II SA/Gl 191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej na skutek wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. 1 W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w pkt 1 postanowienia z dnia 6 maja 2016 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...]. Skarżąca mimo prawidłowego wezwania i pouczenia o konsekwencjach prawnych niedokonania wymaganych czynności, opłaciła jedynie wpis sądowy skargi, jednakże nie nadesłała odpisu skargi. W uzasadnieniu powyższego Sąd wskazał, że korespondencję sądową zawierającą wezwania do uiszczenia wpisu oraz do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie jej odpisu, wobec jej doręczenia dorosłemu domownikowi, w świetle przepisu art. 72 § 1 p.p.s.a. należało uznać za skutecznie doręczoną. Powołane orzeczenie Sądu z dnia 6 maja 2016 r. w imieniu skarżącej w dniu 18 maja 2016 r. podjął jej ojciec -A. O., jako dorosły domownik Pismem z dnia 20 maja 2016 r. (nadanym w tej samej dacie) skarżąca zwróciła się o nadesłanie kserokopii zwrotnego potwierdzenia, podjętej w jej imieniu w dniu 30 marca 2016 r. przesyłki zawierającej m.in. powołane na wstępie wezwania, oświadczając jednocześnie, że jej nie otrzymała. Skarżąca kolejnym pismem z dnia 24 maja 2016 r. (z tej samej daty nadania) wystąpiła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Uzasadniając przedmiotowy wniosek podniosła, że uchybiła terminowi bez swojej winy, bowiem o konieczności usunięcia braku formalnego skargi dowiedziała się dopiero z treści postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. W załączeniu wniosku skarżąca złożyła odpis skargi oraz ponownie uiściła wpis sądowy od skargi. W piśmie z dnia 10 czerwca 2016 r. skarżąca podniosła, że podjęta w dniu 30 marca 2016 r. przez J. S. korespondencja sądowa, nie została prawidłowo jej doręczona. Wskazana osoba bowiem mieszka pod innym adresem i nie była uprawniona do odebrania przesyłki. Nadto skarżąca wskazała na brak udokumentowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru woli oddania pisma adresatowi przez faktycznego odbiorcę oraz na brak tzw. awiza o doręczeniu pisma innej osobie. Organ oraz uczestniczka postępowania mimo takiej możliwości nie ustosunkowali się do przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. Jednakże wniosek taki musi spełniać określone przepisami warunki. W myśl art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jednakże, aby wniosek mógł zostać uwzględniony, powołane powyższej przesłanki przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu, bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez sąd. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy przyjąć należy, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Sąd uznał, że wskazany termin rozpoczął bieg w dniu doręczenia skarżącej postanowienia Sądu z dnia 6 maja 2016 r., tj. w dniu 18 maja 2016 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz z odpisem skargi został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 24 maja 2016 r. Zatem przedmiotowy wniosek został wniesiony w terminie, a jednocześnie z nim dokonano uchybionej czynności. Podkreślić jednak należy, że samo wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w przewidzianym do tego terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Z kolei brak winy winien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia - niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia - okoliczności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, kryterium braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu uchybionej czynności. O jej wystąpieniu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw, skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Tak więc, błędne (nawet na skutek omyłki, bądź w wyniku braku rzetelności) poinformowanie przez dorosłego domownika o terminie doręczenia mu korespondencji wywołuje skutki dla samej skarżącej w postaci otwarcia terminu do wykonania nałożonych na skarżącą obowiązków, licząc od dnia rzeczywistego (faktycznego) dokonania tego doręczenia. W rozpatrywanej sprawie nie sposób uznać, że wnioskodawczyni dochowała należytej staranności. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy. Nie można bowiem uznać, że powołana we wniosku okoliczność, tj. odebranie przesyłki sądowej przez J. S., jako osobę do tego nieuprawnioną - wystarczająco uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu - tym bardziej, że wpis sądowy od skargi został uiszczony w należnej wysokości i w przewidzianym do tego terminie. Podkreślić w tym miejscy należy, że zarówno wezwanie do uiszczenia wpisu, jak i do uzupełnienia braku formalnego skargi, zostały przesłane w jednej przesyłce na adres podany przez skarżącą w skardze. Oceniając przyczynę uchybienia terminu, skarżąca powinna sam wykazać należytą staranność i podjąć działania celem ochrony własnego interesu prawnego, np. poprzez wszczęcie u operatora pocztowego postępowania reklamacyjnego w sprawie skutecznego doręczenia przesyłki sądowej. Skarżąca ogólnikowo podaje, że J. S. mieszka pod innym adresem, przy czym z akt sprawy wynika, że siostra skarżącej – W. S. mieszka razem z nią. Wnioskodawczyni nie wskazała nawet by podejmujący pisma miał sprzeczne ze skarżącą interesy w sprawie, bądź żeby zaniechał doręczenia przedmiotowej korespondencji w złej wierze. Odnosząc się z kolei do kwestii prawidłowego doręczenia korespondencji z dnia 24 marca 2016 r. zawierającej m.in. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi - Sąd pragnie podkreślić, że w aktach administracyjnych sprawy, brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego by doręczenie w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. było nieskuteczne. Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącą braku na potwierdzeniu odbioru oświadczenia o zobowiązaniu się podejmującego przesyłkę do oddania jej adresatowi - wskazać przyjdzie, że obecnie druki potwierdzeń odbioru w sprawie sądowoadministracyjnej nie zawierają takiej pisemnej informacji. Także zarzut co do nieodnotowania na potwierdzeniu odbioru informacji o doręczeniu pisma innej osobie jest bezzasadnym. Instytucję tzw. awiza, tj. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy reguluje art. 73 p.p.s.a. Reasumując w oparciu o przywołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 4