II SA/Gl 186/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a przywrócić skarżącemu termin do uiszczenia wpisu od skargi. Na podstawie zarządzenia z dnia 11 stycznia 2012 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono skarżącemu siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącemu w dniu 30 stycznia 2012 r. Tym samym termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 6 lutego 2012 r. (poniedziałek – dzień roboczy). W dniu 7 lutego 2012 r., a więc po upływie terminu, skarżący uiścił przedmiotową opłatę sądową, a następnie w dniu 8 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej uiszczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wpis zamierzał uiścić w dniu 6 lutego 2012 r. W tym dniu przebywał jednakże na S. w związku z prowadzoną działalnością, gdzie dostarczał towar. Na dowód powyższego przedłożył dokument CMR. Wskutek awarii samochodu, która trwała kilka godzin, skarżący wrócił do kraju dopiero w dniu 7 lutego 2012 r. i w tym też dniu niezwłocznie dokonał wpłaty 200 zł. W związku z powyższym wnosi o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego w wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi jest merytorycznie uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 6 lutego 2012 r., skarżący wystąpił natomiast z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 8 lutego 2012 r., przyjąć zatem należało, że złożył swój wniosek w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Okoliczności przedstawione we wniosku zdaniem Sądu dostatecznie uprawdopodobniają, że do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 ( 1 p.p.s.a. Skarżący w sposób przekonywujący uwiarygodnił swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna. Wskutek awarii samochodu skarżący nie mógł wrócić do kraju i dokonać przedmiotowej wpłaty w terminie. Przy czym powyższej czynności dokonał niezwłocznie po powrocie. Powyższa argumentacja przekonuje Sąd o braku zawinienia po stronie skarżącego w uchybieniu terminowi. W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.