II SA/Gl 1794/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia w części orzekającej o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r.; 2) w pozostałej części skargę oddala; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę H. N. i W. H. reprezentującymi Spółkę cywilną "B" z siedzibą w J. na budowę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych o zabudowie atrialnej na parcelach nr 1 i 2 położonych przy ul. [...] w T.. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych postanowienia nr [...] z dnia [...] roku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. decyzja z dnia [...] roku została przeniesiona na rzecz [A] Sp. z o.o. (obecnie skarżącej) decyzją z dnia [...] roku nr [...]. W aktach sprawy brak jednak decyzji z dnia [...] roku, którą przeniesiono pozwolenie na budowę z dnia [...]r. Postanowieniem z dnia [...] roku Prezydent Miasta T. (orzekając po wcześniejszym uchyleniu swojego postanowienia z dnia [...]roku przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] roku) na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148, art. 149 § 3 i art. 150 kpa odmówił – A. i D. O. – wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 2 budynków mieszkalnych w zabudowie atrialnej na parcelach nr 1 i 2 położonych przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ podał, że podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa wynosi 1 miesiąc i biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wnioskujący o wznowienie postępowania o decyzji udzielającej pozwolenia na budowę wiedzieli od dnia 17 grudnia 2012 roku (ta decyzja jest powołana w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...]roku nr [...]). Wniosek o wznowienie złożyli dopiero 5 marca 2013 roku, a więc po terminie z art. 148 § 2 kpa. W ocenie organu pismo państwa O. z dnia 24 grudnia 2012 roku nie jest wnioskiem o wznowienie postępowania. Na postanowienie organu I instancji zażalenie złożyli A. i D. O. (właściciele działki nr 3 sąsiadującej z działką inwestycyjną). Zarzucili organowi I instancji, że nie zastosował się do ustaleń poczynionych przez organ II instancji, a w szczególności odmówił potraktowania pisma z dnia 24 grudnia 2012 roku jako wniosku o wznowienie postępowania. W zażaleniu wyraźnie wskazali, że ich wniosek o wznowienie postępowania z dnia 24 grudnia 2013 roku (wg skarżących) dotyczył decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 oraz art. 149 kpa uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia [...] roku i orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta T. z dnia [...]roku nr [...]. Odwołał się w uzasadnieniu do swoich ustaleń faktycznych zawartych w poprzednim postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] roku. Wskazał, że zaskarżone postanowienie organu I instancji zostało wydane w trybie art. 149 § 3 kpa co oznacza, że oceniając prawidłowość tego postanowienia organ II instancji bada wyłącznie to czy zaistniały podstawy do odmowy wznowienia postępowania. W tym zakresie organ stwierdził, że pismo A. i D. O. z dnia 24 grudnia 2012 roku stanowiło wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na brak udziału A. i D. O. bez własnej winy w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. O ostatecznej decyzji państwo O. dowiedzieli się bowiem w dniu 17 grudnia 2012 roku, co oznacza, że pismo z dnia 24 grudnia 2012 roku, noszące znamiona wniosku o wznowienie postępowania, zostało złożone w terminie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie ostateczne Wojewody [...] złożyła [A] Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości. Zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 148 kpa. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca uważa, że A. O. i D. O. na wiele miesięcy przed złożeniem pisma z dnia 24 grudnia 2012 roku składali szereg pism dotyczących budowy prowadzonej przez skarżącą na podstawie decyzji Prezydenta Miasta T. nr [...] z dnia [...]roku. Skoro państwo O. już w listopadzie 2012 roku (pismo z 2 listopada 2012 roku) zwrócili się do organu nadzoru budowlanego o przeprowadzenie kontroli dotyczącej zmiany projektu dachu, to musieli znać pierwotny projekt i zaobserwować zmiany w stosunku do niego, a projekt budowlany stanowił załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] r. Wskazała także skarżąca na pismo A. O. i D. O. skierowane do niej z dnia 24 października 2012 roku, w którym znajdują się uwagi państwa O. dotyczące zmiany pierwotnego projektu dachu, co oznacza, że musieli oni znać co najmniej w dacie sporządzenia tego pisma założenia projektu dachu. Zdaniem skarżącej powyższe oznacza, że A. i D. O. już w październiku 2012 roku byli świadomi istnienia decyzji nr [...] z dnia [...] roku. Spółka wskazała nadto, że prace budowlane objęte pozwoleniem rozpoczęła w sierpniu 2012 roku i od samego ich początku na budowie umieszczona była tablica informacyjna, w treści której wpisane były dane pozwolenia na budowę, a ta tablica była zlokalizowana w odległości 1 metra od tablicy informacyjnej dotyczącej budowy domu jednorodzinnego A. i D. O. Zdaniem skarżącej A. i D. O. co najmniej od 24 października 2012 roku wiedzieli o decyzji z dnia [...] roku, a zatem ich pismo z dnia 24 grudnia 2012 roku (uznane przez Wojewodę [...] za wniosek o wznowienie postępowania) zostało złożone po terminie określonym w art. 148 kpa. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Także A. i D. O. pismem z dnia 16 lutego 2014 roku domagali się oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 roku A. O. i D. O. podtrzymali swoje stanowisko dotychczas zgłoszone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych do niego rozstrzygnięć (tu postanowienie) pod względem zgodności z obowiązującym prawem, a dokonując tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a jedynie granicami danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd stwierdził, że postanowienie to w części w której wznawia postępowanie zakończone decyzją ostateczną nr [...] Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku jest niezgodne z prawem i nie może pozostać w tej części w obiegu prawnym. Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem administracji publicznej w sprawach wymienionych w art. 149 (a więc wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia) jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. W niniejszym postępowaniu A. i D. O. domagali się wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku nr [...]. Oznacza to, że w świetle art. 150 § 1 kpa jedynym organem uprawnionym do orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania był Prezydent Miasta T. Co prawda art. 150 § 2 kpa przewiduje możliwość orzekania w przedmiocie wznowienia przez organ wyższego rzędu, ale w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania. W związku z tym należy stwierdzić, że organ odwoławczy orzekając o wznowieniu postępowania naruszył art. 150 § 1 kpa, a więc i jego rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W ocenie składu orzekającego organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku i dokonując oceny wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które skład orzekający podziela, mógł jedynie uchylić postanowienie organu I instancji, a sprawę przekazać temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Nie jest też dla Sądu zrozumiałe odniesienie się przez organy obu instancji do decyzji Prezydenta Miasta T. nr [...] z dnia [...] roku, która stwarzała uprawnienia i obowiązki dla innych podmiotów niż skarżąca i które nie brały udziału w sprawie. Zdumienie budzi złożenie przez skarżącą skargi z której wynika, że jest ona inwestorem. Wydaje się, że na skarżącą została przeniesiona decyzja Prezydenta Miasta T. nr [...] , na co wskazuje uzasadnienie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]roku nr [...]. W aktach administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia brak jest jednak decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę z dnia [...] roku na skarżącą. Kwestia ta winna być wyjaśniona w dalszym postępowaniu. Skoro skarga dotyczy w istocie nie zachowania przez A. i D. O. terminu z art. 148 § 2 kpa, a Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia w części orzekającej o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku, to odnoszenie się do zarzutów skargi należy uznać za nieuzasadnione. Natomiast istotnie organ odwoławczy przy dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego, którą to ocenę – jak wspomniano wyżej – Sąd podziela, był uprawniony do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Dlatego też w tej części Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Natomiast rozstrzygnięcie Sądu w części stwierdzającej nieważność zaskarżonego postanowienia zostało oparte na art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.