II SA/Gl 1859/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W., M. K. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M.K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza wskazał, że nie posiada żadnego majątku, w tym ruchomości lub nieruchomości, ani tez żadnych oszczędności lub papierów wartościowych, a jego jedynym źródłem utrzymania się jest dochód z umowy o pracę w wysokości 1600 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca podniósł, że jest osobą cierpiącą na liczne schorzenia, w tym o charakterze onkologicznym, co uniemożliwia mu podjęcie jakiegokolwiek dodatkowego zatrudnienia. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał wyciągi z posiadanych rachunków bankowych oraz oświadczenie P.F., z którego wynika, że M.K., zamieszkując w należącym doń mieszkaniu ponosi 50% kosztów utrzymania tego lokalu. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W realiach rozpoznawanej sprawy uznano, że wniosek M. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący dysponuje środkami pozwalającymi na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym, a ponadto jego sytuacja materialna budzi szereg zastrzeżeń. Przede wszystkim nadesłane przez skarżącego wyciągi z posiadanych rachunków bankowych rodzą szereg pytań odnośnie rzeczywistej sytuacji materialnej strony. Skarżący w druku formularza zadeklarował, że jego jedynym źródłem utrzymania się jest dochód z tytułu umowy o pracę w wysokości 1600 zł brutto miesięcznie. Tymczasem wskazać trzeba, ze rachunek bankowy należący do skarżącego jest regularnie zasilany kwotami pochodzącymi od osób trzecich, których źródeł nie sposób zidentyfikować. I tak, w miesiącu styczniu M.K., na rachunek skarżącego prowadzony przez "B" S.A., dokonała dwóch wpłat – w dniu [...] i [...] r. na łączną kwotę 1420 zł. W miesiącu grudniu na ten sam rachunek wpłynęła wpłata dokonana przez A.P. – w dniu [...] r. na kwotę 2.000 zł, w miesiącu listopadzie dwie wpłaty dokonane przez A. P., każda w wysokości 1000 zł ([...] i [...]) oraz dwie wpłaty dokonane przez J. J. na łączną kwotę 850 zł. Do tego dodać trzeba regularne, comiesięczne wpłaty dokonywane przez pracodawcę skarżącego tytułu dojazdów "do i z" pracy w wysokości 1500 zł oraz wynagrodzenie w wysokości 1086 zł netto miesięcznie. Na rachunek prowadzony w "C" S.A. skarżący, w [...] r., otrzymał bliżej niezidentyfikowany przelew na kwotę 1700 zł zatytułowany "rata XII", a z kolei z tegoż rachunku wydatkował kwotę 1666 zł na spłatę bliżej nieokreślonego zobowiązania, o którym nie wspomniał w druku formularza. Nadto zauważyć trzeba, że wnioskodawca regularnie otrzymuje od swojego pracodawcy kwoty 3000 zł "na poczet czynszu za dzierżawę urządzeń". Wskazane wyżej okoliczności, po konfrontacji z treścią złożonego formularza PPF oraz treścią wyjaśnień pełnomocnika procesowego strony zawartych w piśmie z dnia 29 stycznia 2014 r. wykluczają stwierdzenie, że wnioskodawca jest osobą ubogą, której sytuacja materialna uzasadnia przyznanie prawa pomocy. Ilość otrzymywanych świadczeń pieniężnych a także brak jednoznacznych wyjaśnień odnośnie ich charakteru nie pozwalają przyjąć, ze spełnione zostały przesłanki warunkujące zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.