II SA/Gl 1859/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg "A" Sp. z o.o. w W., M. K. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wniosku skarżącego M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu sądowego od skargi p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącego M. K. z obowiązku uiszczania wpisu sądowego od skargi. Wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości skarżący M. K. wskazał w urzędowym formularzu druku PPF, że nie posiada żadnego majątku, ani żadnych oszczędności lub papierów wartościowych, a jego jednym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1600 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że zły stan zdrowia (szereg schorzeń, w tym o charakterze onkologicznym) uniemożliwia mu podjęcie dodatkowego zatrudnienia. Do wniosku dołączone zostało wystawione przez pracodawcę M. K. zaświadczenie potwierdzające osiągany przez niego dochód, a także dokumentacja medyczna. Uzupełniając wniosek skarżący nadesłał wyciągi z posiadanych rachunków bankowych oraz oświadczenie P. F., zgodnie z którym, zamieszkując w jego mieszkaniu M. K. ponosi 50 % kosztów związanych z utrzymaniem tego lokalu. Przedłożył także dokumenty obrazujące wysokość tych kosztów. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. referendarz sądowy odmówił M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując na brak dostatecznych informacji na temat jego sytuacji materialnej, które umożliwiłyby wszechstronną ocenę możliwości finansowych wnioskodawcy. Referendarz zwrócił uwagę na liczne transakcje finansowe zasilające konto bankowe wnioskodawcy, budzące szereg pytań odnośnie jego rzeczywistej sytuacji materialnej. Skarżący w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia wnosząc o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie, w postaci wpisu sądowego od skargi. Zaznaczył, że w sytuacji w której dane zawarte w przedłożonych przez niego wyciągach z rachunków bankowych budziły wątpliwości winien być wezwany do złożenia stosownych wyjaśnień. Jednocześnie odnosząc się do zastrzeżeń przedstawionych w powyższym postanowieniu referendarza sądowego poinformował, z jakiego tytułu na jego rachunkach bankowych znajdują się określone wpływy finansowe, zaakcentował także fakt spłaty zobowiązań kredytowych. Do sprzeciwu dołączona została informacja o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w 2013 r. sporządzona przez pracodawcę wnioskodawcy oraz umowy kredytowe. Na podstawie zarządzenia z dnia 26 marca 2014 r. zobowiązano wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów wykazujących, że przychody na jego kontach bankowych nie stanowią źródła dodatkowego dochodu (poza stosunkiem pracy w Spółce "D") , w tym przede wszystkim udokumentowania, że wpłaty dokonywane na konto osobiste wnioskodawcy przez A. P. wydatkowane są na działalność Biura Handlowego w W., zaś przelewy dokonywane na konto osobiste wnioskodawcy przez jego pracodawcę tytułem czynszu za dzierżawę urządzeń są przekazywane podmiotowi trzeciemu. Nadto, wezwano do wyjaśnienia, z jakiego tytułu wnioskodawca otrzymał świadczenia wypłacane przez "B" S.A. oraz czy mają one charakter stały. Zwrócono się także o wyjaśnienie skąd wnioskodawca pozyskuje środki na poczet spłaty miesięcznych rat kredytów w wysokości 978,42 zł + 1666 zł przy dochodzie ok. 1000 zł netto miesięcznie. W odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawca zwrócił się o przedłużenie terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów, wskazując jedynie, że świadczenia wypłacane mu przez ubezpieczyciela miały charakter jednorazowy i związane były z leczeniem spowodowanym ciężką chorobą, w tym operacjami i pobytem w szpitalu. Wnioskodawca przedłożył także dokumenty potwierdzające te wyjaśnienia. Następnie, z uwagi na pobyt M. K. w szpitalu, Sąd ponownie przedłużył na jego prośbę termin do nadesłania dokumentów obrazujących jego sytuację finansową. W piśmie z dnia 6 czerwca 2014 r. wnioskodawca wyjaśnił poszczególne tytuły wpłat na jego rachunkach bankowych oraz fakt, że nie stanowią one źródła jego dodatkowego dochodu, lecz związane są z rozliczeniami jego pracodawcy z podmiotami trzecimi. Twierdzenia te zostały przez wnioskodawcę poparte określonymi dokumentami. Nadto, M. K. wskazał, że spłaca zobowiązania kredytowe dzięki pomocy finansowej córki, która potwierdziła tę okoliczność stosownym oświadczeniem. Zwrócił także uwagę, że stan jego zdrowia nadal jest zły, wobec czego pozostaje wciąż na zwolnieniu lekarskim (dokument ten również został przedłożony). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego, stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 Ppsa, obejmującym zwolnienie m.in. tylko od opłat sądowych w całości lub w części następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy została w stosunku do skarżącego spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego przez niego wniosku, którego pierwotny zakres został zmodyfikowany w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi 10.523 zł. W świetle oświadczenia skarżącego oraz przedłożonych dokumentów, utrzymuje się on jedynie z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1600 zł brutto miesięcznie, którego wysokość z pewnością nie może wystarczyć na pokrycie zarówno powyższego wpisu sądowego, jak i wszystkich wydatków związanych z utrzymaniem się. Poza partycypacją w kosztach eksploatacji mieszkania, którego właścicielem jest P. F., wnioskodawca musi także ponosić wydatki celem zaspokojenia podstawowych potrzeb, w postaci zakupu żywności i środków czystości. Należy mieć także na uwadze zły stan zdrowia skarżącego, który niewątpliwie generuje dalsze koszty, chociażby na zakup lekarstw, a także uniemożliwia podjęcie dodatkowego zatrudnienia. Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, Sąd, działając w trybie art. 260 Ppsa, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.