II SA/Gl 188/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na uchwałę Rady Miejskiej w J. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na działalność prezydenta miasta w sprawie zbycia nieruchomości w trybie bezprzetargowym postanawia odrzucić skargę B.S. pismem procesowym z dnia [...] wniósł za pośrednictwem Urzędu Miejskiego w J. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miejskiej w J. z [...] Nr [...]. Rada Miejska w J. pismem z dnia [...] udzieliła odpowiedzi na skargę, przekazała akta sprawy i uznała wniesioną skargę za przedwczesną. Przedmiotem skargi złożonej do sądu administracyjnego przez B.S. jest uchwała Rady Miejskiej w J. z [...] uznająca za bezzasadną skargę na działalność Prezydenta Miasta J. Uchwała ta podejmowana była w oparciu o postanowienia art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne akty lub czynności niż wymienione powyżej z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wymienione powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zaskarżona uchwała podjęta została przez Radę Miejską w J. na podstawie art. 229 pkt 3 kpa, zgodnie z którym organem właściwym do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy (rada miejska). Uchwała podjęta przez organ stanowiący i kontrolny gminy nie mieści się zatem w żadnej z podanych wyżej kategorii spraw, a tym samym nie jest z zakresu administracji publicznej. Uchwała ta nie stanowi także aktu nadzoru nad działalnością organu gminy, gdyż podjęto ją w następstwie kontroli przeprowadzonej przez organ stanowiący i kontrolny gminy dotyczącej prawidłowości działania organu wykonawczego. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że skarga złożona przez B.S. jest niedopuszczalna. Stosownie do postanowień art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1279), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem. Po myśli art. 52 § 4 wyżej wymienionej ustawy, w stosunku do aktów w odniesieniu do których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, to należy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o tym akcie. Natomiast skargę do sądu administracyjnego można wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący w dniu [...] wezwał Radę Miejską w J. do usunięcia naruszenia prawa, zatem wniesiona skarga jest także i z tego powodu niedopuszczalna, ponieważ nie został wyczerpany prawem przewidziany tryb postępowania, przed wniesieniem skargi. Niedopuszczalności skargi stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1279), stanowi podstawę jej odrzucenia. Zatem stosownie do postanowień art. 58 § 3 ww.. ustawy należało orzec jak w sentencji. SJ/