II SA/Gl 188/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA : Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na pismo Starosty T. z dnia [...] w przedmiocie ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na Starostę T. w sprawie ujawnienia jego prawa w księdze wieczystej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez dokładne wskazanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie decyzji, postanowienia lub innego aktu wydanego przez Starostę T., który skarżący kwestionował (podanie daty numeru); w szczególności, czy stanowi go pismo z [...] r. znak [...], bądź jeżeli skarga dotyczy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, wówczas wskazanie na czym ta bezczynność polega. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wyjaśnił, że skarży zarówno wskazane wyżej pismo z [...] r. oraz decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. i [...] r. W związku z odpowiedzią skarżącego skargi zostały rozdzielone, skargi na decyzje wyłączono do odrębnych postępowań a przedmiotem niniejszego postępowania została skarga na pismo z [...] r. znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ była niedopuszczalna, gdyż dotyczy sprawy nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę. Jak wynika z analizy skargi i dołączonych do niej dokumentów, istotą sporu pomiędzy Starostą T. a skarżącym jest odmowa ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej. Zdaniem sądu rozpoznającego skargę przedmiotowa sprawa nie należy do spraw, które mogą być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny. Stosownie bowiem do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W tym miejscu należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Starosta T. nie był i nie jest uprawniony do wydania żadnego z wymienionych aktów administracyjnych, ponieważ żądanie skarżącego dokonania wpisu w księdze wieczystej nie należy do kategorii spraw załatwianych w drodze któregokolwiek z przywołanych aktów. Zaskarżone pismo z [...] r. nie jest "czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), a tylko takie czynności, mogą być przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia prawa i następnie skargi do sądu administracyjnego wnoszonej w oparciu o przepisy art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.