II SA/Gl 187/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. działającego imieniem własnym i reprezentującego grupę mieszkańców miasta T. na zarządzenie Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia górnych stawek czynszu za najem lokali stanowiących mieszkaniowy zasób gminy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 26 stycznia 2009 r. R. L., działając imieniem własnym i reprezentując grupę mieszkańców miasta T. ( stronę skarżącą określił jako " [...] osiedla [...] w T. "), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia górnych stawek czynszu za najem lokali stanowiących mieszkaniowy zasób gminy. Zarządzenie to, oznaczone przez Burmistrza Miasta T. jako postanowienie, wydane zostało m.in. na podstawie art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga może zostać wniesiona również w imieniu grupy mieszkańców gminy, którzy wyrażą na to pisemną zgodę (art. 101 ust. 2a tej ustawy). Z powyższej regulacji prawnej wynika, że uprzednie wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego bez wyczerpania przysługującego skarżącemu przed organem właściwym w sprawie środka zaskarżenia, w tym wypadku wezwania do usunięcia naruszenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że R. L. ani imieniem własnym, ani jako reprezentant mieszkańców Miasta, którzy udzielili mu pisemnego upoważnienia do działania w przedmiotowej sprawie, po wydaniu zarządzenia a przed wniesieniem skargi nie wezwał pisemnie Burmistrza Miasta T. do usunięcia naruszenia. Stwierdza to organ, którego zarządzenie zaskarżono w odpowiedzi na skargę, przyznał to także skarżący w piśmie procesowym nadanym na adres Sądu w dniu 10 kwietnia 2009 r. W tej sytuacji skargę należy uznać za niedopuszczalną. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.