II SA/Gl 1834/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...];[...];[...], ustalającą dla M. P. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 114 258 zł, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem przez niego nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 1, 2, k.m. 6, położonej przy ul. [...] w R. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. P. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., a zatem decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie decyzji i wyegzekwowanie od niego przedmiotowej kwoty doprowadzi do wyrządzenia mu poważnej szkody, narazi bowiem prowadzoną przez niego firmę na utratę płynności finansowej i uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Dodatkowo wskazał, że nie posiada środków, które mógłby przeznaczyć na pokrycie renty planistycznej. W związku z powyższym wniósł o wstrzymanie nałożonego obowiązku do czasu ostatecznego rozpatrzenia zasadności obciążenia go tak znaczną kwotą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że wniosek skarżącego dotyczy wskazanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., jednakże z uwagi na utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy Sąd rozpatrywał wniosek skarżącego w odniesieniu do zaskarżonej decyzji organu II instancji. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia wręcz jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 63/2011 LexPolonica nr 2462008 oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04 - niepubl.). Rozpoznając wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa we wskazanym przepisie, nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazał na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący stwierdził wprawdzie, że ustalona opłata planistyczna stanowi dużą dla niego kwotę i zapłacenie jej może skutkować wyrządzeniem mu znacznej szkody, jednakże nie uzasadnił w żaden sposób powyższej okoliczności. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący z tytułu sprzedaży nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 1, 2, stanowiącej jego własność, uzyskał kwotę znacznie przewyższającą wysokość opłaty planistycznej ustalonej zaskarżoną decyzją. Nie wykazał przy tym i z akt sprawy również to nie wynika, by nie dysponował już środkami uzyskanymi ze zbycia tej nieruchomości. Zdaniem Sądu nie bez znaczenia jest również okoliczność, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą wysokość opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i zobowiązująca skarżącego do jej uiszczenia. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd i uprawomocnieniu się orzeczenia w tym przedmiocie, świadczenie to będzie podlegało zwrotowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskującego o wstrzymanie wykonania aktu oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 1538/12; z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 404/12; z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt II GSK 385/11 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tego rodzaju okoliczności skarżący jednak w żaden sposób nie przedstawił. Mając na względzie powyższe, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.