II SA/Gl 1826/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg G. H., M. H. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa budynku handlowo-usługowo-biurowego, tj. pracowni projektowej wnętrz z częścią handlową w parterze i funkcją biurową na piętrze na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb: [...] przy ul. [...] w B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G. H., M. H. i J. K. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], a więc decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi podstawę do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś wszczęcie tej procedury spowoduje nieodwracalne skutki, w przypadku uznania argumentacji niniejszej skargi, zezwolenie na budowę może okazać się nieodpowiadające warunkom decyzji określającej warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], a więc organu I instancji. Decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd też jej wykonanie winno było nastąpić dopiero z datą wydania decyzji organu odwoławczego. Zatem przedmiotem orzeczenia Sądu w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., należało uczynić decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II Instancji, którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudny do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przede wszystkim wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, bowiem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Rozpoznając wniosek skarżących w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazali, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za uwzględnieniem złożonego wniosku. Wynika to z charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, stwierdza jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia natomiast do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/GD 2174/01, Lex nr 76097). Jednakże decyzja o pozwoleniu na budowę będzie przedmiotem odrębnego postępowania przed sądami administracyjnymi, w ramach którego skarżący będą mogli domagać się wstrzymania jej wykonania. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.