II SA/Gl 1865/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skarg E.P., A.M. i U.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi. W dniu [...] r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął wniosek M. M., działającego na podstawie upoważnienia udzielonego przez Zastępcę Prezydenta Miasta K. A. G., o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania p.n.: "Połączenie drogowe ul. [...] z ul. [...] w K. - etap I - rozbudowa istniejącej ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] ". Prezydent Miasta K. pismem z dnia [...] r. zawiadomił właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których realizowana będzie inwestycja o wszczęciu postępowania na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a także zawiadomił pozostałe strony w drodze obwieszczeń, które ukazały się w prasie lokalnej "[...]" w dniu [...] r., na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w K. w dniu [...] r. a także na tablicy ogłoszeń tego urzędu od [...] r. do dnia [...] r. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. wezwał wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, wyznaczając termin do uzupełnienia do dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. zostało wniesione uzupełnienie do projektu budowlanego. Z kolei w dniu [...] r. pełnomocnik inwestora złożył wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 11 a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg gminnych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) w [...] r., wydał decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: Z. R, J. M., K. H., U. M., K. S., A. W., J. W., A. M., A. M. L., W. R., M. J., Z. J., J. S. - W., D. W., J. S. - W., Z. J., oraz M. J.. Strony odwołujące się podniosły kwestie dotyczące rozwiązań technicznych planowanej inwestycji, jak i problemów środowiskowych oraz pogorszenia stanu budynków, zwiększenia hałasu, zasadności rozwiązań komunikacyjnych a także pełnomocnictwa udzielonego M. M. przez A. G. - Zastępcę Prezydenta Miasta K., który w dniu złożenia wniosku nie pełnił już funkcji wiceprezydenta. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Analizując zgromadzony materiał dowodowy Wojewoda [...] nie uznał za zasadne zarzutów odwołań z wyjątkiem kwestii dotyczącej umocowania M. M. przez A. G. - Zastępcę Prezydenta Miasta K. stwierdzając, iż fakt złożenia wniosku na podstawie umocowania osoby, która w tym dniu nie pełniła już funkcji, nie budzi zastrzeżeń co do ważności tego umocowania. Ustawodawca bowiem w przepisie art. 11a ust. 1 specustawy drogowej wprost określił podmioty kompetentne do złożenia wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z wnioskiem o wydanie w/w decyzji może wystąpić właściwy zarządca drogi. Zgodnie z art. 19 ust 5 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 260) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą dróg publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Tymczasem A. G. udzielając pełnomocnictwa działał jako organ a nie jako osoba fizyczna, na rzecz której miałaby zostać wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Przedmiotowe pełnomocnictwo nie zostało odwołane, w związku z czym zachowało ono ważność jako pełnomocnictwo organu. Jednakże wątpliwości wzbudziło umocowanie Wiceprezydenta Miasta do występowania z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W związku z powyższym organ w toku postępowania odwoławczego, wezwał Prezydenta Miasta K. do przedłożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie stosownego umocowania Wiceprezydenta Miasta przez Prezydenta Miasta K. w zakresie występowania z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej a także możliwości udzielania dalszych pełnomocnictw. Z przedłożonego umocowania Wiceprezydenta przez Prezydenta Miasta K. jednoznacznie wynikało, iż zarówno nie posiadał on upoważnienia do występowania z wnioskiem o uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych, a tym samym nie mógł udzielać dalszych pełnomocnictw w tym zakresie. Zatem organ II instancji uznał, że pełnomocnictwo stanowiło brak formalny, uniemożliwiający skuteczne wszczęcie postępowania, stanowiąc jednocześnie podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownego rozpoznania sprawy, Prezydent Miasta K. wziął pod uwagę argumenty przytoczone w decyzji Wojewody [...] i wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez zarządcę drogi i potwierdzenia dokonanych przez niego czynności, a następnie w dniu [...] r. decyzją nr [...], podjętą z up. Prezydenta Miasta K., ponownie zatwierdzono projekt budowlany i udzielono zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej (etap I). Jednocześnie decyzją zatwierdzono podział nieruchomości, wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren i oznaczono nieruchomości lub ich części, które staną się własnością Miasta K. z dniem ostateczności decyzji. Nadto, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że wniosek po jego uzupełnieniu o wymagane pełnomocnictwo, zawiera wymagania z art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, zaś projekt budowlany spełnia wymogi Prawa budowlanego. Nadto, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, o wszczęciu postępowania zawiadomiono wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których realizowana będzie inwestycja, zaś pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczeń. Odwołania od decyzji wnieśli: U. M., J. W., A. L., A. M., J. M., A. W. - W. oraz M. L. podnosząc tożsame co w poprzednim odwołaniu zarzuty. Ich zdaniem planowana inwestycja nie stanowi rozwiązania dla ruchu lokalnego, gdyż realnym problemem w tej okolicy są zakorkowane zwłaszcza w godzinach szczytu ulice [...],[...] i [...] stanowiąc jednocześnie bardzo duże utrudnienie dla ruchu lokalnego. Odwołujący się zakwestionowali też długość pasa lewoskrętnego, która ich zdaniem, zgodnie z obowiązującymi przepisami, powinna wynosić minimalnie 50 m, a także domagali się wyjaśnień, czy została przeprowadzona analiza wpływu wspólnego pasa lewoskrętnego do ul. [...]i [...] na dojazd do szpitala w Ochojcu poprzez ulicę [...]. Podnieśli nadto problem bezpośredniego usytuowania inwestycji w granicy ścian budynków mieszkalnych przy ul. [...]. Ich zdaniem, ruch samochodów ciężarowych do 7 ton, jak również autobusów, wpłynie na pogorszenie stanu technicznego budynków i jakości życia mieszkańców. Wskazali, że bezpośrednie usytuowanie drogi przy budynkach spowoduje zatrzymanie ruchu drogowego w związku z wjazdem na posesje. Ponadto, w odniesieniu do każdego poruszanego problemu, zażądali wskazania organu stosownego do rozpatrzenia zasadności budowy przedmiotowej inwestycji, wypowiedzenia się na temat wpływu planowanej inwestycji na stan budynków oraz do dokonania analizy wspólnego, w/w pasa lewoskrętu. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] nie uznał za stronę M. L. i w związku z tym decyzją z dnia [...] r. orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego w tym zakresie. Natomiast po rozpatrzeniu pozostałych odwołań zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wyjaśnił, że jego kompetencje obejmują zarówno korygowanie wad prawnych organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego lub procesowego jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego ponownie przeanalizował wniosek z dnia [...] r., złożony przez M. M., działającego na podstawie upoważnienia udzielonego przez Prezydenta Miasta K., całość dokumentacji zgromadzonej w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, a także wydaną na podstawie art. 1 la "specustawy drogowej" decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej p.n.: "Połączenie drogowe ul [...] z ul. [...] w K. - etap I - rozbudowa istniejącej ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...]". Ponadto w toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające, niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego. Organ II instancji podał, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 687). Stosownie do art. 1 ust. 1 "specustawy drogowej", określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 260). Pojęcie "drogi publicznej" definiuje art. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem "drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych." Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności faktyczne i prawne, organ stwierdził, że w przedmiotowym wypadku uzasadnionym jest zastosowanie przez organ I instancji przepisów specustawy drogowej, albowiem inwestycja, objęta decyzją, dotyczy drogi gminnej. Rozpoznając sprawę, Wojewoda sprawdził w pierwszej kolejności, czy wniosek złożony przez M. M. na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 11d "specustawy drogowej" tzn. zawiera wymagane prawem uzgodnienia i opinie a także inne wymagane w/w ustawą załączniki (projekt budowlany, mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, podziały nieruchomości, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu). W ocenie Wojewody [...], Prezydent Miasta K. prawidłowo poinformował strony na podstawie art. 10 Kpa o usunięciu wad wskazanych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] o zezwoleniu na realizację w/w inwestycji drogowej wskazując miejsce zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym pismem z dnia [...] r., w drodze obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń UM K. w dniach [...] - [...] r., na stronie internetowej tego Urzędu w dniu [...] r. a także w prasie lokalnej [...] w dniu [...] r. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli samą decyzję organu I instancji, stwierdzając, że zawiera ona niezbędne elementy określone w art. 11f "specustawy drogowej". Niniejsza decyzja wskazuje bowiem zakres inwestycji wyznaczony liniami rozgraniczającymi pas drogowy, zatwierdza podziały nieruchomości w zakresie niezbędnym dla realizacji inwestycji, wskazuje nieruchomości lub ich części, które znajdują się w liniach rozgraniczających pas drogowy i w związku z powyższym z mocy prawa (tj. w dniu, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna) stają się własnością Gminy K., jak również wskazuje nieruchomości, znajdujące się poza liniami rozgraniczającymi pas drogowy, które podlegają ograniczeniu w korzystaniu w związku z obowiązkiem przebudowy infrastruktury technicznej. Decyzja zatwierdza również projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto, wypełnia również dyspozycję art. 107 Kpa tzn. zawiera wszystkie niezbędne składniki decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy, podał też, że zgodnie z art. 11f ust. 3 "specustawy drogowej", przedmiotowa decyzja została doręczona wnioskodawcy, a pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, które zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w K. w dniach [...] - [...] r., na stronie internetowej tego Urzędu w dniu [...] r., jak również zostało zamieszczone w prasie lokalnej [...] w dniu [...] r. Ponadto, do dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych objętych inwestycją, wysłano zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Mając zatem powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, że poddana kontroli materialnej jak i formalnej, decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zarzuty podniesione przez strony odwołujące się nie zasługują na uwzględnienie w świetle stanowiska inwestora. Zgodnie z przepisami specustawy drogowej, starosta (w miastach na prawach powiatu funkcję starosty pełni prezydent miasta) pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania w oparciu o obowiązujące przepisy, decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno - wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2949/12, z dnia 8 czerwca 2011 r., oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II 0SK/2416/10, oraz dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1688/11). Organ odwoławczy zobligowany jest do rozpoznania sprawy na nowo, w oparciu o stan prawny i faktyczny, obejmując zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę stanu faktycznego sprawy. Musi zatem podejmować w toku postępowania wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia okoliczności sprawy i usunięcia pojawiających się wątpliwości (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt 11 SA/Ol 1028/09). Mając zatem na uwadze wyżej przedstawione obowiązujące regulacje prawne, Wojewoda [...] pismem z dnia [...] r. wezwał M. M. - pełnomocnika inwestora tj. Prezydenta Miasta K., do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez strony skarżące w zakresie przyjętych rozwiązań projektowych oraz rozważenia możliwości dokonania korekty lokalizacji planowanej inwestycji. W odpowiedzi na wezwanie, Prezydent Miasta K. pismem z dnia [...] r. przedłożył swoje, a także projektanta, stanowisko w zakresie podniesionych przez strony zarzutów w zakresie przyjętych rozwiązań projektowych a także przedłożył odwołanie pełnomocnictwa udzielonego M. M.. Prezydent Miasta K. w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, iż pas do lewoskrętu z ul. [...] w ul. [...] nie jest pasem do lewoskrętu, który zaczyna się od ulicy [...], tylko jest przedłużeniem pasa do lewoskrętu z ul. [...] w ul. [...]. Odległość między skrzyżowaniami ul. [...] z ul. [...] oraz ul. [...] z ul. [...] wynosi ok. 50 m. Odcinek pasa do lewoskrętu z ul. [...] w ul. [...] ma długość ponad 35 m i jest wystarczający do zrealizowania akumulacji i zwalniania pojazdów. Ponadto odnosząc się do kwestii bezpośredniego usytuowania drogi przy ścianach budynków a także przewidywanym pogorszeniem stanu budynków oraz jakości życia mieszkańców w związku z ruchem samochodów ciężarowych do 7 ton, organ stwierdził, iż każdy projektant sporządzający projekt architektoniczno - budowlany jest zobowiązany pod odpowiedzialnością karną do wykonania takiego projektu zgodnie z obowiązującymi, przepisami prawa w tym przepisami techniczno - budowlanymi. Zatem każda projektowana inwestycja musi być zaplanowana w taki sposób, aby nie był on sprzeczny z obowiązującym prawem. Ponadto wyjaśnił, iż obecnie w polskim prawodawstwie brak jest normy, która regulowałaby wymóg zachowania odpowiedniej odległości krawędzi drogi od budynku. Co prawda art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j Dz.U. z 2013 r., poz. 260), określa wymogi sytuowania obiektów budowlanych przy drogach i stanowi, że przy drodze gminnej, w terenie zabudowy obiekt może być usytuowany w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przepis ten w ust. 2 przewiduje w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu za zgodą zarządcy drogi. Podkreślenia jednak wymaga fakt, że norma zawarta w przytoczonym przepisie reguluje wymóg obowiązujący w procesie sytuowania obiektu budowlanego przy istniejącej drodze publicznej tj. normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy nowego obiektu budowlanego. Nie dotyczy to natomiast przypadku odwrotnego, tj. sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym. Ponadto jak wyżej wskazano, organy nie mogą ingerować w rozwiązania projektowe. Zdaniem Wojewody, na etapie projektowania nie jest też możliwe jednoznaczne określenie natężenia ruchu, jak też określenie potencjalnie mogących wystąpić skutków realizacji inwestycji na sąsiadujące budynki. Dopiero w czasie eksploatacji drogi będzie można przeprowadzić szczegółowe badania w tym zakresie i jeśli takowa uciążliwość wystąpi, będzie można zastosować ograniczenia np. poprzez zakaz ruchu pojazdów ciężarowych. Natomiast problem zakorkowanych ulic nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia niniejszą decyzją. Żaden przepis nie upoważnia też organów orzekających do oceny okoliczności nie wynikających z przepisów obowiązującego prawa, w tym racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Reasumując Wojewoda stwierdził, iż rola organu orzekającego w II instancji w procesie inwestycyjnym ograniczona jest do sprawdzenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazanie natomiast "stosownego organu" nie należy do właściwości wojewody, jak również nie stanowi przedmiotu rozstrzygnięcia niniejszą decyzją. Stąd też odwołania nie uwzględniono. Jednobrzmiące skargi na decyzję ostateczną wnieśli E. P., A. M., A. L., M. M. i U. M., ponawiając zarzuty i argumentację, zawartą w odwołaniach. Zdaniem skarżących, planowana inwestycja drogowa o długości ok. 200 m, jest nieprzydatna i kosztowna z uwagi na duże natężenie ruchu drogowego w tym rejonie, którego jednak nie zbadano przed podjęciem decyzji. Skarżący ponownie wskazali na niezachowanie minimalnej długości pasa lewoskrętnego z ul. [...] w ul. [...] oraz wyrazili wątpliwość, czy przeprowadzono analizę wpływu wspólnego pasa lewoskrętnego do ul. [...] i [...] na dojazd do szpitala w O. przez u. [...]. Zakwestionowali też stanowisko projektanta zawarte w pkt 10 dokumentacji co do niewielkiego przewidywanego wpływu hałasu i zanieczyszczeń, w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja realizowana będzie praktycznie w granicy ścian budynków mieszkalnych przy ul, [...], co stwarza zagrożenie dla budynków i ich mieszkańców, zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji drogi, z uwagi na stan techniczny budynków z lat 20 i 30 – tych ub. wieku i konieczność wyjazdu z posesji. Nadto, skarżący podnieśli nowe zarzuty co do lokalizacji skrzyżowań projektowanej drogi z innymi ulicami, jak i wskazali na fakt niezachowania w projekcie drogi naturalnego koryta rzeki [...] z zapewnieniem jej drożnego koryta na działce nr 1, co ich zdaniem uniemożliwi prawidłowy i swobodny odpływ wody i grozi podtopieniem posesji. Wreszcie skarżący zarzucili brak prawidłowego zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji, co dotyczy właścicieli działek nr 2. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1865/13, Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargi M. M. i A. L. Rozpatrując skargi E. P., A. M. i U.M., Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie mogły odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkujących wznowieniem tego postępowania. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi, przy czym i tak w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od rozpoczęcia budowy drogi, władny jest jedynie stwierdzić, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 146 Kpa (art. 31 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wyżej powołanej). Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na co trafnie wskazał Wojewoda w obszernych i wnikliwych motywach rozstrzygnięcia. Zarówno tryb postępowania, jak i wymogi wniosku zarządcy drogi oraz samej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, spełniają bowiem wymogi tzw. specustawy drogowej oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz 1409) w zakresie nieuregulowanych ustawą z 2003 r. Wyjaśnić przyjdzie, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. dotyczą zezwolenia na realizację etapu I inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie drogi gminnej. Stąd też w żadnym wypadku nie mogły odnieść skutku i nie podlegały badaniu zarzuty dotyczące lokalizacji skrzyżowań projektowanej drogi z innymi ulicami, jak i niezachowania naturalnego koryta rzeki [...] z zapewnieniem jej drożnego koryta na działce nr 1. Tego rodzaju robót budowlanych nie dotyczy zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany i wymieniony w decyzji zakres robót przewidzianych do zrealizowania w I etapie inwestycji drogowej. Zarówno w decyzji, jak i załączniku w postaci linii rozgraniczających pas drogowy, podano numery geodezyjne działek, na których inwestycja będzie realizowana, zaś w przypadku inwestycji drogowej (liniowej) dopuszczalny jest podział na poszczególne odcinki. Co więcej, przepis art. 11g ust. 3 specustawy drogowej, jednoznacznie wyklucza odpuszczalność uchylenia decyzji w całości lub stwierdzenia jej nieważności, jeżeli wadą dotknięta jest tylko część dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Pozostałe zarzuty, zawarte w skargach, powielają zaś okoliczności, podnoszone już w odwołaniach od decyzji organu I instancji, do których odniósł się organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu administracyjnego, stanowisko Wojewody należy zaś w pełni podzielić. Zarówno o podjęciu zamiaru realizacji inwestycji, jak i jej zakresie, decyduje wyłącznie zarządca drogi. Organ administracji bada jedynie kompletność wniosku zgodnie z wymogami art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, a następnie zgodnie z art. 11d ust. 5-8, dokonuje odpowiednich zawiadomień o wszczęciu postępowania, przy czym doręczenie zawiadomienia na piśmie następuje wyłącznie wnioskodawcy oraz właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem i to na adres wskazany w katastrze nieruchomości – ze skutkiem prawnym. Oznacza to, że inne podmioty, będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiednich, którym przysługuje przymiot strony, nie otrzymują pisemnych powiadomień. Pozostałe strony powiadamia się skutecznie w drodze obwieszczeń w urzędzie gminy, na stronach internetowych i w prawie lokalnej (art. 11d ust. 5 ustawy). Analogiczny tryb dotyczy doręczania oraz zawiadomień o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 11f ust. 6 ustawy). W niniejszej sprawie powyższy tryb doręczania i zawiadamiania został zaś dochowany, na co wskazał Wojewoda w uzasadnieniu decyzji. Stąd też chybiony jest zarzut pozbawienia gwarancji procesowych właścicieli działki nr 2, stanowiącej własność skarżącego E. P., co wynika, ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z rejestru gruntów. Działka ta nie jest bowiem objęta wnioskiem jako położona na terenie spornej inwestycji (etap I), lecz jedynie sąsiaduje z terenem planowanej inwestycji drogowej. Stąd też brak było wymogu pisemnego doręczenia jej współwłaścicielom zaświadczenia o złożeniu wniosku, jak i doręczenia decyzji. Skuteczne było bowiem dokonanie obwieszczeń. Gdy zaś idzie o zarzut pozbawienia gwarancji procesowych innych osób, które nie zostały wymienione w skargach, ani nie podano numeru działek, wyjaśnić należy, że jedynie osoby pominięte w postępowaniu mogą skutecznie podnosić tego rodzaju okoliczności. Z mocy art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wznowienie postępowania administracyjnego, następuje bowiem wyłącznie na wniosek takich pominiętych podmiotów, które decydują we własnym zakresie, czy kwestionować decyzję. Zatem inne osoby nie mogą skutecznie zastępować własnymi działaniami woli podmiotów pominiętych w postępowaniu. Z akt postępowania wynika też, że pozostali skarżący (A. M. i U. M.) zostali prawidłowo powiadomieni o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji jako właściciele nieruchomości, objętych wnioskiem. Gdy zaś idzie o zakres sprawdzeń projektu budowlanego, w tym względzie zastosowanie znajduje odpowiednio przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Właściwy organ administracji bada zatem kompletność projektu i jego wykonanie przez kompetentne osoby oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. W przypadku budowy dróg publicznych mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Spełnienie tych wymogów potwierdza projektant, lecz obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zagospodarowania terenu. Długość dodatkowego pasa dla pojazdów skręcających w lewo określa § 66 rozporządzenia. Jednak jak wynika z wyjaśnień projektanta, pas do lewoskrętu z ul. [...] w ul. [...], nie zaczyna się od ul. [...], lecz jest przedłużeniem pasa do lewoskrętu z ul. [...] w ul. [...], zaś odległość między skrzyżowaniami wynosi ok. 50 m. Sporny odcinek ma zaś długość ponad 35 m i jest wystarczający do zrealizowania akumulacji i zwalniania pojazdów. Nadto, wyjaśnić przyjdzie, iż w świetle § 67 ust. 4 rozporządzenia przy przebudowie albo remoncie skrzyżowania dopuszcza się zmniejszenie długości odcinka zmiany ruchu do 15 m. W tym stanie rzeczy brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów techniczno – budowlanych. Odnosząc się zaś do kwestii usytuowania rozbudowanej drogi niemal w granicy ścian budynków mieszkalnych przy ul. [...], podzielić należy stanowisko organu odwoławczego co do braku regulacji prawnej w zakresie odległości projektowanej drogi od istniejących budynków. O ile zaś obawy skarżących o stan techniczny obiektów oraz zdrowia ich mieszkańców okażą się uzasadnione, przysługiwać im będzie odrębna ochrona prawna. Za przyjęte rozwiązania i przebieg drogi odpowiada wyłącznie inwestor i on ponosić winien skutki finansowe błędnych założeń. Nadto z jego wyjaśnień wynika, że brak możliwości zmiany trasy spowodowany jest koniecznością wyburzeń budynków. Ani organy administracji, ani sąd administracyjny nie są też władni do korygowania trasy drogi, czy badania inwestycji drogowej pod kątem celowości i opłacalności oraz społecznych skutków realizacji przedsięwzięcia. Tego rodzaju aspekty nie mieszczą się bowiem w kryterium oceny decyzji z punktu badania legalności, czyli zgodności z prawem. Przepis art. 11e specustawy drogowej, wyklucza zaś możliwość uzależniania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Decyzja powinna zaś zawierać określenia, wynikające z art. 11f ust. 1 ustawy, w tym dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wymóg taki spełnia decyzja Prezydenta Miasta K. (pkt III i IV). Z tych wszystkich względów skargi E. P., A. M. i U. M. nie mogły odnieść skutku i jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.