II SA/Gl 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K., S. K. na pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. E. K. i S. K. wystąpili do Prezydenta Miasta T. z wnioskiem o "zwrot nienależenie pobranej opłaty w wysokości różnicy pobranej opłaty tj. [...] zł a kwotą faktycznie należną" za wydanie karty pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta T. w piśmie z dnia [...] r., nr [...] poinformował, że opłata w wysokości [...] zł. została pobrana w związku z rejestracją pojazdu w dniu [...] r. w oparciu o § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) wydanego na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Wskazał, iż w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U6/04, §1 ust. 1 powyższego rozporządzenia utracił moc obowiązującą z dniem 15 kwietnia 2006 r. Natomiast obecnie, zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 59, poz. 421), opłata ta wynosi [...] zł. Organ rejestrujący był zatem związany treścią obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wskazano również, że wydanie karty pojazdu za opłatą jest czynnością materialno-techniczną, co oznacza brak możliwości wydania decyzji w tym zakresie. Końcowo podano, że w sprawie nie ma zastosowania administracyjny tryb rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, zaś postępowanie w tym zakresie może być prowadzone przed sądami powszechnymi. Jednocześnie w piśmie tym zostało zawarte pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia tegoż pisma. Pismem z dnia [...] r. E. K. i S. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na stanowisko z dnia [...] r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podniósł m.in., iż skarżący nie wystąpili do organu z wezwaniem do zmiany stanowiska w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy. Pismami z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżących do wykazania, iż przed wniesieniem przedmiotowej skargi wstąpili do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] r. skarżący poinformowali, iż w dniu [...] r. wystąpili do organu z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranej opłaty, w odpowiedzi na ten wniosek organ przesłał skarżącym stanowisko wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia na nie skargi do Sądu. Na tej podstawie skarżący uznali, iż wniosek z dnia [...] r. został potraktowany przez organ jako wezwanie do zmiany stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Na wstępie należy zaważyć, iż rozpatrywana sprawa była pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Gl 1050/07, lecz na skutek zmiany właściwości wydziałów orzeczniczych Sądu sprawę przekazano do Wydziału II i zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Gl 18/08. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu. Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Stanowi zatem czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na stanowisko Prezydenta Miasta T. było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżących do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie dopełnili tej czynności, albowiem ich pismo z dnia [...] r., zatytułowane "wniosek", które zainicjowało postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, zostało wniesione do organu przed zajęciem przez niego stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...] r., będącym przedmiotem skargi. Nie stanowi wobec tego wezwania w rozumieniu art. 52 § 3 ustawy. Na marginesie należy zauważyć, iż Sąd dostrzegł okoliczność, że skarżący przy wnoszeniu skargi zachowali tryb wskazany w zaskarżonym piśmie. Pouczenie w nim zawarte było jednak błędne, gdyż tryb wnoszenia skarg w tym przypadku w sposób odmienny określają powołane powyżej przepisy. W świetle wskazanych okoliczności, skarga E. K. i S. K. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Jednocześnie podkreślić wymaga, że będące przedmiotem skargi stanowisko podpisane zostało przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta T. bez powołania się na stosowne w tym zakresie upoważnienie organu właściwego w sprawie, tj. Prezydenta Miasta T. Oznacza to zatem, iż w sytuacji, gdy osoba ta w rzeczywistości nie posiadała wymaganego upoważnienia, zaskarżone pismo nie było aktem, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego.