II SA/Gl 1821/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Działający w imieniu K. M. pełnomocnik wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). Motywując wniosek pełnomocnik wskazał, że skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie wydanie kolejnej decyzji, tym razem o cofnięciu uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami kategorii B, a w konsekwencji brak możliwości prowadzania samochodu albo ewentualnie narażenie się na ukaranie w przypadku kierowania pojazdem bez wymaganych uprawnień. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że decyzja o skierowaniu na badania nie spowoduje skutku opisanego przez pełnomocnika w skardze, natomiast przeprowadzenie badania ma na celu stwierdzenie czy istnieją bądź nie istnieją przeciwwskazania psychologiczne do prowadzenia pojazdów przez K. M. Podkreślono także, że wydanie takiego rozstrzygnięcia leży w interesie strony, jak i innych użytkowników dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na fakt, że instytucja ta jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Jednak to na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11, LEX nr 984625). W ocenie Sądu pełnomocnik K. M. nie przedstawił okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nałożony na skarżącego obowiązek – poddanie się badaniom lekarskim – ma na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodzić należy się z organem, że niedopełnienie tego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do kierowania pojazdami. Jego wykonanie nie jest również przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na badanie. Co prawda w przypadku niestawienia się skarżącego w placówce medycznej może to doprowadzić w przyszłości do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, jednak to nie tyle decyzja o skierowaniu na badanie, lecz zachowanie samej strony wywoła takie właśnie konsekwencje. Powoływane zatem przez pełnomocnika K. M. we wniosku okoliczności zależą od postępowania skarżącego, który zdecydowałby się na niepoddanie się wymaganym badaniom przez wzgląd na wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nakładające taki obowiązek. Nie można przy tym uznać, że samo poddanie się badaniom, nawet w wyniku wydania wadliwego orzeczenia, może spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, są to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe zmienią w sposób istotny bądź trwały rzeczywistość, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2980/12, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy również, że ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie odrębny akt administracyjny, od którego będą przysługiwały stronie środki zaskarżenia na zasadach ogólnych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.