II SA/Gl 187/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego S. C. od postanowienia referendarza sądowego z dnia [...]r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Postanowieniem z dnia [...]r. referendarz sądowy oddalił wniosek S. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W orzeczeniu tym podkreślono, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił dostatecznie swojej ciężkiej sytuacji materialnej, w szczególności zaś wysokości środków uzyskiwanych z zagranicy oraz tego, że prowadzi odrębne od rodziny córki gospodarstwo domowe, zamieszkując w należącym do niej budynku. Skarżący skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia i w ustawowym terminie wniósł sprzeciw. Tym samym, zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) postanowienie referendarza sądowego utraciło moc. W sprzeciwie S. C. podniósł, że złożone przezeń oświadczenia, dotyczące stanu majątkowego oraz sytuacji finansowej są prawdziwe, zaś jego trudna sytuacja materialna jest wynikiem nieuczciwości ze strony kontrahenta. Skarżący wyjaśnił również, że nie uzyskał statusu bezrobotnego oraz świadczeń z tym związanych, gdyż nie zlikwidował działalności gospodarczej, mając zamiar prowadzić ją po uzyskaniu pożyczki na cele inwestycyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Prawo pomocy stanowi przywilej dla osób, których sytuacja materialna wyklucza samodzielne poniesienie kosztów w postępowaniu sądowym. W tego rodzaju przypadkach możliwe jest albo zwolnienie ich od kosztów sądowych (w całości lub w części) lub ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 3 P.p.s.a.) albo też zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Warunkiem uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych, jest wykazanie, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpoznawanej sprawie, dopiero wnosząc sprzeciw, S. C. uprawdopodobnił w dostateczny sposób, że nie dysponuje środkami pozwalającymi na poniesienie kosztów postępowania. W szczególności zaś wskazał powody, dla których nie posiada statusu bezrobotnego i nie uzyskuje z tego tytułu żadnych środków. Również wyjaśnienia dotyczące przeznaczenia uzyskiwanych środków (żywność, lekarstwa) należy uznać za przekonujące, w kontekście treści złożonych wcześniej wyjaśnień. Tym samym uznano, że sytuacja materialna strony pozwala na uwzględnienie złożonego wniosku w całości i zwolnienie S. C. od kosztów sądowych. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 260 tej ustawy.