrzymał swoje zastrzeżenia podniesione wobec decyzji Wójta Gminy P.. Dodatkowo wskazał, że w umowie sprzedaży działki nr [...] jej nabywcy postawili warunek jej uzbrojenia przez doprowadzenie do niej wodociągu gminnego biegnącego wzdłuż ul. [...]. Skarżący zrealizował ten warunek doprowadzając wodociąg do sprzedanej działki wzdłuż drogi koniecznej a następnie przedłużył go wzdłuż wydzielonej z jego działki drogi wewnętrznej oznaczonej jako działka nr [...]. W jego przekonaniu bez drogi dojazdowej , dostępu do wodociągu oraz energii elektrycznej nie byłoby możliwe uzyskanie pozwolenia na budowę na działkach wydzielonych z jego nieruchomości mimo przeznaczenia ich w planie miejscowym pod zabudowę. Koszty jakie musiał on wyłożyć aby przekształcić te działki pod zabudowę znacznie przewyższyły zatem kwotę jaką uzyskał on ze sprzedaży działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności organ podtrzymał swoją argumentację dotyczącą wadliwego sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, na którego podstawie ustalono kwestionowaną przez skarżącego opłatę planistyczną. W piśmie procesowym z dnia [...] roku skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące nakładów poniesionych przez niego w celu przekształcenia działek wydzielonych z nieruchomości oznaczonej nr [...] i przekształcenie ich w tereny budowlane. Wskazał jednocześnie, że odmiennie przedstawia się sytuacja w stosunku do innych terenów położonych w sąsiedztwie, które także zostały przeznaczone w planie pod zabudowę. Tereny te bowiem przylegają bezpośrednio do ul. [...] w której pasie drogowym zlokalizowany został zarówno wodociąg, jak i gazociąg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko częściowo z powodów w niej podniesionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując tę skargę nie był jednak związany jej zarzutami i wnioskami, a dostrzeżone naruszenia prawa miał obowiązek uwzględnić z urzędu, co wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm.) . Skarżącemu działającemu bez fachowego pełnomocnika przyjdzie wyjaśnić, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania w nim przepisów prawa materialnego i procesowego obowiązujących w dacie wydawania tego aktu. W przypadku stwierdzenia naruszenia przez organy administracji publicznej prawa materialnego czy naruszenia prawa procesowego sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) rozpatruje wpływ stwierdzonego naruszenia prawa na wynik sprawy. Obowiązek badania wpływu naruszenia prawa na wynik sprawy, nie dotyczy tylko przypadków, gdy sąd stwierdzi wystąpienie w kontrolowanej sprawie przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego ( art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a.) czy przesłanek jego nieważności ( art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a zatem kwalifikowanych przypadków naruszenia przepisów prawa administracyjnego, co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca. Rozpatrując w zakreślonych ramach zaskarżoną decyzję w pierwszej kolejności zwrócić trzeba uwagę na materialnoprawne podstawy jej wydania. Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. – dalej zwanej u. p. z. p), jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Art. 37 ust. 1 tej ustawy wskazuje natomiast, że wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że zbyta przez skarżącego działka nr [...] położona w P. w poprzednio obowiązującym planie miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy P. Nr XVIII/117/91 z dnia 30 grudnia 1991 r., wchodziła w skład terenów oznaczonych symbolem 6RP – tereny upraw polowych. W związku z tym zastosowania w sprawie nie mógł znaleźć przepis art. 87 ust. 3a u.p.z.p., który nakazuje ustalenie wzrostu wartości nieruchomości w oparciu o różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu jej przeznaczenia obowiązującego po uchwaleniu planu a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przez dniem 1 stycznia 1995 r. Natomiast w sprawie należało zastosować unormowanie wynikające z art. 37 ust. 1 u.p.z.p. nakazujące ustalenie wzrostu wartości nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu a wartością tej nieruchomości określoną według faktycznego sposobu jej wykorzystywania przed jego uchwaleniem. Z operatu szacunkowego oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że działka nr [...] w okresie od [...] roku (po wygaśnięciu planu miejscowego z [...] roku) do wejścia w życie obowiązującego m.p.z.p. była niezagospodarowana i stanowiła teren przeznaczony na cele upraw rolnych. Zgodnie z oznaczeniem wynikającym z ewidencji gruntów i budynków teren działki nr [...] stanowił użytek oznaczony symbolem [...], czyli łąkę trwałą na gruntach kat. V (por. znajdującą się w aktach sprawy dokumentację związana z projektem podziału działki nr [...]). Podzielić należy tym samym stanowisko organu I instancji wskazujące na wzrost wartości przedmiotowej działki spowodowany wejściem w życie m.p.z.p., w którym działka ta została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą. Stanowisko SKO dotyczące omawianej kwestii było natomiast niejednoznaczne. Organ ten podzielając przedstawione wyżej ustalenia dotyczące zmiany przeznaczenia terenu działki nr [...] spowodowanej wejściem w życie planu miejscowego w porównaniu z faktycznym sposobem jej wykorzystania przed uchwaleniem tego planu uznał jednak, że organ I instancji nie wykazał, iż doszło do wzrostu wartości tej nieruchomości spowodowanego uchwaleniem planu miejscowego. W szczególności Kolegium stwierdziło, że organ nie wykazał istnienia związku przyczynowego między wzrostem wartości nieruchomości a uchwalonym planem. Stanowisko to wywiódł on z ustalenia, że w dacie wejścia w życie planu miejscowego stanowiąca przedmiot postępowania działka nr [...] stanowiła część większej działki nr [...] o pow. [...] ha (w innym miejscu uzasadnienia decyzji, a także odpowiedzi na skargę organ ten wskazuje jednak, że działka ta miała powierzchnię [...] ha – co odpowiada treści decyzji zatwierdzającej jej podział). Zdaniem SKO ustalenie, że zbyta przez skarżącego działka została po wejściu w życie planu miejscowego wydzielona z większej nieruchomości nakazywało podważenie prawidłowości ustaleń sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. W jego przekonaniu "w procesie wyceny należało wpierw obliczyć wartość całej nieruchomości przed jej podziałem, a tym samym obliczyć wartość 1 m² nieruchomości. Dopiero po uzyskaniu odpowiedzi , ile wart jest 1 m² nieruchomości o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową przed dokonanym jej podziałem tj. wtedy, kiedy cała nieruchomość wynosiła [...] ha, należałoby pomnożyć ww. wartość przez powierzchnię nowopowstałej działki, która następnie został zbyta". Pogląd ten to nie dość, że został przedstawiony w sposób niezrozumiały to także nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa. W szczególności nie można go wyprowadzić z treści przepisów art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 u.p.z.p., a także z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, oz. 651 ze zm. dalej zwanej u.g.n.), do których stosowania w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz osób uprawnionych do określania tych wartości odsyła art. 37 ust. 11 u.p.z.p. Jak się zdaje stanowisko swoje Kolegium oparło częściowo na podstawie orzecznictwa wypracowanego na gruncie ustalania opłat adiacenckich pobieranych w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym ich podziałem, które nie mogło mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Nie podzielając opisanych zastrzeżeń zgłoszonych przez Kolegium pod adresem sporządzonego w sprawie operatu zgodzić się należy jednakowoż ze stanowiskiem tego organu dotyczącym naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. a także zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 8 i art. 9 tej ustawy poprzez brak przeprowadzenia oceny prawidłowości sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Wprawdzie określenie wartości rynkowej nieruchomości stosownie do art. 150 ust. 5 w zw. z ust. 1 pkt 1 u.g.n. dokonują rzeczoznawcy majątkowi, którzy sporządzają na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego ( art. 156 ust. 1 u.g.n.) to jednak nie zwalnia to orzekających w sprawie organów od przeprowadzenia badania zgodności tego dowodu z przepisami prawa. Odnosząc się do tej kwestii przyznać przyjdzie w części także rację skarżącemu, który zasadnie podniósł, że rzeczoznawca majątkowy ustalając wartość zbytej przez niego działki nr [...] nie wziął pod uwagę nakładów, jakie poniósł on na nią po wejściu w życie planu miejscowego. Stosownie do art. 36 ust. 4 u.p.z.p. podstawę ustalenia opłaty planistycznej stanowi wzrost wartości nieruchomości pozostający w związku z uchwalonym planem, a nie wzrost wartości nieruchomości spowodowany jej podziałem czy nakładami związanymi z budową urządzeń infrastruktury technicznej. Co prawda stosownie do przepisu art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawodawca nakazał ustalać na dzień jej sprzedaży, jednakowoż w zdaniu 2 tego przepisu wyraźnie wskazał on, że ten wzrost wartości stanowi różnicę w wartości nieruchomości wynikającą z działalności planistycznej gminy. W konsekwencji rzeczoznawca majątkowy, który zgodnie przyznanym mu w art. 153 ust. 1 u.g.n. uprawnieniem wybrał sposób określenia wartości nieruchomości w postaci podejścia porównawczego oraz metody korygowania ceny średniej winien dokonując korekty ceny średniej wycenianej nieruchomości zastosować odpowiednie wartości przyjętych współczynników korygujących pozwalających wartość wycenianej nieruchomości obniżyć o wartość nakładów poniesionych na nią po wejściu w życie m.p.z.p. W sporządzonym w sprawie operacie tymczasem rzeczoznawca wszystkim użytym przez siebie współczynnikom korygującym przypisał wartości średnie, co jak się zdaje mogło mieć wpływ na ostateczny wynik przeprowadzonej wyceny. W świetle przeprowadzonych rozważań stwierdzić należy, że skład SKO w K. orzekający w niniejszej sprawie nie odniósł się w ogóle bądź odniósł się tylko częściowo do opisanych wyżej kwestii co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego jak i procesowego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności organ ten nie przeprowadził prawidłowej wykładni art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1 u.p.z.p. Uchylając decyzję organu I instancji Kolegium nie wywiązało się także w należyty sposób z obowiązków nałożonych na niego przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie wskazało bowiem w sposób precyzyjny okoliczności, jakie winien wziąć pod uwagę ten organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a część zamieszczonych w tej decyzji wskazań należy uznać za błędne. Nie pozostawały one bowiem w związku z przedmiotem postępowania, naruszały też stosowne regulacje prawne zawarte w u.p.z.p. oraz wkraczały w sposób nieuprawniony w kompetencje rzeczoznawcy majątkowego. Zauważyć też należy, że SKO nie skorzystało w toku prowadzonego postępowania odwoławczego z przepisu art. 136 k.p.a. poprzez chociażby uzyskanie za pośrednictwem organu I instancji wyjaśnień od rzeczoznawcy majątkowego w kwestiach podnoszonych przez skarżącego czy też w celu rozwiania wątpliwości co do autentyczność znajdujących w aktach sprawy map czy wyrysów z planów miejscowych. Stwierdzone przez Sąd braki, jakimi było dotknięte postępowanie toczące się przed organem odwoławczym spowodowało konieczność uchylenia kasacyjnej decyzji tego organu. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium zastosuje się do wskazanej przez Sąd wykładni przepisów regulujących tryb postępowania związany z ustaleniem opłaty planistycznej. Organ ten będzie miał także na uwagę treść przepisu art. 156 ust. 3 u.g.n. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję orzekając jednocześnie o wstrzymaniu jej wykonania w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd oparł na art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a.