II SA/Gl 190/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Skarżący w swojej skardze zawarł wniosek o zwolnienie z wpisu od skargi powołując się na trudną sytuację materialną. Następnie, na wezwanie Sądu swój wniosek złożył na druku urzędowego formularza, w którym zwrócił się o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Z jego treści wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz małoletnią córką, nie posiada żadnego majątku w tym zasobów pieniężnych, nieruchomości, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Żona wnioskodawcy nie pracuje, a jedynym źródłem utrzymania się jego rodziny jest dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskiwany w kwocie około 2500 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego D. S. przedstawił dokumenty obrazujące dochody osiągane z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz wyjaśnił, że bieżące wydatki (czynsz za mieszkanie, opłaty za wodę, dostawy wody oraz za przedszkole dla córki wynoszą około 1000 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena informacji dotyczących stanu majątkowego D. S. pozwoliła stwierdzić, że jest on osobą, której wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że trzyosobowa rodzina wnioskodawcy dysponuje dochodem około 2500 zł netto miesięcznie. Powyższe ustalenia oparto o dokumentację przedstawioną przez stronę, a dotyczącą wysokości dochodów uzyskiwanych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. w 2013 r. z tego tytułu wnioskodawca uzyskał kwotę ponad 47 tysięcy złotych, co w przeliczeniu miesięcznym daje około 4000 zł dochodu. Pamiętać jednak trzeba, że jest to dochód przed opodatkowaniem oraz odprowadzeniem składek na ubezpieczenie społeczne, co oznacza, że rzeczywista kwota dochodu skarżącego odpowiada tej podanej w druku formularza. D. S. udokumentował również fakt spłaty rat leasingowych z tytułu użytkowania pojazdów przy pomocy których prowadzi działalność gospodarczą jak również fakt uzyskania kredytu restrukturyzacyjnego. Nie udokumentował co prawda wysokości wydatków przeznaczanych na zaspokajanie bieżących potrzeb swojej rodziny, nie mniej jednak nie znaleziono podstaw do zakwestionowania podanych przezeń informacji. Reasumując uznano, że uiszczenie wpisu oraz innych kosztów sądowych mogłoby okazać się dla skarżącego zbyt dużym obciążeniem, a środki pozostające do dyspozycji jego rodziny są zbyt skromne, aby był w stanie wygospodarować kwoty niezbędne na pokrycie kosztów sądowych, co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.