II SA/Gl 1894/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy T.I. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i synem, zamieszkując w domu o pow. 100 m2. Zaznaczył, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się jego rodziny jest dochód wnioskodawcy uzyskiwany z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 2.000 zł brutto miesięcznie. Żona skarżącego nie pracuje, a miesięczne koszty utrzymania obciążone są dodatkowo koniecznością spłaty kredytu hipotecznego, którego rata wynosi 1600 zł. W spłacie tego zobowiązania, jak zaznaczył to skarżący, pomaga mu matka. Na wezwanie referendarza sądowego T. I. nadesłał dokumenty obrazujące wysokość wydatków przeznaczanych na utrzymanie się oraz dokumenty obrazujące przychody i rozchody związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej ustawy, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając sytuację materialną T. I. przez pryzmat wskazanych wyżej przepisów stwierdzono, że jego sytuacja majątkowa nie uzasadnia przychylenia się do złożonego przezeń wniosku. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że w istocie skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe nie tylko z żoną i synem lecz również z matką. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, albowiem wspomniana osoba otrzymuje dochód w wysokości 1620 zł i partycypuje w kosztach utrzymania się wspierając skarżącego w spłacie zaciągniętego zobowiązania kredytowego. Analiza dokumentacji finansowej dotyczącej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej pozwoliła z kolei przyjąć, że w tym zakresie nastąpiła oczekiwana przez wnioskodawcę poprawa, skoro jeden z ostatnich przelewów na rachunek prowadzony dla działalności gospodarczej opiewał na kwotę 152.310,00 zł (przelew z dnia [...] r.), a wcześniejsze przelewy również były znaczące (np. w dniu [...] r. przelano 200.000 zł). Pamiętając, że są to świadczenia stanowiące jedynie przychód z prowadzonej działalności gospodarczej nie można z pola widzenia tracić faktu, że wskazują one na polepszającą się kondycję finansową przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Potwierdzeniem tej tezy jest również wynik finansowy uzyskany z rocznego zestawienia przychodów i rozchodów dla prowadzonej przez T.I. działalności gospodarczej, który na koniec 2013 r. wyniósł 46768 zł. Mając na względzie poczynione wyżej uwagi pamiętać trzeba, że wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 498 zł – zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Biorąc pod uwagę poczynione wyżej spostrzeżenia, a także fakt, że wspomniany wpis od skargi jest w zasadzie jedynym wydatkiem, do poniesienia którego strona jest zobowiązana na obecnym etapie postępowania uznano, że T. I. będzie stanie samodzielnie ponieść wspomniany wydatek. Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.