II SA/Gl 19/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Stażysta – referent Jolanta Czarnata, po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę II SA/Gl 19/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r., Nr 38, poz. 229) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., nakazał "A", dokonanie rozbiórki masztu flagowego usytuowanego na działce Nr A na terenie jeziora w Ż. (teren zalewowy jeziora). W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego podniósł, iż w wyniku przeprowadzonych w dniach [...] 2002 r. i [...] 2004 r. wizji w terenie ustalono, że na przedmiotowej działce , w sąsiedztwie działki Nr B stanowiącej własność D. S., usytuowany został maszt flagowy o konstrukcji stalowej. Obiekt posiada wysokość około [...]-[...] m., a jego odległość od działki Nr B wynosi [...] m. Przedstawiciel "A" oświadczył w dniu [...] 2002 r. podczas oględzin, iż przedmiotowy maszt wybudowano w latach 1981 – 1982. Natomiast reprezentant właścicielki działki Nr B , W. K., oświadczył, iż maszt został wybudowany w 1993 r. Na powyższą okoliczność przesłuchano świadków, którzy potwierdzili, iż maszt został wybudowany w okresie wakacyjnym w 1993r. Z uwagi na fakt, iż budowa masztu miała miejsce w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r. organ rozpatrzył sprawę w oparciu o przepisy ówcześnie obowiązujące. W myśl § 19 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego, uzyskanie pozwolenia na budowę obowiązywało w razie inwestycji, dla których zgodnie z przepisami § 9 było wymagane ustalenie przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji. Ustalenia takich warunków wymagało wykonanie i rozbudowa budowli stałych służących do celów wypoczynku, rozrywki i sportu, a także realizacja innych inwestycji budowlanych przewidzianych na terenach użytkowanych dotychczas na inne cele lub, których wykonanie mogłoby spowodować wprowadzenie, utrwalenie lub zwiększenie istniejących ograniczeń, uciążliwości, pogorszenie warunków ochrony środowiska, sanitarnych albo bezpieczeństwa ludzi lub mienia na terenach sąsiednich ( § 9). Mając na uwadze, iż teren na którym zlokalizowano maszt jest terenem zalewowym jeziora, a więc terenem nie przeznaczonym pod budowę, a także z uwagi na wysokość masztu, który może stanowić zagrożenie dla osób lub mienia na terenach sąsiednich oraz nie posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę przedmiotowego masztu, organ nadzoru budowlanego przystąpił do sprawdzenia czy istnieje możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Pismem z dnia [...] 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. wystąpił do Burmistrza Ż. z prośbą o zajęcie stanowiska w kwestii zgodności samowoli budowlanej z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] 2004 r. Burmistrz Ż. poinformował, iż działka Nr A, przylegająca do działki nr B, w obowiązującym wówczas miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określona była jako wody otwarte jeziora, oznaczona symbolem –W. Zatem teren na którym zlokalizowany został przedmiotowy maszt nie był przeznaczony pod zabudowę, a lokalizacja masztu jest sprzeczna z obowiązującymi wówczas zapisami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty takie podlegały przymusowej rozbiórce. Od powyższej decyzji "A" wniósł odwołanie. W uzasadnieniu decyzji działający w imieniu "A" K. N. S. podniósł, iż zagadnienie prawidłowości lokalizacji masztu flagowego było rozpatrywane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. od 1999r. Odwołujący się zarzucił, iż nie udostępniono mu pisma Burmistrza Ż. z dnia [...]2004 r. ani nie jest mu znany fakt wykonania ekspertyzy masztu, która potwierdziłaby, że maszt może stanowić zagrożenie dla osób i mienia na terenach sąsiednich. Wniósł również o udostępnienie protokołu z przesłuchania świadków. Przedstawiciel "A" oświadczył, że przedmiotowy maszt nie stanowi żadnego niebezpieczeństwa. Jest cyklicznie składany, konserwowany oraz stabilnie zamocowany. Na potwierdzenie powyższego przedstawił pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej inspektorat w Ż. z dnia [...] 2004 r. Według wiedzy "A" dokumentację terenu wykonał Urząd Wojewódzki w B., który był najprawdopodobniej inwestorem budowy ośrodka w [...]. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 103 ust. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r., Nr 38, poz. 229) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego K. uchylił zaskarżoną decyzje organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki masztu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż brak jest możliwości udowodnienia "A", że maszt flagowy jest w istotnej kolizji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dniu budowy masztu, a nawet tego, że maszt został usytuowany bez pozwolenia na budowę. Z pisma Burmistrza Ż. z dnia [...] r. wynika, że teren na którym zlokalizowany został maszt, był oznaczony w planie jako "wody otwarte jeziora". Zdaniem organu odwoławczego teren ten na pewno nie stanowi wód otwartych jeziora. Można go potraktować najwyżej jako teren pasa przywodnego nie ujętego w żadnym miejscowym planie co do przeznaczenia, z uwagi na prawdopodobne uznanie tego terenu jako terenu zalewowego. Maszt flagowy nie stanowi budowy przestrzennej ani zdaniem organu użytkowej. Jest jedynie elementem dekoracyjnym podkreślającym sportowo – rekreacyjne wykorzystywanie terenów. Ponadto w materiale zebranym przez organ I instancji występuje wiele sprzeczności, nie wyjaśnionych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż.. Prawo budowlane z 1974 r. dopuszczało legalizacje obiektów, nawet wybudowanych bez pozwolenia na budowę gdy wykluczone zostały okoliczności opisane w art. 37 ust. 1 pkt 1. Natomiast organ I instancji nie wykluczył powyższych okoliczności (kolizja z miejscowym planem) i to stanowiło podstawę orzeczonej rozbiórki, gdy tymczasem organ II instancji ma poważne wątpliwości czy tak kolizja miała miejsce skoro miejscowe plany pominęły w opracowaniach ten pas gruntu przywodnego o znacznej szerokości, który na pewno nie jest "wodami otwartymi" Podstawa prawna prawa materialnego widniejąca w decyzji organu I instancji została podana w oparciu o nieuzasadnione okoliczności faktyczne. Ponadto należało zauważyć, iż organ I instancji naruszył w przedmiotowej sprawie zasadę równości stron wobec prawa. Na powyższą decyzję W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż przedmiotowy maszt flagowy stanowi konstrukcję stalową o wysokości [...]-[...] m. z dwoma ramionami i podtrzymywaną 4 odciągami. Konstrukcja ta połączona jest z gruntem za pomocą zabetonowania. Przedmiotowy maszt zdaniem skarżącego, bez wątpienia jest budowlą wymagającą projektu technicznego, a w szczególności projektu usytuowania i połączenia go z gruntem. W dołączonym przez skarżącego projekcie zagospodarowania terenu "A" przedmiotowy maszt usytuowany jest w innym miejscu. Podana przez skarżącego data powstania masztu jest datą, kiedy miało miejsce nasypanie i wyrównanie terenu oraz podwyższenie masztu i trwałe połączenie go z gruntem. Skarżący podniósł, że również sama zasypana cześć jeziora, jak i nadsypana część brzegu na którym usytuowano maszt jest również samowolą budowlaną. Teren ten jest dwa, trzy razy do roku zalewany wodami jeziora na głębokość około [...]–[...] cm, a maszt wówczas stoi w wodzie w odległości około [...] m. od brzegu. Ponadto skarżący zarzucił, iż przy wydawaniu decyzji część faktów i okoliczności została zmyślona dla potrzeb uzasadnienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] r., Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko wyrażone wmotywach zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2006 r., W. K. został wezwany do wypowiedzenia się w terminie 7 dni czy wniesioną skargę składa we własnym imieniu, czy jako pełnomocnik D. S.. W przypadku wniesienia skargi w imieniu D. S., W. K. wezwany został nadto do złożenia pełnomocnictwa procesowego. Powyższe czynności zostały nakazane wnoszącemu skargę pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie W. K. odebrał w dniu [...]r. wraz z wezwaniem na termin wyznaczonej rozprawy na dzień [...] roku Pomimo upływu zakreślonego terminu W. K. nie uzupełnił braków formalnych skargi, nie stawił się również na rozprawie mimo prawidłowego powiadomienia o je terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art.35 § 1 p.p.s.a.) W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: - wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; - oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; - określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 46 § 1 każde pismo strony powinno zawierać: - oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; - oznaczenie rodzaju pisma; - osnowę wniosku lub oświadczenia; - podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; - wymienienie załączników. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 p.p.s.a ). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 Sąd odrzuca skargę jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie W. K. występował w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., jako pełnomocnik D. S. – właścicielki działki nr B, sąsiadującej z terenem należącym do "A". Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach została wniesiona i podpisana przez W. K. jako skarżącego, a nie pełnomocnika swej siostry, co wynika z jej treści. Z uwagi na wątpliwości czy skarżący występuje w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik D. S., Sąd wezwał W. K. do uzupełnienia braku formalnego skargi w zakreślonym 7 dniowym terminie. Do daty rozprawy, to jest dnia 9 marca 2006 roku W. K. nie uzupełnił braków formalnych skargi mimo prawidłowego wezwania do dokonania czynności procesowej i upływu zakreślonego terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę, której braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.