II SA/Gl 185/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie:: WSA Elżbieta Kaznowska Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. P., W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przyrody o d d a l a s k a r g ę Prezydent Miasta B.-B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 47e ust. 2, art. 47f ust. 1, 2, 3, 4, 6, 7 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 99, poz. 1079 ze zm.), nie umorzył należności w wysokości [...] zł ([...]) za przesadzenie jednego jesionu o obwodzie 162 cm określonego w decyzji nr [...] z dnia [...]r. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że w trakcie wizji przeprowadzonej po upływie 24 miesięcy od czasu przesadzenia drzewa właściciel "[...]" s.c. w B.-B. nie wskazał jesion, który miał zostać przesadzony zgodnie z decyzją z dnia [...]r. z tego też powodu istnieje obowiązek uiszczenia opłaty. Odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik skarżących adwokat A. H. W odwołaniu tym zarzucił decyzji organu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 47e i 47f ustawy o ochronie przyrody), a także rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza oraz za usuwanie drzew lub krzewów. W motywach odwołania akcentuje się, że decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa ponieważ operuje pojęciem przesadzenia a obowiązujące unormowania prawne nie przewidują obowiązku obciążenia taką należnością za przesadzenie lecz za usunięcie drzew lub krzewów. Podniesiono również, że nie wskazanie przez adresata rozstrzygnięcia wymaganego jesionu nie może automatycznie skutkować obciążeniem przedmiotową należnością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 47f ustawy o ochronie przyrody utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przywołał treść obowiązujących w tym zakresie przepisów, zgodnie z którymi organ administracji publicznej odracza uiszczenie opłaty na okres dwóch lat, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie drzew w inne miejsce. Jeżeli po tym okresie drzewo zachowuje żywotność należność z tytułu ustalonej opłaty podlega umorzeniu. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy jesion, który miałby być przesadzony nie został wskazany przez przedstawiciela skarżącej spółki, zatem uiszczenie opłaty znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w imieniu J. P. i W. S. wniósł ich pełnomocnik adwokat A. H., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji. W motywach skargi akcentuje się, że organ odwoławczy w swojej decyzji operuje pojęciem przesadzenia a obowiązujące unormowania prawne nie przewidują obowiązku obciążenia taką należnością za przesadzenie lecz za usunięcie drzew lub krzewów. Podniesiono również, że nie wskazanie przez adresata rozstrzygnięcia wymaganego jesionu nie może automatycznie skutkować obciążeniem przedmiotową należnością. Nadto skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji winien wiedzieć o prowadzonym postępowaniu karnym przeciwko osobie profesjonalnie trudniącej się przesadzaniem drzew, która dokonywała przesadzenia spornego jesionu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoją argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a tylko w przypadku naruszenia prawa Sąd zobowiązany jest do uwzględnienia wniesionej skargi. Przy ocenie prawidłowości decyzji organu administracji Sąd zobowiązany jest przeprowadzić jej kontrolę pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego jak i prawa procesowego. Przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji przyjdzie w pierwszej kolejności dokonać analizy obowiązującego stanu normatywnego w sprawie. Zgodnie z art. 47f ustawy o ochronie przyrody władający nieruchomością ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. Wysokość opłaty za usunięcie drzew ustala się w zależności od obwodu pnia, rodzaju lub gatunku (odmiany) drzewa, przy udzielaniu zezwolenia. Zgodnie z treścią art. 47f ust. 6 wymienionej ustawy organ odracza na okres dwóch lat termin uiszczenia opłaty za usunięcie drzew lub krzewów, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce. W przypadku zachowania żywotności po upływie dwóch lat od dnia ich przesadzenia lub nie zachowały żywotności na skutek siły wyższej lub klęski suszy, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzewa podlega umorzeniu. W rozpatrywanej sprawie sytuacja faktyczna wygląda w ten sposób, że Prezydent Miasta B.-B. decyzją z dnia [...]r. zezwolił J. P. i W. S. na przesadzenie jednego jesionu o obwodzie 162 cm, jednocześnie poinformował, że jeżeli przedmiotowe drzewo zachowa żywotność po upływie 24 miesięcy od przesadzenia, to na wniosek strony opłata zostanie umorzona. Zatem decyzja ta zawierała warunek, którego wypełnienie oznaczało dla skarżących umorzenie opłaty za usunięcie drzewa, a nie wypełnienie tego warunku równoznaczne było z koniecznością uiszczenia wskazanej opłaty za usunięcie drzewa. Po upływie 24 miesięcy od wydania powyższej decyzji organ pierwszej instancji pismem z dnia [...]r. poinformował skarżących o przeprowadzeniu kontroli żywotności przesadzonego drzewa na podstawie wyżej wskazanej decyzji. W następstwie przeprowadzonej w dniu [...]r. czynności procesowej z udziałem W. S., organ pierwszej instancji nie był w stanie ustalić, które drzewo było objęte zezwoleniem na przesadzenie, ponieważ W. S. nie potrafił wskazać takiego drzewa. W tym stanie faktycznym organ pierwszej instancji podjął rozstrzygnięcie, mocą którego nie umorzył należności związanej z usunięciem drzewa. W świetle przedstawionego stanu prawnego i faktycznego w sprawie nie można zgodzić się z argumentami podnoszonymi w skardze. Pełnomocnik skarżących akcentuje, że przepisy ustawy o ochronie przyrody przewidują wymierzenie opłaty jedynie za usunięcie drzewa, zatem w przypadku jego przesadzenia nie ma takiej opłaty. Stanowisko takie nie znajduje umocowania w przywołanym powyżej stanie prawnym, ponieważ decyzja Prezydenta Miasta B.-B. z [...]r. zezwalała na usunięcie drzewa, jednakże z uwagi na jego przesadzenie zawierała warunek dotyczący zachowania przez to drzewo żywotności, który pozwalał na umorzenie naliczonej opłaty. Zatem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są decyzjami ustalającymi opłatę za usunięcie drzewa lecz decyzjami odmawiającymi umorzenia naliczonej opłaty. Okoliczność ta całkowicie zmienia przedmiot rozpatrywanej sprawy i czyni podnoszoną w skardze argumentację niezasadną. Oznacza to także, że wskazane w skardze nie obowiązywanie przepisów dotyczących nakładania opłat za usunięcie drzew dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia, ponieważ opłata ustalona została w okresie, w którym wskazane w skardze rozporządzenia obowiązywały. Jak zostało to już powyżej zaznaczone stosownie do postanowień art. 47f ust. 6 w związku z ust. 7 ustawy o ochronie przyrody organ odracza na okres dwóch lat uiszczenie opłaty za usunięcie drzewa, jeżeli zezwolenie przewiduje jego przesadzenie, a opłata ta podlega umorzeniu w przypadku łącznego spełnienia się przewidzianych w ustawie przesłanek: drzewo zachowa żywotność po upływie dwóch lat od przesadzenia, ewentualnie nie zachowanie żywotności drzewa spowodowane zostało na skutek siły wyższej lub klęski suszy. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające umorzenie ustalonej opłaty, ponieważ po upływie dwóch lat od przesadzenia skarżący nie byli w stanie wskazać, które drzewo objęte było zezwoleniem przewidzianym decyzją z dnia [...]r. Wskazane przez W. S. drzewo nie spełniało podstawowego wymogu, a mianowicie miało mniejszy obwód niż drzewo przewidziane do przesadzenia, gdyż obwód ten wynosił 132 cm, a dla przesadzanego drzewa ustalony był na 162 cm. Pełnomocnik skarżących podnosi, że nie wskazanie przez W. S. drzewa, które miało być przesadzone nie powinno skutkować automatycznym obciążeniem adresata należnością publicznoprawną, jak również podnosi, że organy administracji winny wiedzieć o prowadzonej sprawie karnej związanej z przesadzeniem przedmiotowego drzewa. Zdaniem Sądu pełnomocnik skarżących w formułowanym zarzucie pod adresem organów administracji zaprzecza swoim tezom. W sytuacji gdyby przesadzone drzewo zachowało przez wymagany okres czasu żywotność to osoba zobowiązana do przesadzenia takiego drzewa jest w stanie bez najmniejszych problemów wskazać takie drzewo, natomiast w przypadku nie zachowania przez takie drzewo żywotności nie można go wskazać, ponieważ najczęściej już go nie ma, zatem podnoszony przez pełnomocnika skarżących zarzut nie może być uwzględniony. Dodatkowo przyjdzie zauważyć, że o nie zachowaniu żywotności drzewa wskazanego w decyzji z dnia [...]r. świadczy prowadzone postępowanie karne względem C. M. profesjonalnego podmiotu zajmującego się przesadzaniem drzew o przestępstwo dokonane na szkodę skarżących polegające na zniszczeniu drzewa. Prowadzenie takiego postępowania byłoby zbędne, gdyby przesadzenie drzewa zakończyło się sukcesem. Zatem wyczerpane zostały przesłanki materialnoprawne odmowy umorzenia opłaty za usunięcie drzewa. Sąd zobowiązany jest do badania prawidłowości decyzji administracyjnej od strony przestrzegania przepisów procedury administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, ponieważ zapewnił skarżącym czynny udział w sprawie jak również wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SW